Ὑάκινθος 1978

Sheriff Of The Year

2012-02-19T11:18:00.000-08:00

Ta historia mnie urzekła. Paul Babeu, szeryf ze stanu Arizona, symbol „macho man”, zdobywaca nagrody szeryfa roku w 2011 r, kandydat do Kongresu przyznał dziś na konferencji, że jest gejem. Nie to jest jednak istotne. Najciekawsze w sprawie jest to, że jest republikaninem i twarzą kampanii prezydenckiej Mitta Romneya, który opowiada się przeciwko prawom gejów i lesbijek, w tym prawom do małżeństwa. Równie ciekawe jest to, w jaki sposób Babeu został zmuszony do coming outu. Kilka dni temu w prasie ukazały się jego półnagie fotki, w tym w objęciach swojego byłego meksykańskiego partnera o imieniu Jose, z którym spędził kilka lat swojego życia. Panowie poznali się w 2006 r. Związek rozpadł się, kiedy Jose odkrył, że Babeu go zdradza. Jose znalazł profil szeryfa na stronie randkowej o nicku "studboi1". Jose skontaktował się z nim za pośrednictwem Internetu. Babeu zaaranżował spotkanie, na którym pojawił się na Jose. Najlepsza część historii jest na końcu. Babeu zaczął straszyć swojego partnera, że jeśli odejdzie on od niego ten wydali go z kraju z powodu nielegalnego pobytu. Nie byłoby w tym może nic nadzwyczajnego, gdyby nie fakt, że Babeu był jednym ze strategów amerykańskiej walki z nielegalną imigracją. Dziś Babeu na specjalnej konferencji prasowej przyznał, że jest gejem i przez kilkadziesiąt minut powtarzał jak mantrę, że jego życie prywatne jest jego sprawą i uczyniono z niego ofiarę. Ja to widzę nieco inaczej. Jeżeli ktoś oficjalnie popiera kandydata na prezydenta i partię, która w swym programie jest antygejowska, i nie piśnie ani słowa przeciwko temu a sam okazuje się gejem to nie jest żadną ofiarą ale zdemaskowanym hipokrytą. Smaczku sprawie dodaje fakt, że rok temu Babeu przyznał, że jako nastolatek przez kilka lat był molestowany przez katolickiego księdza i że to „w dramatyczny sposób zaważyło na jego życiu”. Jeśli zaraz się okaże, że Babeu uważa, że ten „dramatyczny wpływ” oznacza według niego bycie gejem to uznam, że jest nie tylko hipokrytą ale i głupcem. W każdym razie w amerykańskich mediach huczy. Bo kto by się spodziewał, że amerykański prawicowy symbol męskości jest pedałem. Okazuje się, że wielu. Domysły i przypuszczenia były od dawna. Jakby powiedziała to Radziszewska było to tajemnicą poliszynela. Brak było tylko potwierdzenia. Dziś jest komplet. W USA od pewnego czasu dzień bez coming outu to dzień stracony. Czekam na taki czas w Polsce. Jednocześnie żal mi obu facetów, bo wielkie emocje w sprawie świadczą o wielkim uczuciu, niestety zmarnotrawionym.

Sądy homofobią stoją

2012-02-11T01:37:00.000-08:00

Jak to przeczytałem to zdębiałem. Zamurowało mnie. Sąd o dyskryminowanej i szykanowanej z powodu orientacji seksualnej stażystce:

„Miejsce pracy, a w przypadku powódki, odbywania stażu, nie jest miejscem odpowiednim do prowadzenia rozmów o intymnych szczegółach życia, takich jak orientacja seksualna, czy sposób realizacji potrzeb seksualnych i to z osobami obcymi.”
„Powódka inicjując pewne rozmowy, w szczególności dotyczące odmienności w preferencjach seksualnych, okazała się być nadwrażliwa na tle ich przebiegu i efektu końcowego.”
„W ocenie Sądu I instancji, nie sposób także nie zauważyć, iż powódka nadmiernie podkreślała swoją odmienną orientację seksualną w miejscu przeznaczonym do świadczenia pracy, a nie pogłębionych dyskusji etycznych, psychologicznych filozoficznych czy chociażby medycznych.”

Wychodzi na to, że kobieta jest sama sobie winna. Mogła przecież się w ogóle nie odzywać albo skłamać że ma chłopaka, a wówczas nie epatowałaby swoją odmiennością i sposobem realizacji potrzeb seksualnych. Bardziej idiotycznego uzasadnienia wyroku nie słyszałem. Czy mam rozumieć, że o moim partnerze mogę rozmawiać jak o partnerze tylko z nim samym lub wąskim gronem przyjaciół, bo znajomi z pracy są już zaliczani do osób obcych? Poza tym, dla mnie odmienne preferencje seksualne oznaczają heteroseksualizm. Orientacja seksualna nie kojarzy mi się tylko z zaspokajaniem potrzeb seksualnych, ale z miłością, domem, wspólnym spędzaniem czasu, wspólnymi wyjazdami, jedzeniem, gotowaniem, sprzątaniem i tysiącem innych czynności. Sędziemu w niniejszej sprawie orientacja seksualna kojarzy się tylko z jebaniem. To tak jakby człowiek kojarzył się mu z genitaliami. To chore, upośledzone myślenie. Czy temu samemu sędziemu kobieta, która opowiadałaby o swoim mężu czy chłopaku, powiedziałaby o wspólnej z nim kolacji czy wyjeździe, też kojarzyłoby się z tym co robi w łóżku? Wątpię, bo uzasadnienie sądu epatuje homofobią. Sąd zdaje się nie dostrzegać zupełnie faktu, że wulgarne zachowanie i podkreślanie seksualności dotyczyło zachowań osób dyskryminujących stażystkę w miejscu jego odbywania, a nie stażystki. Czytając uzasadnienie sądu bycie osobą homoseksualną ogranicza się do praktyk seksualnych i to według opinii sędziego odmiennych. Sąd nie zauważą zupełnie oczywistości, że odmienność preferencji seksualnych zależy od samemu posiadanych preferencji. Co dla osoby heteroseksualnej jest odmienne dla homoseksualnej nie jest i na odwrót. Mówienie o tym, że któraś orientacja seksualna jest odmienna jest całkowitym niezrozumieniem tematu. Kiedy przeczytałem uzasadnienie sądu nie mam żadnych skrupułów, by dostrzec w sędzim jedynie narząd homologiczny żeńskiej łechtaczki.

His-panic

2012-02-09T00:15:00.000-08:00

Wraz z upadkiem socjalistycznego rządu Hiszpanii w 2011 roku kraj zaczął pogrążać się atmosferze strachu niczym Węgry po przejęciu włądzy przez Orbana. Nowy premier, Mariano Rajoy zapowiedział unieważnienie wielu społecznych zmian przyjętych przez rząd Zapatero. A na czele listy są aborcja, małżeństwa homoseksualne i edukacja. Nowy Minister Edukacji, Kultury i Sportu, Jose Wert, ogłosił wczoraj, że podstawy programowe dla uczniów zawierające krzewienie tolerancji i równouprawnienia, wielokkulturowości i praw człowieka zostaną wyeliminowane i zastąpione zajęciami skoncentrowanymi na poznaniu konstytucji hiszpańskiej i rozwijaniu wiedzy na temat instytucji europejskich. Rozpoczęto już także prace nad delegalizacją aborcji Najciekawszym jest to, że kiedy Zapatero zajmował się tymi kwestiami prawica oskarżała go o zajmowanie się tematami zastępczymi zamiast gospodarką. Po wyborach gospodarka Hiszpanii jest w coraz gorszym stanie, jednak rząd prawicowy nie od spraw gospodarczych rozpoczął rządzenie, a właśnie od spraw, które wcześniej uznawał za zastępcze. Nowy premier najbardziej powściągliwy jest w kwestii małżeństw homoseksualnych. Wielokrotnie wypowiadał się, że jest za uchylaniem prawa gejów i lesbijek do małżeństwa i sprawdzeni związków partnerskich, jednak nie sprecyzował jakie prawa miały by zostać im przyznane a jakie obowiązki na nie nałożone. Od wyborów premier unikał tematu małżeństw homoseksualnych. Mówił, że czeka na decyzję Trybunału Konstytucyjnego, do którego jego partia w 2005 r. złożyła wniosek o zbadanie czy małżeństwa homoseksualne są zgodne z konstytucją. Wyrok dotychczas nie zapadł, co jest bardzo intrygujące. Trybunał Konstytucyjny w Hiszpanii nie ma terminu, w którym byłby zobowiązany wydać wyrok. Jego sędziowie zachowywali się tak, jakby nie chcieli się zajmować tą kwestią i czekali co przyniesie przyszłość. W nowym prawicowym rządzie widać również obawy przez zmianą prawa, choć jest on coraz silniej naciskany przez katolickich lobbystów, także w parlamentarzystów, by zakazać gejom lesbijkom prawa do ślubu. Hiszpania przypomina coraz bardziej wrzący kocioł. Za rządów Zapatero gospodarka szwankowała i rosło bezrobocie. Obecnie gospodarka nadal jest złej kondycji a bezrobocie nadal rośnie. Do tego doszedł kolejny problem w postaci wojny kulturowej, jaką zafundował swym obywatelom nowy rząd. Niespodziewanie w tej sprawie zabrał wczoraj głos Alberto Ruiz-Gallardón, nowy Minister Sprawiedliwości, który powiedział, że nie uważa, że małżeństwa jednopłciowe zostaną uznane za niekonstytucyjne. Zaznaczył, że to jedno prywatna opinia, a nie opinia ministerstwa. Alberto Ruiz-Gallardón, kiedy był burmistrzem Vitorii, opowiadał się za wprowadzeniem małżeństw dla osób homoseksualnych i zaznaczył, że jego zdanie w tej kwestii nie uległo zmianie. Wywołało to wrzawę wśród prawicowych kolegów, którzy uważają, że Trybunał Konstytucyjny uzna małżeństwa homoseksualne za niekonstytucyjne,a w przeciwnym przypadku żądają zmiany prawa. Prawicowi politycy rządzącej Partii Ludowej lobują obecnie bardzo silnie na rzecz takiego wyroku, tworząc atmosferę strachu i niepewności. Kościół katolicki liczy, że szybko odzyska wpływy polityczne i społeczne. Nie bierze jednak pod uwagę zupełnie tego, że kościoły w Hiszpanii są opustoszałe, a odwrót od laicyzacji kraju spotka się zapewne z oporem i protestami. Młodzież hiszpańska, która w ubiegłym roku wyszła na ulice krytykowała politykę gospodarczą Zapatero a nie jego politykę społeczną. Obecnie trwa wielkie oczekiwanie. Kiedy Trybunał Konstytucyjny rozpatrzy skargę Partii Ludowej nie jest wiadome. Może to zająć kolejne lata. W tym czasie tysiące małżeństw wciąż będzie niepewnych, czy będą uznane za zgodne z prawem. Trudno sobie nawet wyobrazić tego, by małżeństwa homoseksualne mogły zostać uznane za niekonstytucyjne. W Hiszpanii są już dziesiątki tysięcy małżeństw, w których wychowują się dzieci. Odebranie im praw byłoby absurdalne. Myślę, że jest się jednak czego obawiać, zwłaszcza po zapowiedziach szybkiego zaostrzenia prawa aborcyjnego i zmian w edukacji. Obawiam się, że małżeństwa homoseksualne mogą być następnymi, które pójdą pod topór katolicko-prawicowej soft-dyktatury Mariano Rajoya.

Nie chcemy byle jak i byle gdzie

2012-02-08T11:15:00.000-08:00

Od niedawna można oglądać wyniki ankiety przeprowadzonej przez akcję „Miłość nie wyklucza” dotyczącej ustawy o związkach partnerskich. Wynika z niej wyraźnie, że nie chcemy byle jak i byle gdzie. Chcemy zawierać nasze związki w sposób godny i z pełnym ceremoniałem. Chcemy pójść do USC a nie notariusza. Chcemy praw i adekwatnie do nich obowiązków. Ile z tego jest do przeforsowania w Sejmie?

Słowenia - puszka Pandory otwarta

2012-02-07T11:48:00.000-08:00

Niestety, w Słowenii będzie referendum w sprawie związków partnerskich. Jak w większości przypadków homofobii odpowiada za to Kościół katolicki, który zebrał potrzebne do tego 40 tys. podpisów. Referenda w sprawach praw człowieka, a w szczególności w kwestii praw mniejszości jest idiotycznym pomysłem. Byłbym skłonny (i to z wielkimi oporami) na takie rozwiązanie jedynie wówczas, jeśli mniejszości miałyby także prawo decydować w referendum o prawach dla większości. Tylko takie rozwiązanie gwarantowałoby jakąś równowagę sił. Trudno dziś ocenić jaki będzie wynik referendum, ale szanse zrównania związków partnerskich z małżeńskimi w Słowenii są niewielkie. Sprawę komplikuje fakt, że Sąd Najwyższy nakazał 2 lata temu parlamentowi zmianę przepisów w celu zniesienia dyskryminacji związków homoseksualnych, a po dostosowaniu prawa zgodnie z własnym wyrokiem dopuścił do przeprowadzenia referendum, które może to zablokować. Ewentualne „nie” w referendum sprawi, że Słowenia znajdzie się w punkcie bez wyjścia. Najciekawsze jest w tym to, że referendum nie doszłoby do skutku, gdyby rząd nie wniósł zapytania do Sądu Najwyższego o jego legalność. Liczył, jak większość ekspertów prawa konstytucyjnego w Słowenii, że referendum w sprawie praw gwarantowanych przez konstytucję będzie uznane za nielegalne. Umożliwiłoby to zamknięcie tematu raz na zawsze. Stało się wręcz odwrotnie. Otworzono tym posunięciem puszkę Pandory. Rząd żałuje, Sąd Najwyższy zastanawia się co zrobić, jeśli referendum nie przyniesie zgody społecznej na równość homoseksualnych związków partnerskich i heteroseksualnych małżeństw. Kościół katolicki dolewa oliwy do ognia homofobicznymi wypowiedziami hierarchów i mową nienawiści, kryjąc za maską miłosierdzia zbrodnicze oblicze totalitaryzmu.

Richard Dawkins - Wykład w Berkeley

2012-02-06T13:32:00.000-08:00

8 Marca 2008 roku na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley, Richard Dawkins wygłosił wykład na temat swojej książki "Bóg urojony". Wszystkie bilety wstępu na to wydarzenie sprzedały się na pniu. Tłumy ludzi, którym nie udało się kupić biletu, do ostatniej chwili z nadzieją czekały przed Wheeler Auditorium na ewentualne wejściówki. Zapraszam.

Przemoc dla Jezusa

2012-02-06T12:29:00.000-08:00

Pewnego ranka obudziłem się. Dwaj mężczyźni byli w moim domu... Stali tam też moi rodzice i mówili: "Kochamy cię, David. Kochamy cię ". Mężczyźni związali mnie, zaciągnęli związanego do ich samochodu... Zostałem wysłany na obóz, bo jestem gejem, a moi rodzice, oni po prostu tego nie akceptują... -to słowa nastoletniego Davida przymusem wysłanego na obóz chrześcijański, gdzie miał się zamienić w heteroseksualistę. Stosowano wobec nastolatka przemoc fizyczną i psychiczną. Wszystko dla Jezusa!
Myślicie, że to dawne złe czasy? Nic bardziej mylnego. XXI wiek i Stany Zjednoczone. Opowiada o tym Kidnapped for Christ, szokujący dokument o amerykańskich nastoletnich gejach i lesbijkach siłą porywanych i wysyłanych przez rodziców do Domikany, skąd nie mieli szans na ucieczkę.

Myślicie, że w Poslce jest lepiej? Też się mylicie. Odbyłem niedawno rozmowę, z chłopakiem, który pozwolił się styranizować lubelskiej "Odwadze". Przyznał, że w grupie były osobe nieletnie, które szantażem i siłą zostały przez rodziców skierowane na ten pseudokurs odgejowienia. Nikomu orientacji nie zmieniono, za to zabrano im możliwość szczęśliwego dorastania. Takie historie bardzo przeżywam. Nie potrafię się pogodzić z tym, że istnieją rodzice, którzy potrafią niszczyć własne dzieci. I to bezkarnie. A za tym wszystkim stoi jak w większości przypadków religia. Czasami odnoszę wrażenie, że byłoby lepiej gdyby religia była rzeczą zakazaną. Jest niebezpiecznym narzędziem w rękach fanatyków, a od religii do totalitaryzmu jest bardzo blisko. Często granica między jednym a drugim nie istnieje.
Polecam do obejrzenia także inny dokument - Jesus Camp, który opowiada o organizowanych w Stanach Zjednoczonych obozach wyznaniowych dla dzieci - "Kids on Fire". Ewangeliccy fanatyczni kaznodzieje wkładają wiele starań w stworzenie "Armii Boga", której "żołnierzy" rekrutuje się wśród najmłodszych Amerykanów. Dzieci są, bowiem najbardziej podatne na indoktrynację.

Minęła arabska wiosna, nadeszła islamska zima

2012-02-06T11:55:00.000-08:00

We wszystkich krajach Afryki Północnej, gdzie w ubiegłym roku doszło do przewrotów politycznych, sytuacja osób homoseksualnych uległa pogorszeniu. Po walkach o wolność zyskali ją tylko wybrani i jedne reżimy zostały zastąpione drugimi. Przykładem jest Tunezja, gdzie obecnie władze i media rozpoczęły nagonkę na gejów. Minister ds. Praw Człowieka tego kraju w niedawnym wywiadzie powiedział, że prawa człowieka nie obejmują gejów, ponieważ uważa homoseksualizm za perwersje, którą trzeba leczyć. Przeczytaliście dobrze – to powiedział minister odpowiadający za przestrzeganie praw człowieka w Tunezji. Geje otrzymują pogróżki na skalę niespotykaną do tej pory w tym kraju, a homoseksualizm stał się bronią polityczną. Członkowie różnych partii politycznych pomawiają swoich przeciwników o homoseksualizm w celu podważenia ich autorytetu i zmniejszenia społecznego poparcia swoich politycznych wrogów. W Tunezji można mówić o wybuchu homopaniki. Marzenie o zniesieniu karalności stosunków homoskesulnych, na które liczyli tunezyjscy geje podczas rewolucji, stało się ponownie nieosiągalne. Nadzieja na zmiany zdaje się zamierać, a strach rosnąć. Arabska wiosna w krótkim czasie zamieniła się w islamską zimę. Czy nadal ktoś ma ochotę jechać na wczasy do Tunezji? Mam nadzieję, że nie. Wspieranie turystyki kraju, który nie tylko łamie prawa człowieka, ale odmawia ich ludziom ze względu na orientację seksualną, nie jest dla mnie do zaakceptowania.

Superniania

2012-02-06T04:04:00.001-08:00

Wszystko pięknie, ładnie, rzeczowo, ale... na końcu i superniania poleciała stereotypem mówiąc: "To jest twoje życie, to jest twój wybór." TO NIE JEST WYBÓR!!! Ale poza tym nie ma się do czego przyczepić. Chciałbym, żeby taka superniania zagościła w każdym domu, gdzie jest homoseksualne dziecko. Nawet tam, gdzie rodzice akceptują to, czego dziecko nie wybrało. Tak profilaktycznie.

Change is impossible

2012-02-05T07:36:00.000-08:00

Change is possible (Zmiana jest możliwa) – tak głosi hasło największej organizacji pseudo ex-gejów „Exodus”. Organizacja ta przeciwstawia się przyznawaniu praw gejom i lesbijkom w USA i na świecie. Dotychczas jej przewodniczący - Alan Chambers – twierdził, że jest jednym z setek tysięcy a niekiedy i milionów gejów, którzy zmienili orientację seksualną. Podczas styczniowej konferencji Alan Chambers postanowił ujawnić jednak prawdę. Panie i Panowie, oto ona:
„Większość ludzi, których spotkałem, a przez większość mam na myśli 99,9% z nich, nie doświadczyła zmiany orientacji seksualnej.” - powiedzial Chambers.
Ponadto Chambers przyznał, że sam nadal odczuwa pociąg do mężczyzn a sporadyczne deklaracje o zmianie orientacji seksualnej pochodziły jedynie od kobiet, co w mojej opinii należy wrzucić między bajki, wszak kobiecie dużo łatwiej udawać istnienie pociągu do płci przeciwnej i odbycie z mężczyzną stosunku. Decydują o tym kwestie mechaniki, które są dla wszystkich oczywiste. Co z tego wynika? Wnioski są chyba także oczywiste.

Homophobia is a sickness

2012-02-04T01:46:00.001-08:00

Odwaga zamknąć Odwagę

2012-02-04T01:44:00.000-08:00

W Wielkiej Brytanii chrześcijańscy faszyści rozpoczęli ataki na Brytyjskie Stowarzyszenie Poradnictwa i Psychoterapii, po tym jak ukarało ono Lesley Pilkington za nieetyczne próby „leczenia” homoseksualizmu. Stada rozwścieczonych religijnych fanatyków rozpoczęło pisanie listów i artykułów przeciw tej decyzji, które przesiąknięte są nienawiścią, uprzedzeniami i retoryką z czasów III Rzeszy. W ubiegłym roku dziennikarz Patrick Strudwick, który jest gejem, odwiedził dwóch terapeutów prowadzących haniebne praktyki „leczenia homoseksualizmu”. Pierwszym był znany także w Polsce dr Joseph Nicolosi, założyciel Amerykańskiego Narodowego Stowarzyszenia Badań i Terapii Homoseksualizmu (NARTH). Podczas wizyty w Londynie nawoływał lekarzy brytyjskich do „leczenia” osób homoseksualnych i wystawiania im skierowań lekarskich do chrześcijańskich hochsztaplerów, dzięki czemu mogliby oni dostawać pieniądze z funduszy państwowych w ramach powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego. Strudwick otrzymał od Nicolosiego adres praktyki Pilkington, do której zwrócił się o pomoc z problemem braku akceptacji swojej orientacji seksualnej. Rozmowy z Pilkington były nagrywane. To co zaproponowane zostało przez Pilkington przerosło najbardziej absurdalne domysły dziennikarza o tym, jak może wyglądać „wsparcie psychologiczne”. Klientowi zaprezentowano możliwość „terapii” za pomocą ektrowstrząsów, terapeuta stwierdził, że Strudwick ma pociąg seksualny do mężczyzn, ponieważ nie dojrzał emocjonalnie, a ponadto powiedział, że był wykorzystany seksualnie przez członka rodziny jako dziecko, tylko tego nie pamięta. Nie może zatem dziwić, że Lisley Pilkington została ukarana za złamanie kodeksu etycznego. Nie przeszkadza to jednak chrześcijańskim oszołomom stawać teraz w obronie tych okrutnych eksperymentów i zarzucać gejom nietolerancję. Choć deklarują oni miłość do bliźniego, artykuły chrześcijańskich ideologów przepełnione są antygejowską retoryką. Zaślepieni swoimi wierzeniami promują wszystkie stare stereotypy o gejach, których sam jestem zaprzeczeniem. Nie szaleję po gejowskich klubach i nie przesiaduję po gejowskich barach. Jestem od lat w stabilnym monogamicznym związku, a większość moich znajomych to osoby heteroseksulne z dziećmi. Jestem podobny do wielu gejów, którzy znaleźli szczęście i są bardzo zadowoleni ze swojego życia a jedynymi, którzy utrudniają mi życie są popaprani bigoci, którzy rzekomo "kochają mnie" i chcą mnie nawrócić dla ich własnego zadowolenia i urojonych chorych wyobrażeń. Nie jestem zainteresowany naukami religijnymi ludzi, którzy wierzą w 2000-letnią historyjkę. Tak samo moja seksualność i innych osób homoseksualnych nie powinna być przedmiotem ich zainteresowania. Niestety osobiste poglądy chrześcijańskich lobbystów, z racji pełnionych funkcji, posiadanych funduszy i uprzywilejowanej pozycji, mają ogromny wpływ w polityce i wpływają bezpośrednio na życie osób homoseksualnych. I to nie tylko w Wielkiej Brytanii ale i w Polsce. W Polsce niestety nie jesteśmy jednak na tym etapie, na którym państwo i autorytety medyczne chciałyby się zająć nadużyciami ze strony religijnych grup jak Odwaga, która działa w Lublinie i do tego ma prawo do korzystania z przywilejów jakie dotyczą organizacji pożytku publicznego. Działalność Odwagi nie ma nic wspólnego z pożytkiem publicznym. Promuje u osób homoseksualnych nienawiść do siebie, rani ich i przynosi wiele szkód. Mam nadzieję jednak, że nadejdzie niedługo czas, kiedy i w Polsce odpowiednie władze będą miały odwagę zamknąć Odwagę i ukarać samozwańczych uzdrawiaczy. W ostatnim okresie działania takie podjął rząd Ekwadoru.

Kręcimy się w kółko

2012-02-02T10:32:00.000-08:00

Polscy scenarzyści seriali upali się niestety na to, by „postawić na geja”. Z przykrością stwierdzam, że niestety, bo kolejny gej w polskim serialu to kolejna porażka. Kolejny raz zdenerwowałem się, kiedy dziś przeczytałem, że serialowa Julia odkryje, że Maciek (Michał Lewandowski) - chłopak, który zaproponował jej schronienie w zamian za udawanie jego narzeczonej – jest gejem, po tym jak nakryje go w łóżku z Kamilem (Marcin Stec). Powiem krótko i dosadnie: Wkurwiają mnie serialowe mendy, które promują wizerunek skurwiela kryptopedała, który wykorzystuje biedne dziewczynki do tego, by oszukać rodziców. Oglądając polskie seriale można odnieść wrażenie, że polscy geje szukają tylko okazji, żeby wykorzystać niczego nieświadome zagubione dziewczyny do odgrywania parawanu przed rodzicami. A z facetami łączy ich tylko seks, na którym są przyłapywali przez żony i narzeczone. Jak dotąd nie doczekałem się żadnego pozytywnego wzorca. Nic dziwnego, że oglądające seriale polskie panie domu mają później całkowicie wykrzywiony obraz rzeczywistości i muszę wysłuchiwać od nich nonsensów w stylu „skoro miał dziewczynę/żonę/narzeczoną to czemu sypiał z facetami” lub „geje w Polsce często krzywdzą kobiety” lub "może ją kochał skoro z nią był" lub "może jeśli by z nią dalej był to by się zmianił". Pewnie są tacy, którzy krzywdzą takim postępowaniem kobiety, ale nikt nie pokazuje tego, że tacy geje krzywdzą przede wszystkim siebie. Poza tym kreuje się wciąż w polskiej telewizji wizerunek cierpiącego geja, nieszczęśnika, który zmaga się ze swoim homoseksualizmem niczym nastolatek z trądzikiem. Irytuje mnie, że brak jest w serialach pozytywnych wzorców, kogoś, z kim młodzi ludzie mogliby się identyfikować lub naśladować, a starsi dzięki niemu zrozumieć swoich homoseksualnych synów, braci, kolegów i sąsiadów. Zamiast tego serwuje się nam w telewizji pedalską Golgotę i przedstawia pewien margines jako standard. Nie chcę oglądać kolejnych gejów udających heteryków ze strachu przed mamusią. Chcę zadowolonego z siebie geja, szczęśliwie zakochanego i żyjącego tak jak większość z nas gejów.

Niestety odnoszę wrażenie, że wciąż kręcimy się w kółko.

Od Cypru do Łepkowskiej

2012-02-01T11:43:00.000-08:00

W północnocypryjskim quasi państewku doszło do kolejnego aresztowania gejów. Mimo zapowiedzi prezydenta tureckiej części Cypru, że prawo penalizujące seks męsko-męski zostanie zniesione nie dokonano żadnych zmian w kodeksie karnym, a aresztowania gejów nabrały na sile w ostatnich miesiącach. Do tego zdjęcia mężczyzn zostały upublicznione. Jeszcze raz zastanawiam się, czemu polski MSZ nie zabiera w tej sprawie głosu. Niedawno potrafił potępić prześladowania chrześcijan. Czemu nie potrafi uczynić tego samego w sprawie łamania praw osób homoseksualnych? No czemu? Pewnie z tego samego powodu, dla którego przyzwala się na to, by w Polsce gejów porównywać do zoofilów. I to decyzją sądu, który w takim porównaniu nie dopatrzył się niczego, co by mogło urazić osoby homoseksualne. Po decyzji sądu w sprawie „kozy” wygląda nieco dziwnie to co robi nowa Pełnomocnik ds. Równego Traktowania. Agnieszka Kozłowska-Rajewicz wysłała do przewodniczącej Komisji Etyki Poselskiej apel o ukaranie posła Marka Suskiego za porównanie związku partnerskiego do związku zoofilskiego. Działanie Pani Kozłowskiej-Rajewicz uznaję za jak najbardziej szlachetne i słuszne, ale jak się ma ono do niedawnej decyzji sądu, który orzekł, że nikt nie powinien się takim porównaniem czuć urażony. Może czas zamiast występować do komisji etyki wystąpić z propozycją zmiany prawa! Bo jak tu karać za coś co zdaniem sądu karze nie podlega. Atmosfera w polskiej polityce się brunatnie zagęszcza niestety. A jedyną reakcją rządu na to są jak zawsze ruchy pozorowane. Za taki też uważam list wystosowany przez Panią Kozłowską-Rajewicz. Działanie równie mgliste jak podjęcie przez PO prac nad ustawą o związkach partnerskich. PO wysuwając mgliste obietnice stara się wciąż o zjednanie sobie jak najszerszego elektoratu, po czym nie daje absolutnie nic poza obiecaną potencjalną możliwością. Tak było w sprawie liberalizacji ustawy aborcyjnej, której obecna wersja w końcu została uznana za kompromis a Polki które nie chcą rodzić dzieci mają się cieszyć, że nie zabiera im się paszportów i nadal mogą jechać zagranicę usunąć ciążę. Tak było z planami finansowania in vitro, co skończyło się tym, że ludzie mają się cieszyć tym, że jest nadal ono w Polsce w ogóle możliwe. Tak było z obietnicą depenalizacji posiadania miękkich narkotyków na własny użytek, co zaowocowało zmianą prawa, która w istocie nic nie zmienia i zapalnie pointa jak było karane tak pozostało. Tak było z parytetami dla kobiet, co skończyło się namiastką w postaci kwot na listach wyborczych. I tak jest też ze związkami partnerskimi. Obawiam się, że zakończy się to zmianą prawa, która pozwoli na to co i tak jest obecnie możliwe, czyli zostanie w paru ustawach doprecyzowane, że dzięki notarialnemu pełnomocnictwu będzie można odwiedzić partnera w szpitalu, odebrać list z poczty i przejąć mieszkanie, co nadal mimo wyroku Trybunału w Strasburgu jest nadal przez polskie sądy kwestionowane. I to zapewne okaże się kolejnym (pseudo)kompromisem rządzących. Scenariusz ten sam: władza obiecuje zmianę żeby udowodnić jak blisko jest ludzi i rozumie ich problemy, następnie umacnia status quo i przedstawia to jako postęp. A my wciąż się na to nabieramy. Jest jak w mydlanej operze. Mijają miesiące, akcja się toczy i nikt nie dostrzega, że głowni bohaterowie przez ten czas cały czas znajdują się w tym samym miejscu i trwa wciąż ta sama dyskusja. Złudzenie akcji i tempa omamia widzów, choć w każdym odcinku wypowiadane przez aktorów są te same kwestie a ich rozmowy nie zmierzają do żadnej konkluzji. Chodzi tylko o to, by dać widzowi złudną nadzieję, że coś się wydarzy. I tak jak reżyserzy przykuwają tą obietnicą widza do telewizora tak i rządzący robią z wyborcami. Jednak po 100 odcinkach oglądamy tę samą scenę i czujemy się tak jakby nic nas nie ominęło. Doskonale odnajdujemy się w zastałej sytuacji. Tak samo wygląda polska polityka. Puste długie dialogi, które nic nie zmieniają i do niczego nie zmierzają.

Będąc w temacie seriali przeczytałem ostatnio jak to Łepkowska postawiła na geja w swoich serialach. O tym jakie to daje efekty przekonałem się osobiście. Po tym, jak usłyszałem od znajomej, że skoro serialowy Piotr powiedział, że kocha żonę więc może nie jest gejem, to chyba wolałbym, żeby Łepkowska nie stawiała już więcej na geja (dla nie wtajemniczonych w „Na Wspólnej” jeden z bohaterów zdradza żonę z mężczyzną, choć w rzeczywistości to bardziej zdradza kochanka z żoną jeśli porównać staż związku z kochankiem i z żoną). Osiąga bowiem efekt odmienny od zamierzonego. Znajoma była gotowa uznać związek homoseksulny za nieprawdziwy zaś fałszywą deklarację o miłości geja do zony za prawdziwą. Widz jednak jest mało kumaty i niestety trzeba bardziej łopatologicznie.

Pedały, czarnuchy i Ruscy

2012-01-26T11:50:00.000-08:00

Dzisiejszy dzień nie należał do udanych. Najpierw postanowienie sądu o tym, że można gejów poniżać i przyrównywać ich do zoofilów. Zdaniem sądu można w imię obrony wolności słowa i prawa do wypowiedzi. Ciekawe, że w przypadku Dody sąd przed tygodniem był innego zdania i wolność słowa nie była dla niego wartością chronioną. Potem posłowie PiS dali popis chamstwa w Sejmie, nazywając posła Godsona „murzynkiem” a posłankę Grodzką panem Grodzkim. Do tego Grodzka została upomniana przez posłów PiS, że zamiast słów ''ojciec'', czy ''ksiądz'' mówiła ''pan Tadeusz Rydzyk''. A to wszystko w sejmowej komisji kultury! Dziwny to kraj w którym, można zostać poniżonym za zachowanie jak najbardziej neutralne, a jednocześnie nie ponieść żadnych konsekwencji za zachowanie, które jest poniżające i obraźliwe. Wszyscy zachowują się jak w jakimś otumanieniu, w którym dostrzegają, że jedynie można urazić katolickie uczucia religijne. Nawet nie same osoby, ale coś tak abstrakcyjnego jak ich uczucia. I nie oszukujmy się, że chodzi o uczucia religijne wszystkich wierzących. Chodzi tylko o rzymskich katolików, bo przecież Szymon Niemiec dla posła Suski czy jego sejmowego kolegi Dziedziczka nie duchownym, a kimś kto się tylko przebiera za księdzą, żeby obrazić katolików, co już kiedyś politycy PiS powiedzieli po Europride z udziałem Niemca. Nawet sam fakt, że istnieje w Polsce kościół, którego przedstawiciel jest osobą homoseksualną jest dla wielu Polaków rzeczą obrażającą ich, Jezusa, Maryję i wszystkich świętych. Media nie pomagają, a jest nawet przeciwnie. Wystarczy przypomnieć co o prawosławnych Polakach powiedziano w tym roku TVN, który uchodzi za stację otwartą i tolerancyjną. Na początku pojawił się kucharz, który o prawosławnych Polakach mówił "Ruscy", a potem prezenterka spytała gości jakie są różnice między wigilią prawosławną a naszą, prawdziwą chrześcijańską. Wyraźnie widać, że chciano w ten sposób pokazać, że polskie i nasze to katolickie, a prawosławne to i nie nasze i nie prawdziwie chrześcijańskie, czyli zapewne udawane. Ale i prezenterzy TVN nie czują, że kogoś mogli urazić, ani posłowie Suski czy Dziedziczak. Suski twierdzi, że murzynek to słowo miłe, bo mu się kojarzy z murzynkiem Bambo, a Dziedziczak uważa, że Grodzka to chłop, który tylko udaje babę. Żaden nie dostrzega, że Godson i Grodzka zostali poniżeni. Tak jak kiedyś inny poseł PiS – Kamiński - tłumaczył, że używane przez niego słowo pedały to słowo neutralne. Co więcej nawet czołowy językoznawca Polski – Bralczyk – też nie widział w tym słowie nic obraźliwego. I to pomimo tego, że Polacy wskazywali je jako jedno z najbardziej obraźliwych w sondażu. Ponad rok temu sąd w trybie wyborczym również nie dostrzegł nic niewłaściwego w tym, że posłowie PiS nazywali Legierskiego chorym, a homoseksualizm chorobą psychiczną. Pedałów można zatem w Polsce bezkarnie poniżać, czarnuchów także i Ruskich też. Ale kiedy chodzi o uczucia katolików można nic nie mówić, a i tak znajdą się osoby, które dostrzegą w tym złą wolę i obrazę. Obraźliwym staje się nie dodanie słowa „ojciec” i „ksiądz” przed nazwiskiem Rydzyk. Obraźliwym staje się w Polsce także użycie sformułowania, które wypowiedział Karol Wojtyła, a czego zdaniem „prawdziwych” Polaków nie wolno czynić Senyszyn. Odmieniać oblicza ziemi wolno w Polsce tylko tym, którzy są katolikami na łańcuchu Watykanu. Najbardziej dziwi, że ci obrażeni nie są cierpiącymi na problemy osobowościowe i manie prześladowcze pacjentami psychiatrycznymi, czego można byłoby się spodziewać, ale ludźmi zajmującymi czołowe miejsca w państwie jak członkowie sejmowej komisji kultury. Ja już dawno przestałem wierzyć w to, że żyję w państwie neutralnym światopoglądowo. Polska to kraj katolickiej dyktatury, gdzie słowo demokracja jest rozumiana w najbardziej prymitywny sposób jako dominacja większości z przyzwoleniem na ucisk mniejszości.

Wracając do Naszej sprawy 2 dobrze się stało, że sprawa została skierowana do sądu. Nikt nie będzie mógł teraz zarzucić gejom i lesbijkom tego, że nie są potrzebne przepisy karzące za znieważanie osób ze względu na ich orientację seksualną, ponieważ mogą oddać sprawę do sądu z powództwa cywilnego.

Haavisto

2012-01-23T09:35:00.001-08:00

Dziś trochę jak z Pudelka, ale cóż... W Finladnii trwają wybory prezydenckie, które ucieszyły po pierwszej turze fińskich gejów i lesbijki, ponieważ do trugiej tury przeszedł Pekka Olavi Haavisto, czyli nasz człowiek. Haavisto to fiński polityk, w latach 1995–1999 był ministrem środowiska i jest przewodniczącym partii zielonych. Uzyskał w pierwszej turze prawie 19% głosów. Zła wiadomość jest taka, że najwięcej głosów zebrała przedstawicielka partii konserwatywnej. Jest ona niestety typowana na zwycięzcę drugiej tury. I to też nie jest dobra widomość. Prawica, nawet fińska, jest zawsze ruchem o charakterze mało postępowym, żeby nie powiedzieć antypostępowym. Bez względu na to, kto wygra klęskę poniosła lewica i ich kandydat. Oznacza to, że pierwszy raz od kilkudziesięciu lat prezydentem nie będzie socjaldemokrata. Obecna prezydent Tarja Halonen była politykiem bardzo przychylnym postulatom środowiska LGBT. Niestety odchodzi i to kolejna zła wiadomość.
Wracając do Haavisto i pudelkowej sprawozdawczości nie można nie wspomnieć o mężu kandydata. Nazywa się Antonio Flores i pochodzi z Ekwadoru. Jest w fińskich mediach pokazywany obecnie częściej niż sam Haavisto. I nie ma się czemu dziwić. Taki latynos na Skandynawach musiał zrobić wrażenie. I zrobił!

Europe vs USA 1:0

2012-01-22T02:40:00.000-08:00

Obejrzałem wczoraj amerykańską wersję Dziewczyny z tatuażem. I...? Gdybym nie obejrzał wcześniej szwedzkiego pierwowzoru pewnie by mi się podobało, ale Szwedzi zekranizowali moim zdaniem powieść Larssona bezapelacyjnie lepiej i amerykański film jest przy tym tylko mierną podróbą. Tak to właśnie jest jak po marcepanie skosztuje się herbatnika. Niby jedno i drugie smaczne, ale nic już nie jest w stanie przebić słodyczy tego pierwszego. Jeśli więc ktoś oglądał już Män som hatar kvinnor niech sobie odpuści The Girl with the Dragon Tattoo. Szkoda czasu i przeżycia rozczarowania.
Za przyznaniu pierwszego miejsca Szwedom przemawiają przede wszystkim następujące rzeczy:
- Szwecja, której nie da się podrobić choćby nie wiem ile napisów w języku szwedzkim umieściło się na budynkach, torbach, pudełkach i innych przedmiotach,
- klimat dobrego kryminału, który w wersji pierwszej ewidentnie jest, a w drugiej ulatnia się wraz z pojawieniem się Craiga na ekranie,
- Noomi Rapace, przy której Rooney Mara jest po prostu nijaka.

Siła

2012-01-20T09:33:00.000-08:00

Jak donosi Wyborcza nici ze związków partnerskich. Premier już zapomniał, co mówił przed wyborami. PO według relacji gazety nie poprze ustawy nawet jeśli któryś z posłów tej partii złoży ją do Sejmu. Nie jest to dla mnie wielka niespodzianka, ale nie zmienia to faktu, że postawa PO to zwykłe skurwysyństwo. Niespodzianką jest dla mnie to, że nie grzmi nikt w internecie. Panuje spokój jakby nic się nie stało, jakby i tak nikt nie wierzył w obietnice premiera dotyczące tego, że ustawa o związkach partnerskich będzie jedną z pierwszych, którą się rząd zajmie po wyborach. Irytują mnie do granic możliwości słowa członków PO o tym, że związki partnerskie są tematem zastępczym i Polaków to nie intsresuje oraz mają większe problemy. Jestem Polakiem i brak związków partnerskich to dla mnie główny problem. Lekceważenie znacznej części Polaków jest chamstwem. Dlatego apelujmy do PO na Facebooku, mailami, listami i jak się da. Jeśli tego nie zrobimy nadal będzie się wmawiać społeczeństwu, że ten problem nie istnieje i jego rozwiązaniem nikt nie jest zainteresowany. Siła jest w nas, ale pokażmy ją w końcu do jasnej cholery.

Zioła

2012-01-16T09:27:00.001-08:00

Doda została ukarana za słowa o tym, że Biblię napisał ktoś napruty winemi palący jakieś zioła. Zdaniem sędziego obraziła uczucia religijne. Dla mnie wyrok jest absurdalny i obraża moje poczucie sprawiedliwości. Kiedy w czasie kampanii wyborczej pod adresem Legierskiego padły słowa o chorobliwości homoseksualności sędzia uznał, że nie ma dowodu, że homoseksualizm nie jest chorobą, mimo że ekspertyza seksuologiczna i przytoczone opinie WHO i APA stwierdzały, że nie można rozpatrywać homoseksualizmu w kategoriach patologii. Zastanawiam się dlaczego w tym przypadku sąd nie uznał, że nie da się udowodnić, że nie byli napruci winem i ziołami. Wszak tutaj żadnych dowodów, ekspertyz nie było, a historie zawarte w Biblii są na tyle nonsensowny, że należy brać pod uwagę to, że osoby je piszące były pod wpływem jakiś środków. Mam nadzieję, że w sądzie apelacyjnym Doda zostanie uniewinniona.

The Edge of Glory

2012-01-15T20:49:00.000-08:00

Ochłapy, ochłapy

2012-01-15T06:14:00.000-08:00

Złożenie w Sejmie dwóch projektów związków partnerskich autorstwa Ruchu Palikota i SLD oraz zapowiedź złożenia projektu PO nie wywołało, czego oczekiwałem, dużego zainteresowania mediów. Co do propozycji lewicowych moja opinia jest taka – za jednym projektem, który przewiduje związki partnerskie tylko dla par jednopłciowych, jestem na tak, drugiemu, przewidującemu powołanie do życia potworka w formie umowy cywilnoprawnej, stanowczo się sprzeciwiam. Moje zdanie na ten temat, jeśli ktoś mnie zna lub czyta mojego bloga, jest jasne i zrozumiałe raczej dla wszystkich, więc uzasadniać swojego stanowiska po raz kolejny nie muszę. A teraz o propozycji PO, której jeszcze nikt nie zna, ale pierwsze informacje o niej doprowadzają mnie na skraj irytacji. Poseł Dunin zapowiedział, że projekt będzie przewidywał następujące rzeczy: kwestie dziedziczenia, wspólnego zaciągania kredytów, dostępu do informacji medycznej oraz obowiązku alimentacyjnego. Nie bójmy nazwać się tego zgodnie z rzeczywistością – ochłap z ochłapu. Dunin mówi, że projekt będzie oparty na francuskim PACSie, ale dodaje, że (UWAGA!!!) będzie bardziej uwypuklał różnice między małżeństwem a związkiem partnerskim. Moim zdaniem trudno będzie uwypuklić to jeszcze bardziej niż w rozwiązaniu francuskim, który jest już najminimalistyczniej minimalistyczny. Najbardziej rozbawiła mnie kwestia zaciągania wspólnego kredytu, jakby to był jakiś problem. Dunin zachowuje się dla mnie jak przybysz z Marsa, który całkowicie nie orientuje się, jakie problemy mają w Polsce geje i lesbijki. Zaciągnięćie wspólnego kredytu np. na dom nie jest żadnym problem. Problem pojawia się wówczas, jak jeden z partnerów umiera, a rodzina przejmuje spadek w postaci połowy domu albo gdy drugi partner w momencie odziedziczenia drogą testamentową połowy domu musi zapłacić od tego podatek, którego wysokość przerasta zazwyczaj jego możliwości finansowe. Mógłby sprzedać co prawda dom, ale nie będzie mógł tego zrobić przed zapłatą podatku. Koniec końcem może wylądować nawet na bruku, zwłaszcza jeśli kredyt nie został do końca spłacony. Panie Dunin, to są problemy, które nas dotyczą. Tłumaczenia się Dunina tego, że jego projekt jest minimalistyczny są dla mnie również niezrozumiałe. Dunin mówi tak: „Kiedy jeszcze w poprzedniej kadencji myślałem, aby uregulować tę kwestię bardzo szeroko, okazało się, że powinienem zmienić 173 ustawy. Nie ma takiej możliwości, nie przejdzie to przez Sejm. Może ktoś powie, że chowam częściowo głowę w piasek, ale ja uważam, że lepiej zrobić do przodu mały krok, niż żaden”. O ratunku, jak dużo! 173 ustawy! Naprawdę nie na siły i możliwości parlamentu. Poziom skomplikowania równy genetyce. Nie do przejścia. Ironizuję, ale trudno mi inaczej takie absurdy skomentować. No i jeszcze jedna kwestia, która mnie równie mocno bulwersuje. Dunin mówi tak: "Jak prześledzimy to, co się dzieje winnych krajach, to 90 proc. takich związków jest zawierane przez pary heteroseksualne, a 10 proc. przez związki homoseksualne. Nie jest moim zadaniem, żeby robić ustawę dla par homoseksualnych". W jakich do jasnej cholery innych krajach? Rozwiązania w formie PACSów obowiązują tylko we Francji i niektórych stanach USA. Poza tym umowy konkubencie obowiązują w Belgii i Holandii, ale tam geje i lesbijki mogą zwierać także małżeństwa, więc przykład ten nie jest adekwatny do sytuacji w Polsce. Poza tym, ustawa ta jest potrzebna przede wszystkim, jeśli nie wyłącznie związkom jednopłciowym. Związki heteroseksualne mają możliwość zawarcia małżeństwa i uregulowania w ten sposób swoich spraw majątkowych, spadkowych, finansowych i setki innych. To związki homoseksualne są dyskryminowane i to dla nich powinna być stworzona ustawa, która zniesie dyskryminację. Interesy par heteroseksualnych, które chciałyby uregulować swoje życie w inny sposób niż małżeństwo są całkowicie inne niż par homoseksualnych, które nie posiadają żadnych możliwości uregulowania swojego wspólnego pożycia. Jednocześnie warto mieć na uwadze węgierski przypadek, kiedy to Sąd Konstytucyjny odrzucił ustawę o związkach partnerskich, która przewidywała rozwiązania dla par jednopłciowych i dwupłciowych, a zaakceptował ustawę, która wprowadzała rozwiązania prawne tylko dla par jednopłciowych. Żeby nie skończyło się tak, że PO poprze swój minimalistyczny projekt, po czym zostanie on uwalony przez Trybunał Konstytucyjny, a PO powie wszystkim, że się nie da i dyskusja zostanie zamknięta na następne 10 lub 20 lat. Poza tym mam wątpliwości odnośnie nazywania tego projektu ustawy projektem PO. Na razie to propozycja Dunina. Ani premier, ani żaden członek rządu, ani nikt z władz PO nie wypowiedział się oficjalnie za jego przyjęciem. Jest wręcz przeciwnie, ponieważ obecny minister sprawiedliwości (nazwiska politycznych miernot niestety wypadają mi z pamięci) powiedział niedawno, że będzie się temu sprzeciwiał z całych sił.

Z podniesioną głową

2012-01-07T03:18:00.000-08:00

Cieszy mnie, że autorzy blogów spod znaku tęczy coraz częściej piszą o potrzebie zwiększenia żądań w kwestii praw osób LGB. Całkowicie się zgadzam z tymi postulatami. Myślę, że nadchodzi ten moment w polskiej historii, kiedy emancypacja i jednocześnie irytacja z powodu istniejącego stanu rzeczy doprowadzi do stanu wrzenia. I to mam nadzieję nastąpi niedługo. Jestem bardzo zadowolony z dwóch tekstów jakie ostatnio czytałem. Jeden z nich to „Więcej radykalizmu” a drugi „Homodyktatura?Tak proszę”. Wyznaczają one dla mnie nowy punkt odniesienia i stanowią swoisty drogowskaz dla działań, jakie my geje i lesbijki powinniśmy podjąć jako grupa społeczna. Czas skończyć z hasłami źle rozumianego „umiarkowania” i „kompromisu” i przestać postrzegać cywilizacyjne standardy jako „radykalne”. Nie bowiem niczego radykalnego w żądaniu prawa do zawarcia małżeństwa, najbardziej konserwatywnej instytucji. Nie ma też niczego radykalnego, w tym że chcemy mieć gwarancje dla wychowywania własnych dzieci w tworzonych przez nas związkach. Jest konieczna zmiana myślenia w tej kwestii u samych gejów i lesbijek. Wolno, ale jak widać po coraz liczniejszych artykułach, zmiana taka następuje w Polsce. I to jest nam bardzo potrzebne. Chciejmy tyle ile nam się nam należy i ile chcemy, a nie tyle ile wydaje nam się, że zaakceptują nasi wrogowie. Dotychczasowe działania pokazują, że środowisko LGB dostosowywało działania nie do swoich potrzeb, a do ograniczeń stawianych przez środowiska homofobiczne. I dlatego niczego do tej pory nie udało się osiągnąć. Zacznijmy zmiany od siebie samych. Miejmy godność. Miejmy podniesioną głowę. I nie wahajmy się mieć zaciśniętą pięść, jeśli ktoś odważy się nas zaatakować.

Filmowy piątek

2012-01-07T00:52:00.000-08:00

Wczoraj spędziłem dzień na oglądaniu filmów. Zabrałem się za gejowską klasykę. Odnalazłem pierwszy chyba film gejowski, jaki oglądałem w życiu przed kilkunastoma latami – Doing Time on Maple Drive. Historia banalna, czyli chłopak z małego miasta, rodzina z pozoru idealna i poukładana, a w rzeczywistości tyrania religijna i fałsz, które prowadzą do tego, że główny bohater boi się przyznać, że jest gejem do tego stopnia, że zrywa ze swoim chłopakiem i przyprowadza do domu dziewczynę i zamierza z nią wziąć ślub. Ile takich historii jest w realnym życiu? Mnóstwo i dlatego ten film powinien lecieć w paśmie edukacyjnym lub niedzielnym paśmie rodzinnym.
Drugi film jaki wczoraj obejrzałem to Heights. Znów historia skrywanego przed narzeczoną homoseksualizmu. Ale jeśli ktoś nie oglądał to nie będę wdawał się w szczegóły, ponieważ pozbawiłbym widzów elementu zaskoczenia. Z pewnością film wart obejrzenia. Dobrzy aktorzy, dobry scenariusz i dobrze zagrane. Nie będziecie się nudzić.
Zarówno w Doing Time on Maple Drive jak i w Heights irytujące było dla mnie skamlanie głównych bohaterów przed swoimi dziewczynami, że nie są gejami, że to minęło, albo minie, bo je bardzo kochają. Dziwne jest to dla mnie, ale zdaję sobie sprawę z tego, że istnieje wiele osób, którym zasiano tyle homofobii, że fałsz i iluzję postrzegają za prawdę. Zatracając siebie i ukochane osoby. Smutne, ale wciąż obecne w naszym świecie.
Kolejnym filmem, jaki obejrzałem to Adam&Steve. To film do którego wróciłem po kilku latach. Historia przyjemna, choć to nie jest kino, które mnie powala na kolana.
Na sam koniec zostawiłem sobie Bogów i potwory. Nie nudziłem się, ale nie czułem też, że film ten pozostanie długo w mojej pamięci.

Opluwanie z miłości

2012-01-05T09:43:00.001-08:00

Margaret Court, znana była tenisistka z Australii zasłynłęła złą sławą po tym, jak niedawno wypowiedziała się przeciwko małżeństwom jednopłciowym i obraziła gejów i lesbijki w wywiadach. Homofobii tej byłej sportsmenki sprzeciwiły się dwie inne gwiazdy tenisa – Martina Navratilova i Billie Jean King. Jednak Margaret Court zaprzecza homofobii, twierdząc, że krytykuje rzekomy „grzech” a nie osoby. Zupełnie jak Boniecki, Prusak czy inne chrześcijańskie indywidua. Znamy to z przeszłości. Kiedyś już była chrześcijańska miłość do czarnoskórych i nienawiść do rasy, miłość do Żydów, ale tylko przechrzczonych. Teraz mamy kontynuację w stosunku do gejów. W związku z tym także proponuję wylewać pomyje na osoby takie jak Margaret Court, poniżać je, wyzywać, nazywać chorymi, zabronić działalności, małżeństwa, a potem dowodzić, że to jedynie z miłości i troski.

Bać się być gejem (o coming outach w sporcie brytyjskim)

2012-01-05T01:34:00.001-08:00

Jeżeli ktoś nie oglądał jeszcze tego filmu to polecam. Wyemitowany był 13 maja 2010 r. przez brytyjski kanał telewizyjny ITV1 pod tytułem "Afraid To Be Gay". Program mówi o ukrytej w społeczeństwie brytyjskim nietolerancji wobec gejów. W części pierwszej prezentowane są wyniki sondażu przeprowadzonego przez jeden z tamtejszych ośrodków badania opinii publicznej, wypowiedzi przechodniów na ulicach miasta Wigan, w reakcji na widok pary gejów, a także wywiad z młodym chłopakiem napiętnowanym z powodu swojej orientacji seksualnej. W części drugiej prezentowane są przykłady okrutnych morderstw na gejach oraz wywiad z matką jednego z zamordowanych (o polskich korzeniach!). W trzeciej części zamieszczone są wnioski z sondy przeprowadzonej na ulicach Wigan, dotyczącej prawdziwych reakcji osób na widok pary homoseksualnej, słowa jednego z publicystów potwierdzające obecność uprzedzeń wobec homoseksualistów wśród piłkarzy, film przeciw homofobii na stadionach, podano jedyny przykład otwartego geja wśród zawodowych piłkarzy oraz pokazano rozmowę Garetha Thomasa z młodymi sportowcami. Program prowadzi Gareth Thomas, gwiazda brytyjskiego rugby, który niedawno ujawnił, że jest gejem.

Coming out po polsku

2012-01-04T11:28:00.000-08:00

Bardzo się wzruszyłem oglądając ten film.istoria Rafała, który stracił swojego chłopaka nikogo nie powinna pozostawić obojętnym na zjawisko homofobii. Poza tym jak zwykle swietna Konarzewska i wiele osób spoza gejowskiego mainstreamu, co wychodzi filmowi na dobre. Pewne twarze się już opatrzyły, dlatego dobrze się stało, że w filmie pojawiły się nowe i to z mniejszych miejscowosci. I jeszcze jedno - gratuluję jednemu z bohaterów matki, a drugiemu babci. Genialne kobiety. Gdybym je spotkał kiedys, chociażby na ulicy, ucałowałbym je i uscisnął. Film ten pokazuje także, jak wiele zależy od nas samych. Na wiele przypadków homofobii nie mamy zapewne wpływu, ale jednoczesnie wyraźnie po obejrzeniu filmu widać, że każdy coming out to element edukacji nie tylko rodziny ale i całej społecznosci lokalnej. Dlatego do coming outów drodzy panowie i panie.

Nikt nie ma monopolu na wiarę - o Bonieckim, Kołakowskim i Niemcu

2012-01-04T01:54:00.000-08:00

Adam Boniecki w Tygodniku Powszechnym odnosi się do serii artykułów dotyczących gejów i lesbijek w Kościele katolickim z grudniowego numeru pisma. Boniecki, chcąc przez to zaprzeczyć homofobii katolickiej a nawet ją zanegować, przytacza fragment książki Leszka Kołakowskiego: „W cywilizowanych krajach uprawianie homoseksualizmu nie jest karalne (jeśli, oczywiście, chodzi o ludzi dorosłych i jeśli nie ma gwałtu). Kościół uważa praktyki homoseksualne za moralnie niedozwolone, odwołując się do Starego i Nowego Testamentu, własnej tradycji i własnej teologicznej interpretacji seksualności. Otóż, gdyby Kościół chciał powrócić do prawnego zakazu homoseksualizmu, mógłby być oskarżony o karygodną nietolerancję. Ale organizacje homoseksualistów żądają, żeby Kościół swoje nauczanie odwołał, a to jest przejawem karygodnej nietolerancji w drugą stronę. W Anglii były przypadki demonstracji i ataków na kościoły w tej sprawie. Jeśli niektórzy homoseksualiści twierdzą, że Kościół błądzi, mogą z niego wystąpić, nic im nie grozi; ale gdy chcą własne opinie hałaśliwie i agresywnie Kościołowi narzucać, nie bronią tolerancji, lecz nietolerancję propagują. Tolerancja jest skuteczna, gdy jest obustronna”. Myli się jednak i Kołakowski i Boniecki sugerując, że Kościoła katolickiego nie można oskarżyć o karygodną nietolerancję. Można a nawet trzeba, ponieważ – wbrew temu co pisze Kołakowski – Kościół katolicki nie tylko nie przeciwstawia się karaniu osób homoseksualnych za stosunki seksualne, ale nawet w swych dokumentach i wypowiedziach hierarchów uznaje, że państwa mają prawo kształtować swoje prawodawstwo w ten sposób, że podlegałyby one penalizacji. Boniecki i Kołakowski zdają się pisać o rzeczach, w których mają mierne rozeznanie, występując przy tym w roli ekspertów. Widać równie miernych jak ich wiedza na temat tego, co w Kościele katolickim o homoseksualistach i stosunkach homoseksualnych się pisze i mówi. Warto przypomnieć, że Ratzinger jak i jego reprezentanci przy ONZ sprzeciwili się rezolucji potępiającej prześladowanie osób ze względu na orientację seksualną i lobowali na rzecz jej odrzucenia. Wówczas to Kościół katolicki postulował, że każdy kraj powinien mieć prawo do homofobicznego prawodawstwa. Jednocześnie ataki na Kościół katolicki jakie miały miejsce w Anglii były formą obrony przed dyskryminacją, której Kościół katolicki się dopuszcza wobec osób homoseksualnych i która jest nie zgodna z prawem, czego Boniecki i Kołakowski zdają się nie zauważać. Sprawy nie dotyczyły spraw wewnętrznych Kościoła katolickiego, a spraw wykraczających poza nie i dotyczących dyskryminacji, zatem to że można wypisać się z Kościoła katolickiego nie ma tu żadnego znaczenia. Poza tym przykłady z życia wzięte wyraźnie wskazują, że wypisanie się z szeregów katolików nie są takie proste, a nierzadko wręcz niemożliwe ze względu na problemy, jakie stwarza Kościół katolicki. Racją jest, że tolerancja jest skuteczna wówczas, gdy jest obustronna, ale w omawianym przypadku katolicy domagają się tolerancji dla dyskryminacji, a na to przyzwolenia w cywilizowanym państwie być nie może. Wyroki sądów brytyjskich jasno wskazują na to, kto jest oprawcą a kto ofiarą w stosunkach homoseksualiści – Kościół katolicki. Kościół katolicki w Wielkiej Brytanii dopuszczał się dyskryminacji w wielu aspektach życia społecznego i zgodnie z prawem został za to potępiony. Nie wyobrażam sobie, żeby mogło być inaczej. Jeśli istniały jakieś ataki na Kościół katolicki to były one całkowicie nieporównywalne z tymi jakich dopuszczał się Kościół katolicki wobec gejów i lesbijek. Stawianie na jednej szali przez Kołakowskiego i Bonieckiego homofobii katolickiej i odpowiedzi na nią w formie uzasadnionego oburzenia osób homoseksulnych jest obrzydliwe. To tak jakby dokonywać równouprawnienia rasizmu oraz buntu przeciwko niemu.
Dalej Boniecki przytacza Jacka Prusaka, który pisał o tym, jakoby Kościół katolicki był przeciwny homofobii, a jedynie wypowiadał się przeciwko regulacjom prawnym dotyczącym związków osób tej samej płci. To stanowisko ma charakter schizofreniczny. Oczywistym jest bowiem, że próby ingerencji w prawodawstwo w celu ograniczania praw osób homoseksualnych jest przejawem uprzedzeń i homofobii. Kościół katolicki nieustannie myli to co boskie z tym co cesarskie, nie dostrzegając tego, że jest jednym z bardzo dużej ilości związków wyznaniowych i nie ma prawa ograniczać praw osób w sprawach, które go nawet nie dotyczą. Kwestia prawnego uregulowania związków cywilnych nie jest kwestią, która powinna być obiektem zainteresowania Kościoła katolickiego. Tymczasem władze tego kościoła straszą ekskomuniką, potępieniem polityków głosujących za małżeństwami i związkami partnerskimi osób tej samej płci. To jest oczywisty przejaw homofobii. Homofobiczne jest postrzeganie przez władze Kościoła katolickiego samej orientacji homosksualnej jako patologicznej skłonności, która jest powodem trudności. Jest to sprzeczne z nauką i tym, co mówi świat lekarski. Poglądy te są tyleż samo nieprawdziwe, co krzywdzące. Domaganie się tolerancji dla nieprawdy jest czymś absurdalnym. To tak jakby domagać się tolerancji dla poglądu, że Ziemia jest płaska, a czarnoskórzy są intelektualnie mniej sprawni niż osoby o jasnym kolorze skóry. Tak jak dla osób czarnoskórych ich trudności nie wynikają z koloru skóry a z uprzedzeń i dyskryminacji tak i osoby homoseksualne przeżywają problemy nie z powody orientacji seksualnej a z powodu homofobii. Twierdzenie, że Kościół katolicki traktuje z delikatnością osoby o orientacji homoseksualnej jest ignorancją, która zasługuje na potępienie i nie może być na to przyzwolenia. Nie wynika to bowiem z tego, że władzom Kościoła katolickiego nie są znane ustalenia naukowe, a z ideologii noszącej znamiona faszyzmu. Niestety okazuje się, że problem homofobii w Kościele katolickim jest niezauważany nawet przez Adama Bonieckiego, który uchodzi za jednego z najbardziej otwartych i postępowych jego reprezentanta.
Warto przypomnieć przy tym, że w Polsce i na świecie są kościoły, które udzielają błogosławieństw związkom partnerskim, udzialają małżeństw i Kościół katolicki nie ma monopolu na religię i wiarę. jednym z nich jest Zjednoczony Kościół Chrześcijański. Miło mi donieść, że Szymon Niemiec został wybrany na biskupa kościoła. To dobra wiadomość. Mimo, że nie wierzę w istnienie osób boskich to sprzyjam temu kościołowi tak jak każdej innej istytucji, która promuje równość i przeciwstawia się dyskryminacji.

Life is beautiful

2012-01-03T12:07:00.001-08:00

Na Polonii 1 "Bananowa młodzież", a dokładniej wątek miłosny pomiędzy Diego i Santiago. Kto nie ma Polonii 1 ma możliwość obejrzenia młodych, bogatych i zakochanych w sobie po uszy chłopaków na YT.
Alke dla mnie prawdziwym hitem jest coś innego, co znalazłem w internecie - koreański serial Life is beautiful. Gejowski odpowiednik TVNowskiej Majki podbił całkowicie moje serce. Dla chętnych poznania historii KyungSoo & TaeSub fragmenty serialu:

Dla mnie genialne. Słodkie aż do wyrzygania i oto chodzi :)
Całość tzn. 63 odcinki z angielskimi napisami do obejrzenia tutaj.

Zupełnie inny weekend

2012-01-03T11:59:00.000-08:00

Czekam na "Zupełnie inny weekend". Recenzje brzmią bardzo zachęcająco. A panowie w rolach głównych... Mógłbym wpatrywać się w ich twarze godzinami. Reprezentujątyp urody, który dokładnie odpowiada moim gustom. Choćby z tego powodu na film wybiorę się na 100%.

Europejski mit

2012-01-03T11:57:00.000-08:00

Niedawno pisałem o potrzebie wzmocnienia ochrony przez państwa zachodnie osób homoseksualnych, które uciekają przed prześladowaniami. Jest to sprawa równie ważna, co wywieranie presji na państwa stosujące terror wobec społeczności gejowskiej i lesbijskiej. Wspominałem o tym, że sytuacja homoseksualnych uchodźców jest bardzo trudna zarówno w Europie, Ameryce jak i Oceanii. Kolejny przykład potwierdzający to pochodzi z Niemic, gdzie schronił się Sepehr Nazari z Iranu, gdzie homoseksualistom grozi śmierć. Nazari po złożeniu wniosku o udzielenie azylu otrzymał nakaz wydalenia go z nowej ojczyzny. Nazari uświadomił sobie, że jest gejem w wieku czternastu lat. Koszmar w jego życiu zaczął się po tym jak jego matka zobaczyła go podczas miłosnego uścisku z mężczyzną. Matka wysłała go do lekarza, który „przepisał” mu „terapię wstrząsów elektrycznych”. Sepehr Nazari na szczęście uciekł na zachód. Najpierw do Holandii, a później pojechał do Niemiec. Osiedlił się w Berlinie i tam poznał swojego chłopaka. Mimo to grozi mu deportacja z powodu braku wizy. To kolejny przykład tego, że Niemcy, które kreują się na państwo demokratyczne, nowoczesne i szanujące prawa człowieka, nie stosują się do zasad, które same głoszą i promują. Takie historie sprawiają, że przestaję wierzyć w człowieczeństwo, a przede wszystkim w mit tolerancyjnego i sprawiedliwego Zachodu. Podtrzymuję swoje stanowisko, że państwa zachodnie powinny swoimi działaniami udowodnić to, że prawa człowieka są w nich przestrzegane. Jest to tak samo ważne jak działania promujące tolerancję w homofobicznych krajach. Podtrzymuję także swoje stanowisko w tym, że presja wywierana na tych krajach przez Zachód powinna być wzmocniona, łącznie z zaprzestaniem pomocy finansowej i żywnościowej, jak i alienowaniem ich na międzynarodowym forum politycznym i arenie sportowej. Opowiadam się za polityką izolacji i marginalizacji tych krajów tak jak w przeszłości czyniono to z Republiką Południowej Afryki.

Związki partnerkie w Europie jak wróbel w garści

2012-01-01T06:51:00.000-08:00

W dniu 26 grudnia 2011 r. Trybunał Konstytucyjny Słowenii uznał, że zgodne z prawem jest przeprowadzenie referendum w sprawie nowego kodeksu rodzinnego, który zrównuje związki partnerskie z małżeńskimi. To zła wiadomość i jednocześnie bardzo dziwna i niezrozumiała, ponieważ 2 lata temu ten sam Trybunał nakazał parlamentowi wprowadzenie zmian w przepisach, które zniosłyby dyskryminację związków partnerskich. Ewentualne zablokowanie wejścia w życie nowego kodeksu rodzinnego sprowadzałoby się zatem do tego, że obowiązywałby nadal przepisy, które uznane zostały wcześniej za dyskryminujące, niekonstytucyjne i wymagające zmiany.
Słoweńska ruletka legislacyjna, jaka toczy się tam od słynnego wyroku Trybunału Konstytucyjnego w 2009 r. (Blazic/Kern v Słowenia), w którym uznano za dyskryminujące i niekonstytucyjne różne traktowanie związków partnerskich i małżeństw, sprowokowała mnie do przeglądu uprawnień i obowiązków jakie obejmują związki partnerskie w Europie. Wynik moich dociekań nie ucieszył mnie. W wielu państwach, w tym w Słowenii, Francji czy Czechach, związki partnerskie zostały objęte wszystkimi obowiązkami, a jednocześnie związki te mogą się cieszyć prawami małżeńskimi w bardzo wąskim zakresie. Partnerom nie przysługują ulgi podatkowe, nie mają prawa do urlopów ze względu na chorobę partnera, nie posiadają praw do renty po zmarłym ani odszkodowania ze względu na śmierć partnera. To tylko garstka spośród wszystkich praw, których pozbawiono związki partnerskie. W Czechach i Słowenii prawa przyznane związkom partnerskim nie stanowią nawet połowy tych, które przysługują małżeństwu. Takie nierówne traktowanie ma miejsce także w Niemczech, gdzie od 10 lat toczą się sądowe batalie o zrównanie w prawie podatkowym i rentowym. W niektórych landach niemieckich nadal homoseksualni partnerzy nie mają prawa do pochowania swego partnera. Na niemieckim prawodawcy kolejne zmiany są wymuszane przez orzeczenia trybunałów federalnych i europejskich. Najbardziej interesującym ze względu na ogólnoeuropejski zasięg obowiązywania jest wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z 1 kwietnia 2008 r., zgodnie z którym za niezgodne z prawem unijnym uznano przepisy krajowe, zgodnie z którymi zarejestrowany partner po śmierci swego partnera nie otrzymuje renty rodzinnej odpowiadającej rencie rodzinnej przysługującej pozostałemu przy życiu małżonkowi, w sytuacji gdy w prawie krajowym zarejestrowany związek partnerski skutkuje tym, że sytuacja osób tej samej płci jest porównywalna z sytuacją małżonków w odniesieniu do renty rodzinnej. Mimo wyroku Niemcy do dzisiejszego dnia nie dostosowały wszystkich przepisów prawa do niniejszego wyroku. Czechy i Słowenia w ogóle nie zainteresowały się wyrokiem i nie podjęły jakiejkolwiek debaty w celu zmiany prawa. Nikt w tych krajach nie skierował skargi do Strasburga w celu wymuszenia zmian.
Wspomniane przykłady dobitnie świadczą o tym, jak ważne jest, by polska ustawa o związkach partnerskich była dobrze przygotowana przed jej uchwaleniem. Ewentualne luki prawne mogą skutkować tym, że przez kolejne kilkanaście lat będziemy zmuszeni do skarżenia w sądach, a nie jest też pewne czy znajdą się tacy, którzy będą mieli odwagę, czas i środki by to zrobić. Nie zgadzam się do końca z powiedzeniem, że lepszy wróbel w garści niż kanarek na dachu, ponieważ istnieje ryzyko, że trzymając wróbla w garści jeszcze trudniej będzie złapać nam kanarka.

2011

2011-12-31T02:55:00.000-08:00

Rok 2011 przechodzi do historii. Był to rok wyzwań, sukcesów i niestety porażek. W Polsce 2011 r. był przede wszystkim jednak rokiem nadziei. Oby trwała ona w 2012 r. i zamieniła się w spełnienie.

“Don’t Ask, Don’t Tell” Is Dead

Małżeństwa w Nowym Jorku

Małżeństwa w Brazylii

Małżeństwo lesbijek z Norwegii uratowało 40 osób przed szaleńcem na wyspie

Piłkarskie coming outy - Anton Hysen, David Testo, Jonathan De Falco

Marcin Nikrant - sołtys Lesniewa i mój bohater 2011 r.

Biedroń i Grodzka w Sejmie

Elio di Rupo premierem Belgii

W Słowenii zrównanie związków partnerskich z małżeńskimi w nowym kodeksie rodzinnym (aczkolwiek niepewne ze względu na zapowiadane referendum)

Związki partnerskie w Liechtensteinie

Rezolucja ONZ w sprawie praw człowieka, orienatacji seksualnej i tożsamosci płciowej

Przemowa Hillary Clinton w ONZ w sprawie praw osób homoseksualnych

Radziszewska w końcu nie jest Pełnomocnikiem Rządu ds Równego Traktowania

Przyszło nowe, a stare niestety zostało

2011-12-30T11:33:00.000-08:00

Strona internetowa Pełnomocnika Rządu ds. Równego Traktowania zmieniła kształt po objęciu stanowiska przez Panią Kozłowską-Rajewicz. Niestety artykuły i wywiady z Panią Radziszewską widnieją na stronie nadal i przekazują nieprawdziwe informację. Bardzo bym chciał, żeby Pani Kozłowska-Rajewicz wypowiedziała się w kwestii dyskryminacji w pracy osób LGB przez związki wyznaniowe, kościoły i instytucje oparte na światopoglądzie religijnym. Poprzedniczka w wywiadach i artykułach, które są dostępne na stronie internetowej, podkreślała, że ma rację twierdząc, że np. szkoła katolicka ma prawo odmówić pracy osobie homoseksualnej. Orzeczenie w podobnych sprawach w Strasburgu przeczą temu. Sprawy te były przedmiotem zainteresowania także sądów krajowych w Europie. I ich rozstrzygnięcia także nie potwierdziły tego co mówiła Pani Radziszewska. Bardzo chciałbym poznać opinię Pani Kozłowskiej-Rajewicz w tej sprawie. Czy fakt, że informacje, jakoby szkoły katolickie miały prawo do dyskryminacji gejów i lesbijek, nadal widnieją na stronie Pełnomocnika oznaczają, że nowa Pani Pełnomocnik się z tym zgadza? Chciałbym wywołać Panią Pełnomocnik do tablicy. Zachęcam innych do tego samego. Można to zrobić chociażby na tablicy facebookowej.

Przypomnieć chciałbym stanowisko Komisji Europejskiej w sprawie wypowiedzi minister Radziszewskiej, która jednoznacznie stwierdza, że Radziszewska myliła się. Czytamy w nim:

Dyskryminacja w zatrudnieniu z powodu orientacji seksualnej, jest zakazana na gruncie prawa europejskiego. Dyrektywa 2000/78/WE zawiera ograniczony wyjątek od tej zasady dotyczący organizacji religijnych. Wyjątek ten jednak nie może dotyczyć innych niż religia podstaw (organizacja może stosować ten wyjątek jedynie odnośnie religii lub przekonań pracownika lub kandydata do pracy).

Powołana powyżej dyrektywa zawiera również wyjątek w postaci tzw. istotnych i determinujących wymagań zawodowych, co oznacza, że dana cecha, w pewnych bardzo ograniczonych i usprawiedliwionych przypadkach, może być czynnikiem determinującym zatrudnienie. Ale tylko wtedy, kiedy ta cecha jest nierozłącznie związana z poprawnym wykonywaniem tej pracy. Jednakże cel takiego działania pracodawcy musi być zgodny z prawem a działania proporcjonalne.

Każdy taki wyjątek musi być interpretowany bardzo wąsko. Trudno jest dywagować o hipotetycznej sytuacji, ale Komisja nie widzi żadnego związku pomiędzy orientacją seksualną nauczyciela a dopuszczalnym wyjątkiem, o którym mowa w dyrektywie.

Z boiska na ekran - Jonathan De Falco

2011-12-29T14:24:00.000-08:00

Kariera piłkarza trwa krótko, a czasami... jeszcze krócej. Doskonale wie o tym Jonathan De Falco. Były piłkarz Racing Mechelen doznał kontuzji i w wieku 27 lat musiał zawiesić buty na kołku. Zastanawiał się co robić dalej. Wybrał... branżę gejowskiego porno. Kiedy został gwiazdą gejowskich filmów postanowił powiedzieć w końcu, że wybrał gejowskie porno nie bez powodu. - Od wielu miesięcy mam chłopaka. Wcześniej miałem też dziewczynę, ale zawsze interesowali mnie faceci - powiedział belgijskiej gazecie.

Dobre przykłady - Kościół szwedzki

2011-12-29T00:12:00.001-08:00

Na nowopowstałej stronie polskich gejów i lesbijek w Wielkiej Brytanii znalazłem interesujący artykuł o zmianach w kościołach chrześcijańskich w stosunku do związków homoseksualnych. Oto on:

"Wiele z krajów jest otwartych, aby związki homoseksualne otrzymywały błogosławieństwo Kościoła oraz aby osoby o orientacji homoseksualnej, zajmowały stanowiska zwierzchników.

Jednym z takich państw jest Szwecja. W tym liberalnym kraju, 55-lenia pastor stała się pierwszym biskupem - lesbijką. Największy Kościół luterański Szwecji jest otwarty wobec par homoseksualnych. Od 1997 roku rozpoczął udzielanie błogosławieństw parom osób tej samej płci, a w 2005 zadecydował o udzielaniu małżeństw osobom tej samej płci. W 2007 roku po raz pierwszy w "Paradzie Równości" w Szwecji wzięły udział osoby duchowne (ok. 30 pastorów). Michael Kjörling, sekretarz generalny luterańskiego Kościoła Szwecji powiedział: "Każdy człowiek ma taką samą wartość jako dzieło boże i homoseksualiści nie są tu żadnym wyjątkiem".

„Rzeczpospolita” informuje, że największy Kościół protestancki rozważa możliwość błogosławienia par jednopłciowych, tak jak to odbywało się w Szwecji już w roku 1997. Konferencja biskupów Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w Polsce zleciła przygotowanie stanowiska w tej sprawie

Mimo, że Największy Kościół luterański Szwecji akceptuje pary jednopłciowe, błogosławi im oraz udziela im małżeństwa, to w Polsce zdania na ten temat są podzielone. Luterański zwierzchnik diecezji wrocławskiej biskup Ryszard Bogusz wyjaśnia, że niektóre z Kościołów luterańskich dopuszczają święcenia homoseksualistów oraz udzielanie błogosławieństwa par jednej płci. Dopowiada, że to duchowny, który udziela sakramentu, decyduje, czy chce takim osobom pobłogosławić. Czyli, przyjęcie sakramentów, zależy od duchownego, który stanie przed nami. Biskup Bogusz jest przeciwnikiem ordynowania homoseksualistów i błogosławieństw dla związków homoseksualnych. Jak mówi: "dla luteranów źródłem wiary jest Biblia. A zarówno Stary, jak i Nowy Testament nie pozostawiają wątpliwości, że aktywność homoseksualna jest grzechem i jako taki nie może być przez chrześcijan aprobowany". Michael Kjörling na pytanie, czy Biblia potępia homoseksualizm odpowiada: "Zalecam dużą ostrożność w czytaniu tekstów sprzed kilku tysięcy lat, powstałych w innej części świata i kulturze, do tego napisanych w praktycznie nieistniejącym dziś języku. Te teksty trzeba interpretować w ich społecznym i historycznym kontekście. Wtedy dozwolona była np. poligamia, i o tym jest w Biblii, a dzisiaj poligamia nie ma uzasadnienia i się jej zakazuje. Podobnie z homoseksualizmem - trudno odnosić biblijne cytaty bezpośrednio do dyskusji w nowoczesnym społeczeństwie, żyjącym w innych strukturach, na temat partnerstwa i małżeństwa.

Podobne zdanie w tej sprawie ma świecki teolog luterański dr hab. Jakub Slawik. Jest on wykładowcą na Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej. Twierdzi, iż osoby homoseksualne powinny mieć takie same prawa w kościele, co ludzie o orientacji heteroseksualnej. Mówi, że to nie orientacja seksualna powinna wpływać na to, jakie prawa mają członkowie Kościoła, że orientacja nie jest wykładnikiem co kto może, a co nie może.
”Jeżeli afirmatywne podejście do homoseksualnego bliźniego, który chce odpowiedzialnie kształtować swoje życie (także seksualne), jest dla niego najkorzystniejsze, to chrześcijańskim obowiązkiem jest pełne akceptacji wspieranie w tym swojego bliźniego, a nie wykorzystywanie Biblii do głoszenia własnych lęków i uprzedzeń” - dodaje.
Kościół Szwecji uznaje, że dziś, po tym, przez co przez dwa tysiące lat przeszła ludzkość, społeczeństwo musi się przede wszystkim kierować zasadą "miłuj bliźniego swego jak siebie samego". W ramach tej zasady nie potępiamy związków homoseksualnych, ale stawiamy im takie same wymagania jak małżeństwom, tzn. wierność i trwanie do grobowej deski. Taka miłość jest dobra i zgodna z wolą Boga, więc mniejsze znaczenie ma, czy jest to miłość między osobami tej samej płci, czy nie". Niestety, ale takie stanowisko jak w Szwecji dotyczące homoseksualistów, w Polsce wydaje się już na samym starcie spalone. "

Stop narkotykom

2011-12-28T11:22:00.000-08:00

Tygodnik Powszechny postanowił zająć się tematem gejów. Znów w tonie pogadry i łaski. Stanowczo wypraszam sobie takiego traktowania i odpowiadam: dziękuję, ale nie biorę. Katolicki narkotyk, choćby był ubrany w najłagodniejsze słówka, pozostanie zawsze niebezpieczną używką, której należy się wystrzegać. Otumania, uzależnia, grozi zdrowiu psychicznemu i fizycznemu. Choć owinięty w świecący papier to w środku jest tylko gówno. Dlatego radzę i innym: Powiedz stop narkotykom.

Strach się bać

2011-12-27T06:58:00.000-08:00

W ostatnią niedzielę bawili u mnie goście. Odchorowuję tę wizytę już drugi dzień. I nie chodzi mi o to, że za dużo spożyłem napoju wysokoprocentowego, ani o to, że moi źle się bawiłem z nimi, ani też o to, że ich nie lubię. Lubię bardzo, bardzo, bardzo… Co innego odchorowuję. Wyjaśniam. Dowiedziałem się, że żaden z nich nie ujawnił swojej orientacji przed kolegami z pracy. Tłumaczyli to tym, że to męskie zawody, więc i współpracownicy w większości płci męskiej, więc „pedałów nie lubią”. No i nie lubią, czemu dają wyraz. Choć moi przyjaciele nikomu nic nie powiedzieli to plotki powstały, bo ktoś widział, ktoś słyszał, ktoś się domyślił. Zaczęły się wyzwiska, popychanki, ostracyzm, groźby, straszenie pobiciem, a nawet pobicie. Nikt niczego nie zgłosił, bo wciąż chce pracować i boi się większych problemów. Do tego po mieście rozniosły się plotki. Matki i ojcowie się dowiedzieli, że chłopcy się ponoć za rękę w supermarkecie trzymali, i rozpoczęły się lamenty i prośby, żeby rodzinie wstydu nie robić. Co moi koledzy na to? Też nic konstruktywnego. Zaprzeczają mamusiom, że za ręce się trzymali, bo oni przecież uważają jak chodzą, jak mówią, jak rozmawiają, a o trzymaniu się za ręce w miejscu publicznym nawet nie pomyśleli z obawy, że znów w mordę dostaną. Ja mieszkam w tym samym mieście, a żyję zupełnie inaczej. Nie wiem dlaczego, nie rozumiem. Moi znajomi tłumaczą to tym, że ja ponoć pracuję z osobami wykształconymi, a oni z blokerskim chamstwem. Nie mogę im nie przyznać racji, jeśli idzie o pracę. Współczuję im, że tkwią w takim homofobicznym i agresywnym środowisku pracy. I nie znajduję na to rozwiązania poza zgłoszeniem tego do pracodawcy albo na policję. Rozumiem ich rozterki i obawy, że mogą przez to stracić pracę. Czy jest jakieśinne rozwiązanie? Jednak co do stosunków z rodzicami czy rodzeństwem to jesteśmy sami kowalami własnego losu. Tu się z nimi nie zgadzam. Nie wyobrażam sobie tłumaczenia się matce czy ojcu z tego, że trzymałem się czy nie trzymałem się za rękę z chłopakiem. Pewnie powiedziałbym, że następnym razem się pocałuję i im nic do tego. Te niedzielne wiadomości lokalne wciąż siedzą w mojej głowie i jest mi przykro, że tak wygląda świat. Jest okrutny w stopniu, którego nie byłem chyba nawet świadom. Zdaję sobie sprawę z tego, że nie zbawimy go całego, ale chociaż próbujmy. Coś się przecież da zmienić.

Celebryci i ich mężowie

2011-12-22T10:56:00.001-08:00

Dziś pudelkowo. Celebryci i ich nowi mężowie. Przegapiłem to, a to już ponoć rok minął jak Adam Lambert spotyka się z fińskim celebrytą i zwyciężcą fińskiej edycji Big Brothera Sauli Koskinenem. Ja myślałem, że Adam Lambert w Los Angeles a jak się okazuje gwiazdor mieszka tuż za Bałtykiem.

Inny gejowski celebryta z JuEsEj, łyżwiarz Johnny Weir, zaręczył się z rosyjskim prawnikiem Victorem Voronovem. Muszę przyznać, że przystojny.

Marc Jacobs natomiast spotyka się z Brazylijczykiem Harrym Louisem, aktorem filmów o mało istotnej fabule.

George Michael kuruje się przy boku Fadi Fawaza.

A Dustin Lance Black romansuje z Donem Lemonem.

Przyszła zima, a jakby na przekór miłość kwitnie.

WATCH: A Year With The Cutest British Gay Couple Ever

2011-12-21T03:01:00.000-08:00

this is our year. from Joe M on Vimeo.

Damian Niebieski - Wiem, ale nie powiem

2011-12-20T09:19:00.000-08:00

Niedługo święta. Kończy się rok, seriale mają przerwę świąteczną i jakoś tak nic się nie dzieje. Ostatnio, jak zwykle, czekałem na autobus, w międzyczasie zaglądając przez ramię pewnej pani, która przeglądała szybko „Fakt”. Na jednej ze stron Anna Grodzka. Nie na barykadach, nie w Sejmie, ale w sklepie odzieżowym. Tabloid wykrył, że posłanka robi zakupy w sklepie dla puszystych i poświęca temu dużo uwagi, aby odpowiednio dopasować elementy garderoby. Podobno to problem wielu jej rodaczek. Temat sensacyjno-zwyczajny z wkładką edukacyjną, bo oto pani Zosia z mięsnego czy ja dowiemy się, że Anna Grodzka robi zwyczajne rzeczy: chodzi do sklepu, pewnie prowadzi też samochód, zmywa naczynia, kto wie – może i umie zrobić schabowe z piersi kurczaka. Tak jak każdy.

Mogę się założyć, że takie zejście do mas w postaci kilku zdjęć w „Fakcie” daje o wiele więcej w temacie tolerancji, niż merytoryczna rozmowa w programie telewizyjnym. Nie wszyscy mają telewizor, nie każdemu chce się słuchać. Osoba transseksualna nagle zostaje pozbawiona transseksualnej łatki i – proszę – zachowuje się normalnie. Szkoda, że bardziej normalne wydaje się ładowanie nabiału i pasztetu do wózka, niż mówienie o prawach przysługujących osobom LGBTQ, ale to już osobny temat.

Są jeszcze inne sposoby nawiązania kontaktu z szerokim gronem odbiorców. Świadome. Realizowane z premedytacją, gdy po cichu się liczy, że często powtarzane kłamstwo staje się prawdą. Znani mówią o wszystkim innym: prasowaniu skarpet, hodowli rybki na ekranie laptopa, smażeniu mielonych, ale o swojej orientacji i tym, co się z nią wiąże – już nie.

Składniki mielonego są publiczne, ale partner osoby homoseksualnej, który go usmażył, jest już prywatny. To bardzo wygodne i powszechnie akceptowane wśród ludzi z pierwszych stron gazet. Korzystają oni z dorobku tych strasznych działaczy, jednocześnie odżegnując się od publicznego opowiadania o swojej np. homoseksualnej dziewczynie. Rozumiem, że Kuba z II B nie może w gazetce szkolnej – tuż po wygranym meczu – opowiadać o swoim chłopaku. Koledzy być może nie daliby mu spokoju. Domyślam się, że w każdym miejscu pracy są pewnie osoby nieprzychylne gejom. Zdarza się jednak – i uwierzcie mi, wiem, co mówię – że ludzie mogą nam być nieprzychylni również z powodu: naszego charakteru, sposobu wiązania sznurówek, irytującego dzwonka w komórce, kanapek z makrelą, którą czuje całe biuro… Z powodu tego, że nie przykładamy się do pracy, albo przykładamy za bardzo, że pijemy kawę o 11.00 zamiast o 11.02. Znajdą się dziesiątki innych powodów.

Gdyby niektóre znane niby-ukryte osoby homoseksualne były heteroseksualne, to automatycznie to, co dzisiaj jest prywatne, stałoby się publiczne. Jeśli ktoś twierdzi inaczej, to odpowiadam już teraz: nie, nie, nie. Nie dam się przekonać. Obrona rzekomej prywatności przez homoseksualnych znanych i lubianych jest spowodowana wewnętrznym lękiem przed odrzuceniem, konsekwencjami zawodowymi, brakiem akceptacji, utratą autorytetu – tak jak u większości z nas. To już nawet w „Pani” było, w dziale poradnikowym. To także lęk przed przypisaniem maski „tego geja” czy „tej lesbijki”, gdy w mediach wszystko inne przestaje mieć znaczenie.

Przykład Tomasza Raczka pokazuje, że można i z tym sobie poradzić. Nie namawiam do outowania na siłę, zmuszania kogoś – obojętnie czy jest zwykłym Kowalskim czy nie. Artysta czy osoba z mediów nie musi opowiadać o swojej rodzinie – heteroseksualnej czy homoseksualnej. Jednak dopóki chęć mówienia o wszystkim, tylko nie o swoim homoseksualnym partnerze, będzie wynikiem strachu przed reakcją innych, nie uwierzę w szczerość takich osób, gdy nieprzymuszone – podkreślam, nieprzymuszone – opowiadają w wywiadzie czy książce o swoim życiu. Pomijając zgrabnie różne jego sfery.

Amerykańki mit

2011-12-13T13:53:00.000-08:00

Amerykańska sekretarz stanu Hillary Clinton wygłosiła 6 grudnia w Genewie przemówienie, w którym zawarła wyraźne przesłanie na temat praw osób LGBTQ na świecie. Clinton przypomniała, że osoby homoseksualne rodzą się w każdym narodzie na świecie i odkreśliła, że bycie gejem czy lesbijką nie jest „zachodnim wynalazkiem”, a rzeczywistością dla ludzi na całym świecie. Podkreśliła, że w wielu krajach świata osoby te są aresztowane, narażone na pobicie, zastraszane, a nawet zabijane. Wiele z nich spotyka się z pogardą i przemocą ze strony współobywateli, zaś władze, które powinny ich chronić, są obojętne lub wręcz przyłączają się do prześladowców. Osobom tym odmawia się możliwości nauki i pracy, pozbawia się je domów i wyrzuca z ich krajów urodzenia, muszą one ukrywać prawdę o sobie, żeby chronić się przed krzywdą. Przyznała, że na drodze praw osób LGBTQ w wielu krajach stoją kwestie kulturowe, polityczne czy religijne, ale podkreśliła, że prawa osób LGBTQ to prawa człowieka, i dlatego każdy rząd ma obowiązek o nie dbać. Barack Obama wydał natomiast oświadczenie, w którym zaapelował do członków amerykańskiej dyplomacji i pracowników agencji humanitarnych, by walczyli o prawa osób LGBTQ w krajach, w których pracują.
Brzmi pięknie, ale… Stany Zjednoczone to kraj, w którym w kodeksach karnych 14 stanów nadal istnieją przepisy penalizujące stosunki homoseksualne. Zostały uznane za niezgodne z amerykańską konstytucją wyrokiem Sądu Najwyższego w sprawie Lawrence v. Teras z 2003 r., jednakże po tym roku nie zostały usunięte z kodeksów karnych i zdarzały się przypadki aresztowań na ich podstawie. Stany zjednoczone to kraj, w którym różne organizacje faszystowskie i homofobiczne ugrupowania ekstremistów religijnych są bezkarne. Stany Zjednoczone to kraj, który za rządów klanu Buszów wysłał do Afryki antygejowskich działaczy, których efekty zbrodniczej działalności widać dziś niestety bardzo wyraźnie. Ostatnie wiadomości z tego kraju „amerykańskiego mitu” nie napawają optymizmem. Wczoraj Senat zablokował kandydaturę Mari Carmen Aponte na ambasadora w Salwadorze z powodu jej działalności na rzecz praw osób homoseksualnych i artykułu, który napisała do jednej z gazet w tym kraju, w którym wzywała do poszanowania praw gejów i lesbijek i podpisania przez Salwador deklaracji ONZ w sprawie przeciwdziałania ich dyskryminacji. Republikańscy senatorzy jej działalność na rzecz praw człowieka nazwali podczas debaty „pro-gejowskim lobbingiem” i „obrazą wartości”. To znak, że „amerykański mit” to tylko mit i władze Stanów Zjednoczonych walkę z dyskryminacją i prześladowaniami powinny zacząć od siebie.
Działalność na rzecz praw człowieka innych tzw. „krajów rozwiniętych” pozostawia również wiele do życzenia. Przykładem jest tutaj kra, który chyba najbardziej słynie z poszanowania praw człowieka – Norwegia. Niedawno władze w Oslo odmówiły pobytu irakijskiemu gejowi mimo tego, że jest związany od 2006 r. z obywatelem Norwegii, a w ojczystym kraju grozi mu śmierć nie tylko ze strony religijnych fanatyków ale i rodziny. Nawet sąd podtrzymał decyzję władz stwierdzając, że Irakijczykowi nic nie grozi w Iraku, jeżeli będzie „dyskretny” i „nie będzie się angażował w homoseksualne relacje”. Trudno o bardziej kuriozalne wnioski. Jedyny ratunek pozostaje teraz z rękach Sądu Najwyższego. Miejmy nadzieję, że Irakijczyk będzie mógł pozostać w Norwegii, jednak trudno być w tej sprawie optymistą. Dotychczasowe postępowanie i decyzje władz i sądów norweskich mogą budzić jedynie obrzydzenie i przerażenie. Podobne przypadki miały miejsce w bieżącym roku również w Wielkiej Brytanii, Szwajcarii i Stanach Zjednoczonych. Szwajcaria postanowiła odesłać w lutym irańskiego geja do Iranu, pomimo tego, że od 2004 r. żył w zarejestrowanym związku ze Szwajcarem. Apelacja do sądu federalnego nie przyniosła oczekiwanego rezultatu. Sąd stwierdził, że przecież wystarczy nie uprawiać homoseksualnego seksu w Iranie. Hiporyzja, głupota czy homofobia? A może wszystko razem? Ta sama Szwajcaria wcześniej wydaliła Anatole Zali, nastolatniego geja, do Kamerunu, gdzie rodzina groziła mu śmiercią, a władze groziły karą pozbawienia wolności za homoseksualizm. Wielka Brytania, której premier w ostatnich miesiącach wzywał kraje Wspólnoty Brytyjskiej do poszanowania praw osób homoseksualnych, również ma na swym koncie haniebne przypadki deportacji gejów i lesbijek do krajów, gdzie grozi im śmierć. Kilka osób zostało uratowanych przed deportacją dosłownie w ostatnim momencie. Przypomnę sprawę Brendy Namigadde, która otrzymała pozwolenie na pobyt na lotnisku podczas deportacji do Ugadny. Gdyby nie zaangażowanie organizacji pozarządowych i zwykłych obywateli, którzy protestowali przeciwko deportacji, Brendy nie było nie tylko w Wielkiej Brytanii, ale nie byłoby jej być może wśród żywych. To wszystko sprawia, że geje i lesbijki z krajów, gdzie łamane są ich prawa nie mają zaufania do takich krajów jak Stany Zjednoczone, Wielka Brytania, Szwajcaria, Norwegia i innych państw Zachodu. Kraje te powinny więc zacząć od ratowania ludzi, którym grozi niebezpieczeństwo w ich krajach pochodzenia. Tak jak kiedyś ratowano Żydów w krajach okupowanych przez hitlerowskie Niemcy. Inaczej jakiekolwiek gesty ze strony prezydentów i ministrów państw zachodnich, choćby były najpiękniejsze i najwznioślejsze, pozostaną puste i nic nie znaczące. Obłuda w przypadkach, kiedy waży się życie niewinnych ludzi, jest rzeczą przerażającą. Dlatego po słowach Clinton, Obamy i Camerona czekam na realne działania, które wypełnią składane przez nich deklaracje.

Zwodniczy znak

2011-12-12T23:28:00.000-08:00

W TOK FM audycja o homoseksualistach w katolicyzmie w związku z artykułami w najnowszym numerze czasopisma „Znak”. Wysłuchałem i jestem zniesmaczony. Pan Gawryś błądzi i obija się po ścianach biblijnych zakazów i seksualnych pragnień. Istna ekstaza i udręka. Brzmi jak bełkot niepogodzonego ze sobą i światem człowieka, który pragnąłby unieszczęśliwić i zbawić wszystkich pedałów. Towarzyszy mu nawoływanie do tego, by homoseksualistów nie wyrzucać z kościoła, a jednocześnie zabraniać im realizować się zgodnie ze swą naturą, co jest szczytem hipokryzji. Wszystko to podlane miłosiernym łączeniem homoseksualizmu z włóczęgostwem, a w tle żona Pana Gawrysia (hmmm?!). Ciemnota i ograniczenie udające światłość i tolerancję. Znacznie rozsądniejsze wydaje się być to, co mówiła Pani Dominika Kozłowska. Kto chce niech posłucha, choć ostrzegam, że uszy wam spuchną od nadmiaru bzdur.

Joanna Podgórska - Nie odziedziczy mieszkania, bo żył z mężczyzną

2011-12-04T23:54:00.000-08:00

Damianowi grozi eksmisja, bo sąd uznał, że jego 10-letniego związku z Tadeuszem nie można nazwać wspólnym pożyciem.

Damian 10 lat temu przyjechał do Warszawy na kilka dni. Chciał się wyrwać na trochę z dusznej atmosfery G. – średniej wielkości miasta na południu Polski. Tam nie było mowy o żadnym gejostwie; było pedalstwo, za które dostawało się po ryju i człowiek nie miał życia. W G. Damian chodził z Lucyną, bo w miastach średniej wielkości każdy facet ma dziewczynę i nie należy się wyłamywać.

W Warszawie pedałów już wtedy nie było. Byli geje; mieli swoje knajpki, dyskoteki. Choćby nieistniejący już klub Miami. Tam Damian trafił na piwo z kolegą i już nie chciał wracać do G. W Warszawie wszystko toczy się błyskawicznie. Dosiadł się właściciel i jeszcze tego samego wieczoru zaproponował, żeby Damian został w Miami jako kelner. To tu poznał Tadeusza. Sporo starszy, doświadczony, miał świetną pracę, mnóstwo znajomych: pan mecenas, pan profesor, pan minister.

Nowe miasto, nowi ludzie, nowe smaki. Wcześniej Damian myślał, że bigos to bigos i tyle. Tadeusz uczył go, że to przemyślana kompozycja smaków i zapachów. Odkrywał kuchnię włoską i to, że można przeleżeć całą noc w wannie pijąc wino i gadając o wszystkim tym, co w G. otoczone jest zakłamanym milczeniem.

Tyle że G. szybko upomniało się o Damiana. Lucyna urodziła synka i zamieszkała z matką Damiana. Żył podwójnie, jak długo się dało. Weekendy w G. u rodziny, tygodnie w Warszawie z Tadeuszem i przymiarki do decydującej rozmowy. Trochę liczył, że Lucyna sama się domyśli, ale się nie domyśliła. Kiedy powiedział, wściekła się i wyniosła z dzieckiem do swoich rodziców. Oświadczyła im, że Damian to pedał i żeby go nie wpuszczać, jak przyjdzie odwiedzić dziecko. Musiał tam chodzić z policją. A mama? Mamy podobno zawsze wiedzą. Ale wpatrzona we wnuka, nigdy nie zadawała pytań.

Piękne życie z Tadeuszem trwało rok. Najpierw rutynowe badania kontrolne wykazały nadciśnienie, następne cukrzycę i schorzenie wątroby. Dobra pensja zmieniła się w groszową rentę. Teraz Damian musiał utrzymać dom. Mieszkali w komunalnej kawalerce Tadeusza i obaj myśleli, że dobrze byłoby ściągnąć małego do Warszawy. Bo z czasem emocje z Lucyną opadły i dało się rozmawiać.

Zamienili mieszkanie na trochę większe, też komunalne. To był jeden wielki śmietnik, ruina można powiedzieć. Wszystko robili sami: kładli podłogi, remontowali łazienkę, przestawiali ściany tak, żeby dało się wydzielić błękitny pokoik dla małego. Damian sprzedał kawałek ziemi po ojcu, Tadeusz wziął kredyt.

Kiedy Tadeuszowi spadał cukier, dni były trudne. Nie miał siły nawet wstać, zamykał się w sobie, stronił od ludzi. W te lepsze wystarczyło, żeby Damian powiedział, że ma ochotę na roladę, i kiedy wracał z pracy, dochodziła w piekarniku, a Tadeusz czekał z otwartym winem, słuchając Montserrat Caballe. Na początku Damian prosił: włącz coś normalnego, ale jakoś się przyzwyczaił.

Damian przyznaje, że synka ściągnął do Warszawy trochę podstępem. Tłumaczył Lucynie: możemy walczyć, ale po co? Zamiast siedzieć w G. i nic nie robić, przyjeżdżaj. Są dwa pokoje, jakoś się ułoży, dopóki się nie usamodzielnisz. Pół roku przemieszkali we czworo. Lucyna z Tadeuszem nawet się polubili, chociaż spięcia się zdarzały. Małemu się podobało. Jest tata, mama, nowe przedszkole i fajny wujek, który robi najlepsze na świecie spaghetti, zabiera do Jordanka, na spacery i na karuzelę. Ale wszyscy czuli, że sytuacja normalna nie jest. Lucyna znalazła pracę i nowych znajomych, coraz częściej nie wracała na noc, potem znikała na parę dni, wreszcie się wyprowadziła. Dziś ma nową rodzinę. Mieszka niedaleko. Są w kontakcie.

W drodze do pracy Damian odprowadzał synka do szkoły. Tadeusz odbierał. Ale gorsze dni były coraz gorsze i co parę miesięcy Tadeusz trafiał do szpitala. Dopóki był przytomny, wszystko było w porządku, rozmawiał z lekarzami, Damian przychodził go odwiedzać. Ale kiedy pewnego razu wzięli go na OIOM, zaczęły się problemy. Rodzina? – pytał lekarz. Nie? No to pan nie wejdzie.

Ostatnie święta spędzili oddzielnie. Tadeusz pojechał do swojej rodziny. Damian z małym do mamy do G. Kiedy wrócili, Tadeusz już był w szpitalu. Stan bardzo ciężki. Damian dwa razy odbił się od ściany, wreszcie za trzecim skłamał: tak, rodzina. Wszedł i zobaczył wszędzie rurki i pikające urządzenia. Tadeusz miał oczy zakryte wacikami, był w śpiączce, żył tylko dzięki aparaturze. Za pierwszym razem Damian rozpłakał się i uciekł. Następnego dnia spytał pielęgniarkę: czy to możliwe, że on mnie usłyszy? Tego nikt nie wie – odpowiedziała.

Zdjął Tadeuszowi waciki z oczu, wziął go za rękę i zaczął opowiadać, co w domu, że mały szykuje się do komunii. Kiedy mówił, wydawało się, że monitory pikają jakoś szybciej. Jutro przyjdę cię ogolić – obiecał. Ale wieczorem Tadeusz już nie żył.

Kiedy jeszcze był w śpiączce, do Warszawy przyjechała siostra Tadeusza. Najpierw bardzo dziękowała Damianowi, że jest tak wspaniałym przyjacielem i opiekuje się Tadeuszem. Jak rodzina. Gdy została sama, dokładnie przeszukała mieszkanie, znalazła zdjęcia i zrozumiała. To była bardzo przykra rozmowa. Nie domyślałaś się? – pytał Damian. Przecież w jego życiu nie było nigdy żadnej kobiety. Usłyszał, że TAKI brat jej uwłacza i pewnie go pan Bóg pokarał. Potem było jeszcze gorzej, bo okazało sie, że mieszkanie niewykupione i rodzina nie dziedziczy, a polisę ubezpieczeniową Tadeusz przepisał na Damiana.

Siostra zabrała z mieszkania, co się dało: segregator z dokumentami, zdjęcia, obrazy, laptop. Oddaj chociaż nasze wspólne fotografie – prosił. Ale powiedziała, że musi je spalić, żeby wstydu nie było. Na szczęście przeoczyła płyty, te z Montserrat Caballe, których Damian na okrągło słucha dziś w samochodzie. Nie pozwoliła ubrać Tadeusza do trumny w przygotowane rzeczy, odebrała zwłoki ze szpitala i zapowiedziała, że na pogrzebie nie życzy sobie absolutnie nikogo z Warszawy.

Znała starych przyjaciół Tadeusza, ale dopiero teraz uświadomiła sobie, że w ich życiu też nigdy nie było żadnych kobiet. Dopiero po pogrzebie Damian z najbliższymi przyjaciółmi Tadeusza pojechał odwiedzić jego grób. Nawet nie ma do siostry Tadeusza wielkiego żalu, trochę ją rozumie; miało być mieszkanie w Warszawie i pieniądze z polisy, a okazało się, że był tylko brat pedał.

Według Kodeksu cywilnego, prawo do dziedziczenia najmu mieszkania komunalnego przysługuje m.in. osobie, która „pozostawała faktycznie we wspólnym pożyciu z najemcą, jeśli zamieszkiwała razem z najemcą w chwili jego śmierci”. Damian poszedł to załatwić w urzędzie lokalowym. Tłumaczył, że od lat był z Tadeuszem w związku, mieszkali razem, prowadzili wspólne gospodarstwo, byli parą, że kredyt i rachunki za mieszkanie płacił ze swojego konta.

Panie urzędniczki z niedowierzaniem kręciły głowami. Tłumaczyły, że nie ma takiej możliwości, i pytały, czy zdaje sobie sprawę, ile samotnych matek z dziećmi czeka na mieszkania komunalne? Ale na pytanie, w czym samotny pedał z dzieckiem jest gorszy, nie potrafiły odpowiedzieć. Damian pisał do wydziału lokalowego, do burmistrza, do prezydent Warszawy. Wszystkie pisma zostały odrzucone, wątpliwości w takich sprawach ma rozstrzygać sąd.

Sprawa trwała rok. Przeprowadzono wywiad wśród sąsiadów. Potwierdzili, że Damian z Tadeuszem mieszkali razem, chcieli zeznawać. Ale sędzia odrzucił wszystkie wnioski dowodowe. W uzasadnieniu wyroku napisał, że w przypadku związków homoseksualnych nie można mówić o wspólnym pożyciu.

Joanna Podgórska - Faktyczne wspólne pożycie

2011-12-04T23:53:00.000-08:00

O tym, jak będzie interpretowany art. 691 Kodeksu cywilnego, mówiący, kto może dziedziczyć prawo najmu lokalu komunalnego, decyduje dziś właściwie wyłącznie ideologiczna postawa sędziów.

Dla jednych oczywiste jest, że „w faktycznym wspólnym pożyciu” mogą pozostawać osoby homoseksualne, inni pożycie odczytują na wzór małżeńskiego i osoby homoseksualne z niego wykluczają.

W ubiegłym roku przed Europejskim Trybunałem Praw Człowieka w Strasburgu zapadł wyrok w sprawie Kozak przeciwko Polsce, dotyczący właśnie dziedziczenia najmu po partnerze. Polska ten proces przegrała, a ETPC uznał, że inne traktowanie w tej mierze związków homo- i heteroseksualnych jest dyskryminacją. Od tej pory wyroki, jakie zapadają w polskich sądach, są raczej korzystne dla par homoseksualnych. Tak było w Złotowie, a ostatnio w dwóch sprawach wrocławskich. Jedna dotyczyła mężczyzn żyjących razem przez 10, a druga – 30 lat. W obu sądy uznały, że partnerzy byli postrzegani jako małżeństwo, darzyli się uczuciem, opiekowali się sobą, prowadzili wspólne gospodarstwo, a zatem łączyła ich więź o charakterze emocjonalnym, fizycznym i ekonomicznym. „Nie występują żadne przekonywające, obiektywne lub decydujące przyczyny dla uzasadnienia zróżnicowanego traktowania partnerów pozostających w związkach tej samej i różnej płci wobec prawa do wstąpienia w stosunek najmu po śmierci swojego partnera.

Takie zróżnicowanie nie jest również niezbędne dla ochrony rodziny rozumianej w tradycyjnym sensie. Można bowiem chronić rodzinę tradycyjną różnymi innymi metodami, niepolegającymi na upośledzonym traktowaniu związków homoseksualnych w tej sferze. Poszanowanie dla życia rodzinnego musi uwzględnić rozwój społeczeństwa i zmiany postrzegania kwestii społecznych, statusu cywilnego oraz stosunków międzyludzkich, łącznie z faktem, że nie istnieje tylko jeden sposób ani jedna droga wyboru w sferze życia rodzinnego” – czytamy w uzasadnieniu.

Sąd Rejonowy dla Warszawy Mokotowa w sprawie Damiana co prawda też powołuje się na wyrok ETPC, ale uznał, że skoro Trybunał nie zasygnalizował potrzeby zmiany art. 691 k.c., tak, by jego wykładnia nie budziła rozbieżności, to jest on nadal niejednoznaczny i można go różnie interpretować. W uzasadnieniu wyroku sędzia przywołał również to, że polskie prawo nie uznaje związków partnerskich osób tej samej płci. Wspólne pożycie oznacza w Polsce więź osób pozostających w relacjach takich jak małżeńskie. Ergo – dwaj geje w faktycznym pożyciu pozostawać nie mogą.

Barbara Pietkiewicz - Gdy gej się żeni. Szafy i parawany.

2011-12-04T23:52:00.000-08:00

Gej i heteroseksualna stają na ślubnym kobiercu. Jest jak zwykle: kwiaty, muzyka, nadzieja na szczęście trwalsze od burz i małżeńskich kryzysów. Ale w związek geja i niegejki brak szczęścia wpisany jest z natury rzeczy.

Dawniej geje zawierali małżeństwa bardzo często. Lęk przed zboczeniem, obawa przed wykluczeniem społecznym skutecznie popychała mężczyzn na ślubne kobierce. Z badań 404 homoseksualistów dokonanych przez prof. Zbigniewa Izdebskiego, seksuologa, wynika, że w grupie wiekowej 40–49 lat odsetek mężczyzn związanych z kobietami wynosi 43 proc. Ale i teraz, choć rzadziej, zdarzają się takie małżeństwa wśród młodych osób. Renata Romanowska, psycholog z Lambdy, opowiada o pacjencie, który zgodził się na ślub z dziewczyną podsuniętą mu przez siostrę. Lubi ją przytulać i głaskać, ale boi się tego co dalej. Zrobił próbę generalną w agencji towarzyskiej z dwiema dziewczynami. Klapa. Może z żoną wyjdzie na prostą? Nie może przecież zawieść narzeczonej ani rodzin.

Wiele z takich par przeżyło razem życie, jeśli oboje akceptowali seks marny albo jego brak (co zresztą zdarza się też w parach hetero). Dr Andrzej Depko, seksuolog, opowiada o kobiecie, która przez 16 lat usiłowała skłonić męża do współżycia. Zbliżenia były bardzo rzadkie. Nie pozwalał dotykać swych intymnych miejsc, nie zgadzał się na grę wstępną, był zimny i daleki. Usiłowała skłonić go do szczerej rozmowy. Kończyło się ucieczką do innego pokoju albo groźbą, że wyjdzie z domu, jeśli ona nie przestanie demonstrować swojej obsesji na punkcie seksu.

Parzące piersi

Od kilku tygodni numer mojego telefonu wisi na odpowiednich forach internetowych wprowadzony tam przez Lambdę z informacją, że poszukuję kontaktu z żonami gejów i mężami lesbijek. Nie zadzwonił żaden mąż, ani lesbijki, ani heteryczki. Odezwały się cztery żony. Kazimierz Szczerba, znany seksuolog z Wrocławia, mówi jednak, że częściej niż żony gejów zgłaszają się do niego sami geje, nie potrafiąc poradzić sobie z małżeństwem.

Helena, gejowa, płacze do słuchawki, że spotkało ją najgorsze chyba upokorzenie w życiu. Kochali się z mężem parę razy w roku. Zawsze w jednej pozycji – od tyłu. Starannie unikał dotykania jej włosów (nie znosił długich) i piersi, a kiedy natrafił na nie ręką, usuwał ją gwałtownie, jakby go parzyły. Seks był szybki, techniczny, na odczepnego.

Czuła się gorsza i odtrącona. Nie mogła zajść w ciążę. Przez kilka lat małżeństwa obsesyjnie zastanawiała się, dlaczego on jej nie chce. Jest ładna, z wąskimi biodrami. Lubomira Szawdyn, psychoterapeutka, do której gejowe przychodzą czasem po wsparcie, mówi, że one często są do siebie fizycznie podobne – prawie bez piersi, wąskobiodre, szczupłe. Mąż pacjentki dr. Depko wyznał lekarzowi, że przebywanie z żoną jest dla niego męczące, bo żona jest za bardzo kobieca. A ona stwierdziła, że z powodu swego seksapilu miała duże powodzenie u mężczyzn. Innych.

Helena wreszcie odkryła powód niechęci męża. Ma w intymnym miejscu małą brodawkę, pewnie o to chodzi, on po prostu nie śmiał o tym powiedzieć. Usunęła ją. Mąż nadal nie przejawiał chęci na seks. Poczuła się wówczas do głębi upokorzona, jakby ją spoliczkował. Kiedy po siedmiu latach związku powiedział, że jest gejem i właśnie spotkał miłość swego życia, przeżyła to lżej niż sprawę z brodawką. Właściwie poczuła ulgę. I sama przed sobą przyznała, że myśl o gejostwie męża czasem przychodziła jej do głowy, ale odsuwała ją w panice. Mąż zgodził się, że nie muszą brać rozwodu, wystarczy separacja. Helena panicznie boi się samotności, chce, żeby zostawił kochanka i wrócił do niej. Machnęłaby ręką na cały ten seks.

Nie do przerobienia

Żenią się z kobietami, bo chciała tego rodzina, bo facet w małej miejscowości, jeśli nie chce uciec do dużego miasta, miałby przechlapane do końca życia, gdyby się wydało. Więc bierze żonę – parawan dla znajomych, a i rodzina nie męczy – kiedy się wreszcie ożenisz?

Niektórzy, mówi Kazimierz Szczerba, idą w myślenie magiczne – jeśli ożenię się z piękną dziewczyną, może wyzdrowieję i przerobię się na hetero. Mimo powszechnych doniesień w prasie, że orientacji seksualnej nie da się wyleczyć, kiedy Wojciech Wierzejski powiedział w telewizji, że w Holandii gejostwo skutecznie się leczy, do Kazimierza Szczerby zaczęto dzwonić z pytaniem, jak się tam dostać na kurację. Gejowe dzwoniły też.

Niektórzy biorą sobie żonę z powodów biznesowych. Nic szczególnego, u heteryków też tak przecież bywa. Jedna z gejowych mówiła Lubomirze Szawdyn: byłam jak w przedsiębiorstwie, a nie w małżeństwie, jako siostro-koleżanko-księgowa. Kiedy on się w końcu z przedsiębiorstwa wypisał dla kochanka, też poczuła ulgę. Sama kochanków nie miała.

One zresztą rzadko idą w kompensacyjne romanse, zajęte szukaniem klucza do tej zimnej szafy, z którą niby żyją, za wszelką cenę chcąc ją sforsować: czy jestem aż takim zerem, że nie dam rady? Zwłaszcza że niektóre idą za mąż z przekonaniem, że przerobią ich na heteryków, siłą swej wielkiej miłości. Dr Szczerba pamięta o studentce, która poślubiła swego znacznie starszego profesora z taką właśnie intencją, mimo że wszyscy jej to odradzali. Nie przerobiła.

Gejów, jeśli tylko nie idzie o seks, łatwo kochać. Wielu z nich ożeniło się, bo bardzo pragnęło mieć życie rodzinne i dzieci. Pójść na spacer z żoną, po miasteczku pod rękę, jak chadzali rodzice, pchając wózek. Z facetem tak by się nie dało.

Sabina, rozmówczyni z forum, nie ma słów zachwytu dla męża. Koleżanki żartują: tego twego trzeba by skserować i po jednym egzemplarzu dla każdej z nas. Nigdy nie zapomina o imieninach i rocznicach, biegnie z tabletką, kiedy boli głowa, bierze na siebie złe humory, zawsze delikatny, czuły, troskliwy. Kiedyś nagle powiedział: gdybyś była w ciąży z chłopcem, nalegałbym na aborcję. Dlaczego? Chcę córki, wyłącznie córki, chłopak nie wchodzi w rachubę – odpowiedział.

Jakoś się tej córki w mękach dopracowali. Kiedy skończyła 10 lat, Sabina dostała list od nieznanej kobiety, że jej mąż ma romans z jej mężem i że obie powinny z tym coś zrobić. Zapytała go o to wprost. Nie przyznał się, szedł w zaparte. Zaczęła różne fakty zbierać do kupy, przeszukała jego komputer i wyszło: jest gejem.

Zdaniem Kazimierza Szczerby, 90 proc. żon wpada wtedy w rozpacz i natychmiast chce się rozwodzić. To dla nich gorsze odkrycie niż dla rodziców.

Okazuje się, mówiła Sabina, że żyłam z kimś innym, niż myślałam. Rozpacz, wstręt, poczucie, że zostały oszukane stają się nie do zniesienia. Wiele zależy od tego, w jaki sposób żona się dowiaduje prawdy o mężu, mówi Renata Romanowska z Lambdy.

Najgorzej, kiedy przyłapuje go in flagranti. Sabina: żeby z kobietą, może bym jeszcze wybaczyła, ale z facetem, to więcej niż zdrada, to plunięcie w małżeństwo, zalanie go szambem, zohydzenie.Lecz, cóż za paradoks, porzucenie dla mężczyzny, a nie kobiety, choć tak bolesne – żony gejów odczuwają jednocześnie jako jakby mniej znaczące. Bo żeby pił, bił, miał kochankę, to co innego. To jak u ludzi. A tu – nie wiadomo jak, nie wiadomo co, taki odchył, i straszno, i śmieszno.

Jako człowiek

Lecz po jakimś czasie, mówi Kazimierz Szczerba, przychodzi otrzeźwienie. Rozwód to wciąż dla kobiety obniżenie standardu życia i marny status rozwódki. Więc jeśli mąż nie odchodzi do kochanka, powoli akceptują brak seksu. Mało to teraz również białych heterozwiązków, bez seksu, w ostrym kursie na karierę? Trzeba gejostwo wstawić do zamrażarki i uznać za mało ważne we własnym życiu. Zwłaszcza jeśli mąż fantastyczny i kocha dzieci, które nie mogą się o niczym dowiedzieć. I tak zalety męża jako człowieka, mówi Szczerba, przeważają nad niedostatkami męża jako geja.

Jeśli jednak dochodzi do rozwodu, zaczyna się dramatyczna walka o dzieci. Żony się boją, żeby nie miał z dzieckiem kontaktu, bo zarazi, przeciągnie do gejostwa, zdeprawuje, wypaczy. Myślą tak nawet wtedy, gdy w głębi duszy w to nie wierzą. Równie dramatycznie, mówi Renata Romanowska, walczą o dzieci mężczyźni z kobietami, o których dowiedzieli się, że są lesbijkami, i które chcą opuścić rodzinę dla kochanki. Przenoszą na żonę całą swą utrzymywaną dotąd w poprawności politycznej homofobię.

Najczęściej jednak odkrycie lesbijstwa u żony nie jest traktowane przez mężczyznę jako zdrada, raczej jako niepoważne igraszki, fanaberie. W ostatnim numerze „Repliki”, spokojnego pisma wydawanego przez Kampanię przeciw Homofobii, ukazał się wywiad z młodym aktorem z serialu „Plebania”. Aktor pozostaje z byłą żoną w przyjaźni, a ona nie czyni żadnych przeszkód, by mógł się spotykać z synem, nawet w obecności partnera ojca, który, jak twierdzi aktor, ma wszelkie przymioty, by sprostać roli ojczyma. Przypomina się reakcja matki Jerzego Waldorffa w czasach przecież grubo przedwojennych, kiedy ten przedstawił jej swego, jak się okazało, już do końca życia partnera. „Witam mego drugiego syna” – powiedziała ta wspaniała dama.

Geometria związku

Jeśli zależy im na utrzymaniu rodziny, a dla wielu gejów to sprawa niezmiernie ważna, starają się za wszelką cenę, żeby żona się nie dowiedziała. Jeśli coś podejrzewa albo zdobyła jakieś dowody, stosują zabiegi naprawcze. Kupują prezenty, uruchamiają oddanie i czułość. Częściej zmuszają się do seksu.

– Kłopoty w małżeństwach nasilają się po 35 roku życia. Do tej pory – mówi Arkadiusz Bilejczyk, seksuolog – mężczyzna mógł sobie pomagać wyobraźnią: seks z żoną wcale nie jest z żoną, a z chłopakiem. W tym jednak okresie życia popęd seksualny u mężczyzny słabnie. Ważniejsze od tego, że się seks odbywa, staje się – z kim. Coraz więc trudniej iść do łóżka wbrew orientacji. Gej pragnie geja i nie ma na to rady.

To właśnie wtedy, zbliżając się do czterdziestki, mężowie heteryczek wyłamują się z małżeństw, wstępując na nową, prawdziwą drogę życia. I nie musi być ona szczęśliwsza od dawnej. Wyzwolenie nie zawsze jest wejściem do raju. Zyskuje się żar i autentyczność, traci pewność i stabilizację.

– Niektórzy usiłują znaleźć inne wyjście z sytuacji – mówi Arkadiusz Bilejczyk. – Proponują żonie trójkąt. Przyprowadzą do sypialni swego kochanka albo jakąś parę. W tłoku jakoś się wszystko wymiesza i pozaciera. Będą się kochać bez skrępowania – żadnych wolno, nie wolno. Sądzą, że to uczciwsze niż zdradzanie żony z chłopakiem za jej plecami. Ale też Lubomira Szawdyn opowiada o pacjentce, która godząc się na trójkąty, nawet pięciokąty, została w końcu sprowadzona do pętającego się między nimi przedmiotu – gwałcona i upokarzana. Kiedy wyszła w końcu z tych geometrii, psychoterapeutka, która niejedno przecież widziała, była przerażona jej stanem psychicznym.

76 proc. homoseksualistów badanych przez Zbigniewa Izdebskiego stwierdziło, że chcieliby stworzyć stały związek z mężczyzną, a połowa, że nie powinno się zaczynać życia seksualnego bez miłości. Lecz jeśli z różnych względów, rodzinnych, parawanowych, biznesowych, gej decyduje się na małżeństwo, optymalnym rozwiązaniem jest, mówi Arkadiusz Bilejczyk, związek z kobietą, która ma awersję do seksu. Przeżyła np. w przeszłości traumę, której wymazać z siebie nie jest w stanie. A jednocześnie boi się samotności. Jak z piosenki Osieckiej: „I z pożarów dwóch wybudujemy dom...”. I nie musi to być dom skrajnie nieszczęśliwy.

Najlepsze reklamy małżeństw

2011-12-03T10:59:00.001-08:00

Magazyn Advocate sporządził ranking najlepszych filmów na rzecz małżeństw homoseksualnych. Ja zrobiłem swoją listę.

Australia

Kanada

Irlandia

Kanada

Kalifornia

Argentyna

Bjorn Borg

Irlandia

Homofobia w sporcie

2011-11-30T08:54:00.001-08:00

Przewodniczący Włoskiego Związku Piłkarzy Damiano Tommasi oświadczył, że doradza homoseksualnym piłkarzom aby nie ujawniali się ze swoją orientacją. Wypowiadając się w popularnyym włsokim programie telewizyjnym, w którym rozmawiano o piłce nożnej, polityce i homoseksualizmie Tommasi powiedział, że coming outy mogą doprowadzić do wstydu i niezręczności.
- Powinno się do tego zniechęcać.- powiedział Tommasi - Fakt bycia wyróżnionym jako "ten, który jest gejem" nie ważne, czy jesteś piłkarzem, dziennikarzem, czy politykiem nie jest chyba najlepszym rozwiązaniem, dlatego odradzałbym ujawnianie się.

- Homoseksualizm to wciąż temat tabu w futbolu. Ujawnianie swojej tożsamości seksualnej jest trudne w kazdym środowisku, ale najtrudniejsze chyba w przypadku piłki nożnej - w końcu dzielisz tam szatnię z innymi mężczyznami, a więc także intymność. W banku, czy redakcji sportowej nie masz takich problemów, ale wszędzie tam, gdzie trzeba się przebierać dochodzi do zawstydzenia i niezręcznych sytuacji - mówił Tommasi.

- Nie sądze, żeby ujawnianie się dziennikarzy, polityków czy sportowców mogło w jakikolwiek sposób pomóc innym gejom. Zawsze ryzykuje się, że najintymniejsze sprawy staną się przedmiotem publicznej dyskusji.

Tommasi, były zawodnik Romy i reprezentacji Włoch, utrzymuje, że nigdy nie spotkał piłkarza-geja, zaprzeczył jednocześnie, że zawodnicy boją się ujawniać.

- Nie sądzę, że piłkarze nie ujawniają się z powodu strachu przed odrzuceniem, ale nie robią tego z powodów osobistych. Nie sądzę, żeby była jakakolwiek potrzeba przejawiania swojej seksualnej tożsamości żeby żyć i pracować w cywilizowanym środowisku.

I tak właśnie wygląda homofobia. Tomassi to ewidentnie jej twarz. Po pierwsze dlatego, że nie zdaje sobie sprawy z tego, że ujawnienie orientacji homoseksualnej nie jest przejawianiem swojej tożsamości seksualnej w większym stopniu niż pojawienie się heteroseksualnego piłkarza z narzeczoną, a nie wywołuje to żadnych obiekcji Tomassiego. Po drugie dlatego, że jest prymitywnym człowiekiem, któremu się wydaje, że geje lecą na każdego kto się przy nich rozbierze. Chyba nawet nie zastanowił się on nad tym, co zmienia fakt, że osoba która zawsze się rozbierała w szatni przy kolegach powie im, że jest gejem. Nic, bo przecież gdyby nie powiedziała tego to i tak nadal byłaby homoseksualna. Po trzecie dlatego, że nie widzi tego, że osoby homoseksualne nie ujawniają orientacji z powodu uprzedzeń, jakie posiada Tomassi. Mówienie, że nie wynika to ze strachu, a z sytuacji osobistej zakrawa na ponury żart.

Pokrzyżowało radnych

2011-11-27T12:39:00.000-08:00

Specjalne stanowisko ,,w obronie krzyża wszędzie tam gdzie jest on dziś atakowany, wyszydzany i gdzie podejmuje się próby jego usunięcia" wydała dziś Rada Miasta Lublin. Radni apelują też do Polaków, aby pozostawali na co dzień wierni nauczania Jana Pawła II.
Czy radni w Polsce nie mogą się zająć tym co do nich należy? Remontami dróg, pomocą społeczną, przedszkolami, szkołami, służbą zdrowia, parkami, czystością, ułatwieniami dla budujących domy i prowadzących firmy, pomaganiem bezrobotnym, zapobieganiem przemocy domowej, zapewnieniem bezpieczeństwa na ulicach... niechże się w końcu szanowni radni wcałej Polsce od krzyżowania wszystkiego ODPIERDOLĄ bo nie krzyż interesuje ludzi w Polsce jako sprawa publiczna ale poprawa życia tu na ziemi a nie w niebie.

Oświecone monarchie

2011-11-26T01:27:00.000-08:00

Księżniczka Letizia, żona hiszpańskiego następcy tronu, ujawniła w nowej książce swój swiatopogląd. Nie jestem zaskoczony, Hiszpanie chyba też nie, ale jednak duch Franco, inkwizycji i niedawna wygrana wyborczej prawicowej Partii Ludowej sprawiają, że poglądy księżniczki Letizii są szeroko komentowane. Otóż - Letizia jest za małżeństwami gejowskimi, za aborcją na życzenie, za prostymi procedurami rozwodowymi i feminizmem. Czyżby monarchia hiszpańska się oświeciła?
A teraz z mojego prywatnego podwórka o monarchii pracowniczej. W mojej pracy odbyło się ostatnio spotkanie pracowników z burmistrzem i jego zastępcą. Dodam, że o spotkaniu nikt pracowników wcześniej nie powiadomił. Tak się zdażyło, że tego dnia założyłem do pracy koszulkę z logo akcji Miłość nie wyklucza. Dyrektor kazał mi koszulkę na spotkanie z burmistrzem zdjąć lub zakryć. Najdziwniejsze w tym wszystkim jest to, że dyrektor jest gejem. Koszulki oczywiście nie zdjąłem. Burmistrz chcąc nie chcąc musiał w miłosne logo wpatrywać się przez godzinę, a to z powodu tego, że siedział vis a vis mnie. I nikomu korona z tego powodu nie spadła. Mojemu szefowi współczuję, bo jestem świadom tego, że jego opory przed coming outem męczą go okropnie i sprawiają, że zachowuje się delikatnie to nazywając dziwnie. Od plotek na jego temat aż huczy. Najśmieszniejsze jest to, że on nie dostrzega najprostrzego rozwiązania, które plotki utnie i sprawi, że ludzie nabiorą do niego większego szacunku, a przede wszystkim zaufania. Tym rozwiązaniem jest coming out. Myślałem w swej naiwości, że ze względu na to, że ja tam pracuję i mój coming out nie wywołał trzęsienia ziemi, mojego dyrektora coś w końcu oświeci i zdejmie maskę obłudy i zakłamania. Ale myliłem się. To tylko niestety zwiększyło jego strach, że "się wyda". Nadal tego nie rozumiem.

Już czas!

2011-11-25T11:12:00.000-08:00

Kiedy zobaczę polską wersję? Czekam!

List do Gowina

2011-11-23T01:12:00.000-08:00

Szanowny Panie Ministrze,

W dniu 25 października 2011 wydział rejestrowy Sądu Okręgowego w Warszawie dokonał rejestracji znaków: Zakaz Pedałowania, Krzyża Celtyckiego, Orła w Koronie z Rózgami Liktorskimi oraz Krzyża i Miecza; jako symboli prawicowej partii politycznej Narodowe Odrodzenie Polski. Zgodnie z ustawą o partiach politycznych symbole te, na podstawie wskazanego postanowienia, otrzymują, poza autorską, także ochronę, jako dobra osobiste NOP.

Sąd Okręgowy, wydając postanowienie o dopuszczalności używania przez NOP powołanych wyżej znaków, zasięgał opinii biegłych. Jedyną ekspertyzę w tej sprawie wydali w sierpniu 2011 roku, mgr Robert Kamiński i dr Paweł Nowak. Jak uznali, symbolom tym „nie można przypisać w sposób jednoznaczny treści o charakterze totalitarnym, nazistowskim, faszystowskim, rasistowskim i nienawiści narodowej”.

W opinii można przeczytać, iż historia Krzyża Celtyckiego sięga czasów Celtów i Słowian, a nawet ludów indoeuropejskich, gdy dla plemion tych znak ten symbolizował Słońce. Według autorów opinii, krzyż celtycki to dla większości skojarzenie z literaturą fantasy i Stonehenge, a nie neofaszyzmem. „NOP, obierając ów znak za swój symbol, odwołuje się bardziej do jego katolickiej i słowiańskiej, a więc polskiej, narodowej wymowy, niż do faktu, iż symbol ten stosowany jest przez niektóre organizacje neofaszystowskie, np. niemieckie. Nie zmienia też tej interpretacji fakt, iż znak krzyża celtyckiego wyrokiem niemieckiego Sądu Najwyższego z 2008 r. został zakazany w Niemczech”.

Zupełnie nie zrozumiałe są twierdzenia biegłych, iż zakazany znak niemieckich neofaszystów, jednocześnie wykorzystywany przez niektóre z ruchów skinheadowskich, w niewystarczający sposób utożsamiany jest z treściami o charakterze faszystowskim. Jak znak niemieckich neofaszystów może w niewystarczający sposób kojarzyć się z faszyzmem??? Dokonując natomiast oceny znaku falangi biegli wskazali, iż jest to symbol przedwojennego Obozu Narodowo-Radykalnego. „Pozostajemy w kręgu znaków o wymowie nacjonalistycznej, lecz nie nazistowskiej czy faszystowskiej, lub też znaku o niejasnej proweniencji”. Sąd Okręgowy całkowicie zignorował jednak fakt, o czym także milczą biegli w swojej opinii, iż ONR wsławiła się jako organizacja o charakterze antysemickim.

Według biegłych, najbardziej kontrowersyjne logo Zakaz Pedałowania, wykorzystuje strukturę i schemat znaku drogowego, z której wynika jedynie zakaz kontaktów homoseksualnych w miejscach publicznych, co jest zgodne z powszechnie przyjętą obyczajowością, a wszelkie próby doszukiwania się drugiego dna według biegłych są dowodem przeczulenia. Za skandaliczne należy uznać uzasadnienie sądu, który oparł się na mocno wątpliwych i mało przekonujących ekspertyzach.

Rejestracja znaku Zakaz Pedałowania jako jednego z oficjalnych symboli NOP odbierana jest jako jawne przyzwolenie Państwa na prowadzenie agresywnej kampanii przeciwko osobom o orientacji homoseksualnej i mniejszościom seksualnym. Państwo polskie i jego organy, w tym Sądy, powinny dbać o bezpieczeństwo obywateli, a nie stwarzać pole do konfliktów społecznych.

W związku z powyższym zwracam się z prośbą do Pana Ministra o podjęcie możliwych w obecnej sytuacji prawnej kroków mających na celu zakazanie stosowania symboli Zakaz Pedałowania i Krzyża Celtyckiego przez NOP. Wyrażam ogromną nadzieję, iż wrażliwość Pana Ministra, nie pozwoli na pozostawienie opisanej sprawy bez właściwej reakcji ze strony Ministerstwa Sprawiedliwości a także doprowadzi do podjęcia dozwolonej przez prawo interwencji.

Z poważaniem
Janusz Palikot

Ty też możesz wysłać swój protest. Zachęcam do przesyłania do RPO oraz MS wiadomości, związanych ze skandaliczną decyzją sądu odnośnie zalegalizowania NOP, m.in. znaku 'zakazu pedałowania'.
[Pamiętajcie, że w wiadomościach należy podać imię, nazwisko oraz adres do korespondencji - jest to niezbędne przy składaniu skargi].

RPO: https://www.rpo.gov.pl/wniosek/index.php?jezyk=0&poz=1
Minister Sprawidliwosci: skargi@ms.gov.pl

W temacie wpisujcie: Skarga na skandaliczną decyzję warszawskiego sądu

będziemy widoczni w skrzynkach pocztowych adresów :)

-------------------------------

Imię nazwisko
Adres do korespondencji

Składam wniosek o rozpatrzenie skandalicznej decyzji sądu, który zezwolił na legalizację jako symbolu organizacji nacjonalistycznej znaku ‘Zakaz pedałowania”.

Jest to szerzenie mowy nienawiści w majestacie prawa co stanowi kuriozum w prawodawstwie i narusza podstawowe prawa jednostki do poszanowania jej godności i orientacji seksualnej.

Znak ten wielokrotnie wykorzystywany jest w manifestacjach nacjonalistycznych przeciwko osobom orientacji homoseksualnej.

Proszę o dokładne zapoznanie się z problemem w podanym materiale prasowym:

wiadomosci.gazeta.pl/wiadomosci/1,114883,10689459,_Zakaz_pedalowania__zarejestrowany___Nie_nawoluje.html

Z poważaniem,
imię i nazwisko

Nakaz pedałowania

2011-11-23T01:11:00.001-08:00

Może ktoś zarejestruje!

Związki partnerskie obowiązkowe

2011-11-22T04:25:00.000-08:00

- Nasza koalicja, rząd, instytucje życia publicznego, państwo nie jest od tego, aby przeprowadzać obyczajową rewolucję - mówił w exposé premier. - Z konstytucji wynika zobowiązanie, by państwo uregulowało związki osób, które nie mogą zawrzeć małżeństwa - ocenia prof. Mirosław Wyrzykowski.
Rozmowa z Prof. Mirosławem Wyrzykowskim, kierownikiem Zakładu Praw Człowieka na Wydziale Prawa UW

Ewa Siedlecka: W specjalnym zespole nad nową ustawą o związkach partnerskich pracują prawnicy z SLD, Ruchu Palikota i organizacji działających na rzecz praw mniejszości seksualnych. Propozycje mają pokazać na początku grudnia. Tymczasem Sąd Najwyższy, oceniając dla Sejmu poprzedni taki projekt, stwierdził: "Instytucjonalizacja związku partnerskiego osób tej samej lub różnej płci pozostających we wspólnym pożyciu i przyznanie im większości (a tym bardziej wszystkich) przywilejów zastrzeżonych dla małżonków jest niedopuszczalna w świetle art. 18 konstytucji". Ten artykuł mówi, że "małżeństwo, jako związek kobiety i mężczyzny, rodzina, macierzyństwo i rodzicielstwo i znajdują się pod ochroną i opieką państwa".

Prof. Mirosław Wyrzykowski: Wobec związków osób tej samej płci to stanowisko nie ma konstytucyjnego uzasadnienia. W konstytucji nie ma zakazu uregulowania innych niż małżeństwo związków, a także stanowisko SN nie zawiera wywodu, który dowodziłby, że taki zakaz jest.

Sąd wywodzi, że skoro art. 18 jest w części ustrojowej konstytucji, to znaczy, że małżeństwo jest wartością wyższą od pozostałych praw. A skoro wymienia się je przed "rodziną", to jest to "wyrazem wyboru aksjologicznego dokonanego świadomie w celu zagwarantowania modelu małżeństwa i rodziny, który można w uproszczeniu nazwać tradycyjnym". Z tego ma wynikać, że państwo powinno "zachęcać" do zawierania małżeństw. Jeśli stworzy alternatywę, to nie będzie "zachęcało".

- Wywód SN opiera się na przyjęciu założenia, którego konstytucja nie zawiera: że małżeństwo podlega "szczególnej ochronie". Tego ma dowodzić przytoczone przez panią rozumowanie. Tymczasem zgodnie z konstytucją małżeństwo czy rodzina znajdują się jedynie "pod ochroną i opieką RP". "Specjalną opieką" RP otacza jedynie weteranów walk o niepodległość, zwłaszcza inwalidów wojennych.

Zresztą sąd nie wskazuje, w jaki sposób uregulowanie innych form związków między ludźmi godziłoby w status małżeństwa. Instytucji małżeństwa nie może zagrażać instytucja adresowana do osób, które małżeństwa zawrzeć nie mogą. Związek partnerski nie pozbawi małżeństwa jakiegokolwiek przywileju ani nie obniży poziomu jego ochrony. Bo czy np. ustanowienie równości w prawie do dziedziczenia między partnerami w jakikolwiek sposób zmieni prawo do dziedziczenia między małżonkami? Oczywiście nie.

Czy z tego, że małżeństwo jako związek kobiety i mężczyzny jest "pod ochroną i opieką państwa", wynika, że inne związki nie mogą być pod "ochroną i opieką"?

- Z konstytucji wynika co najwyżej, że takie związki nie mogą nazywać się "małżeństwem" oraz że nie mogą być z nim identyczne pod względem regulacji prawnej. Nie można tego rozumieć jako zakazu ochrony i opieki dla innych form bycia ludzi ze sobą ani jako zakazu regulacji zbliżonej do małżeństwa.

Wzorem dla związków partnerskich może i powinno być małżeństwo. Bo jaka jest alternatywa? Spółka cywilna?

Więcej: z konstytucji wynika zobowiązanie, by państwo uregulowało związki osób, które nie mogą zawrzeć małżeństwa. Osoby te na równi z innymi są adresatami norm konstytucyjnych. Mają prawo do poszanowania godności, równości, prywatności i wolności. Z tego wynikają obowiązki dla ustawodawcy.

Sytuacja, gdy nie ureguluje on związków partnerskich, stawia pod znakiem zapytania istotę konstytucyjnego prawa do swobodnego, bez dyskryminacji, kształtowania życia prywatnego i rodzinnego. To prawo w stosunku do pewnej części obywateli nie będzie realizowane, jeśli nie będzie prawnie uregulowane.

O ile brak prawa do legalizacji związku ludzi, którzy nie mogą zawrzeć małżeństwa jest dyskryminacją, o tyle nie jest dyskryminacją małżeństwa przyznanie ochrony prawnej związkom partnerskim.

Państwo neutralne światopoglądowo nie może ograniczać regulacji do jednego modelu związku. Podstawą działania władzy publicznej jest konstytucja, a nie zapatrywania moralne czy religijne.

SN argumentuje, że przyznanie przywilejów, np. podatkowych, związkom partnerskim jest dyskryminacją związków nieopartych na więzi seksualnej, np. rodzeństwa prowadzącego wspólne gospodarstwo domowe i otaczającego się wzajemną opieką czy dorosłego dziecka mieszkającego z rodzicami i opiekującego się nimi. Wskazuje, że brak możliwości zaistnienia więzi seksualnej nie jest wystarczającą różnicą, by tym drugim nie przyznać tych samych przywilejów co związkom partnerskim.

- To już wybór ustawodawcy, komu i na jakich warunkach przyznać przywileje czy ulgi. Konstytucja nie zakazuje przyznania prawa do wspólnego rozliczania się wszystkim związkom żyjącym we wspólnym gospodarstwie domowym.

Sąd mówi, że konstytucja sprzeciwia się przyznaniu związkom "większości uprawnień małżeństw". Niedawno Małgorzata Kidawa-Błońska zadeklarowała, że PO poprze związki, ale bez "przywilejów". Czy związki "bez przywilejów" mają jakiś sen?

- Związki partnerskie mają być realizacją konstytucyjnych praw osób, które nie mogą zawrzeć małżeństwa. Dlatego jeżeli nie będzie woli przyznania im większości uprawnień, to nie ma sensu rozmowa o związkach partnerskich.

Osoby homoseksualne, dążąc do legalizacji związku, poszukują modelu, który będzie możliwie najbliższy instytucji małżeństwa, bo ta jest dla nich wzorcem i punktem odniesienia dla równego traktowania. Nie ma w tym zagrożenia dla instytucji małżeństwa. Przeciwnie: pokazuje to, jak wysoko małżeństwo stoi w hierarchii wartości.

Konstytucja stanowi, że Rzeczpospolita jest dobrem wspólnym wszystkich obywateli. Wobec części obywateli ta zasada konstytucyjna nie jest realizowana z powodu poglądów ukształtowanych w zupełnie innych warunkach społecznych, cywilizacyjnych i prawnych. Z powodu uprzedzeń, opinii wypowiadanych przez przedstawicieli Kościołów, przekonań moralnych władzy. Takie przekonania nie mogą stanowić uzasadnienia do nierównego traktowania obywateli w realizacji tych samych potrzeb i praw.

W zgodzie z konstytucją można by odmówić legalizacji związków partnerskich, jedynie uznając, że homoseksualizm jest zagrożeniem dla bezpieczeństwa państwa, porządku, moralności czy zdrowia publicznego albo praw i wolności innych osób. Konstytucja tylko z takich względów pozwala ograniczać zawarte w niej prawa i wolności.

W stosunku do ustawy o związkach partnerskich podnoszono zarzut, że daje te same uprawnienia, jakie mają małżeństwa, ale nie nakłada na partnerów żadnych wzajemnych obowiązków. Np. obowiązku alimentacji, jeśli porzuca się partnera, zostawiając go w trudnym położeniu materialnym. Mówiono też, że nie ma żadnych gwarancji trwałości związku partnerskiego: można partnera po prostu porzucić i związek jest po miesiącu rozwiązany.

- Związki partnerskie powinny mieć silne gwarancje trwałości. Np. jeśli nie ma zgodnej woli rozwiązania, to do prawnego wygaśnięcia związku w wyniku jednostronnego oświadczenia trzeba by upływu np. co najmniej roku.

Pomysł powiązania prawa do wspólnego opodatkowania ze zobowiązaniem do alimentacji też jest dobry. Ma to być instytucja podobna do małżeństwa, więc musi być w niej element trwałości i wzajemnej odpowiedzialności.

Podnosi się argument, że jeśli da się związkom partnerskim przywileje podatkowe, to państwo nie będzie miało jak kształtować polityki prorodzinnej.

- Rodzina to także rodzina jednopłciowa - spełnia te same funkcje: wspólne pożycie, opieka, wsparcie, szczęście. W związkach jednopłciowych nie jest zazwyczaj realizowana funkcja prokreacyjna, ale ona nie jest dziś uznawana za cechę substancjalną rodziny. To cecha ważna, ale niekonieczna. Jeśli państwu zależy na promowaniu prokreacji, to są ulgi na dzieci, regulacja zapłodnienia in vitro itd.

Uregulowanie związków partnerskich stanowiących rodzinę nie będzie więc przeszkodą dla kształtowania polityki prorodzinnej także wobec dotychczasowych form rodziny.

20 Things We Love About Each Other

2011-11-17T00:21:00.000-08:00

Urocze? Przeurocze!

Ewa Siedlecka - Gowin na minę

2011-11-17T00:05:00.000-08:00

Poranna plotka o tym, że Jarosław Gowin ma zostać ministrem sprawiedliwości, wyglądała tak absurdalnie, że niewarta była komentarza. Jednak z biegiem dnia stawała się coraz bardziej uprawdopodobniona.

Gdyby miała okazać się prawdą, oznaczałoby to, że premier przedkłada wewnątrzpartyjne rozgrywki nad dobro publiczne, jakim niewątpliwie jest sensowne kierowanie Ministerstwem Sprawiedliwości - jednym z najważniejszych dla funkcjonowania państwa resortów.Gdyby natomiast Jarosław Gowin zgodził się na tę propozycję, nie mając bladego pojęcia o prawie, sądownictwie, więziennictwie, funkcjonowaniu samorządów prawniczych, to świadczyłoby to nie tylko o poziomie jego odpowiedzialności, ale też autokrytycyzmu.

Za PRL-u przyznawano resorty wedle nazwisk: Kłonica - od rolnictwa, Cegielski - od budownictwa. Za PiS ministrem budownictwa został Antoni Jaszczak, informatyk. Kwalifikacją było to - jak powiedział jego kolega z Samoobrony Lech Woszczerowicz - że okna jego mieszkania wychodzą na budujące się nowe osiedle mieszkaniowe. Czy za PO obsadzanie ministerstw będzie wsadzaniem rywali na minę?

Nowe wyzwania (kontr)reformacyjne Gowina

2011-11-16T23:42:00.000-08:00

Jeszcze wczoraj były już minister sprawiedliwości Krzysztof Kwiatkowski zapowiedział uregulowanie procedury zmiany płci. Zgodnie z istniejącymi rozwiązaniami do tego, by biegły wydał opinię dla sądu popierającą zmianę płci wymaga się tzw. testu realnego życia. To powoduje np., że np. trans-męzczyzna nie jest wpuszczany do budynku przez ochroniarzy, bo w dowodzie osobistym figuruje jako kobieta. Pracodawcy nie chcą pracownika, który ma inną płeć w papierach, a inną w rzeczywistości. Niektórzy biegli wymagają dokonania zabiegów chirurgicznych, podczas, gdy nie ma pewności, czy sąd ostatecznie zgodzi się na zmianę płci. Kwiatkowski zapowiedział, że trzeba w końcu kwestie zmiany płci rozstrzygnąć prawnie. Np. jak liczyć wiek emerytalny osoby po zmianie płci, skoro inny mają kobiety, a inny mężczyźni? Jak uregulować kwestie rodzinne - np. rodzicielstwa. - Nie przesądzam, czy regulacja powinna być w jednej ustawie, czy zmiany w wielu stawach. O tym ma rozstrzygnąć zespół międzyresortowy we współpracy z Komisją Kodyfikacyjną Prawa Cywilnego przy ministrze sprawiedliwości. W związku z tym, że Gowin został nowym ministrem katechizacji...wróć, sprawiedliwości (choć w przypadku Gowina to raczej to samo) już sobie wyobrażam skalę i rodzaj zmian. Myślę, że powalą nas wszystkich. Na kolana przed księdzem. I myślę, że w końcu Terlikowski natchniony duchem świętym, gołębiem czy innym ptaszyskiem będzie mógł dalej bić swoje dzieci, czego zakazu tak bardzo obawiał się ostatnio w jednym z programów telewizyjnych. Wszak katoprawicowe poglądy łączą obu panów.

Minister od katechezy? Dziękuję, nie biorę.

2011-11-16T09:56:00.001-08:00

Według nieoficjalnych informacji ministrem sprawidliwości ma zostać Jarosław Gowin. To wiadomość zła. Gowin jest znany ze swoich fanatycznych poglądów religijnych, przypisuje mu się powiązania z Opus Dei, a poza tym jest wrogiem sprawidliwości oraz równości. Powoływanie takich ludzi na ministrów kompromituje premiera Tuska. Wsteczność zapatrywań Gowina na kwestie nowoczesnych rozwiązań prawnych, które są przyjęte w cywilizowanych krajach, dyskwalifikuje go jako kandydata na ministra. Wielokrotnie wypowiadał się w tonie świadczącym o tym, że jego misją nie jest działanie na rzecz obywateli ale katolicka misja ewangelizacyjna. Gowin niczym nie różni się od katechetów z PiS. Gowinowi wielokrotnie się pomyliła mównica sejmowa z amboną. To nie jest człowiek, który zasłużył na stanowisko ministra.

Odruch wymiotny

2011-11-15T20:49:00.000-08:00

- Biedroń popełnił niezręczność i sam jest sobie winny, bo jest kojarzony tak, jak jest kojarzony… Skoro podkreśla wszędzie swoją seksualność, to musi być przygotowany na to, że to, co powie może być kojarzone z seksualnością. Gdyby np. pani Grodzka zwróciła się do Sejmu "my kobiety", to posłowie też by rechotali. Rechot ogólnie jest mało kulturalną odmianą śmiechu, ale to był odruch. Nie wińmy posłów za podłożenie się Biedronia. On wiedział jakie to wzbudzi emocje. Moi znajomi geje i środowiska gejowskie powiedzieli, że Biedroń się wygłupił. On się kreuje na pierwszego geja III RP. Nawet jego koledzy to mówią - powiedział w rozmowie z Onetem Paweł Kukiz.

Kukiz ma widocznie znajomych idiotów. Skoro się z takim Kukizem przyjaźnią to mnie to szczególnie nie dziwi. Co do odruchów natomiast to jestem ciekaw, czy Kukiz zdaje sobie sprawę z tego jaki on wzbudza odruch. Wymiotny.

Echem się odbija

2011-11-14T11:05:00.001-08:00

Tego to już zupełnie nie rozumiem i nie mogę zaakceptować. Sonda na GAY.PL dotycząca opinii gejów na temat głupiego rechotu premiera w reakcji na wypowiedź Biedronia. Sami spójrzcie co jest na szczycie! Oto najpopularniejsza odpowiedź: Rechotał bo to bylo naprawdę zabawne! I to nie jest dla mnie zabawne. To szczyt debilizmu i mentalność chłopa pańszczyźnianego. Jak mu plują w twarz to sobie wmawia, że to deszcz pada. I co tu się potem dziwić, że nie ma w Polsce związków partnerskich, że parady są niewielkie i nijakie, że nie ma lobbingu na rzecz praw osób homoseksualnych. Nie oszukujmy się. Geje i lesbijki nie różnią się zbytnio od reszty społeczeństwa. Większość z nich tak jak większość całego społeczeństwa to debile.

Odbrunatniacz

2011-11-12T11:06:00.000-08:00

Pozostając dalej w temacie absurdu proponuję inny absurd dla odbrunatnienia atmosfery.

Zbrunatnienie

2011-11-12T10:01:00.000-08:00

Żyję w kraju absurdów, gdzie chce się mnie zrobić w chuja przekonując, że wczorajsza manifestacja faszyzujących kiboli skandujących obraźliwe, rasistowskie, ksenofobiczne, homofobiczne i nawołujące do przemocy hasła to przemarsz prawdziwych patriotów, a kamienie i petardy lecące z ich strony to robota lewackich prowokatorów ściągniętych przez pedalsko-lesbijskie bojówki. Absurd absurdem absurd pogania. Jednak takie wnioski wysuwa znaczna część, jeśli nie większość polskich polityków i publicystów z wczorajszych zdarzeń. Już wczoraj dziennikarka Polsatu w wiadomościach spuentowała materiał stwierdzeniem, że Polska nie jest ani kolorowa ani brunatna i że to ekstrema, na które nie może być przyzwolenia. Dziś jest jeszcze gorzej. W radio wszelkiej maści pseudoautorytety moralne szafują opiniami na temat prowokacji, jakiej rzekomo dopuścili się uczestnicy Kolorowej Niepodległej, a tą prowokacją była w mniemaniu tych socjospeców sama obecność owych „innych” i „kolorowych”. No bo przecież każdy prawdziwy Polak wie, że pedały, lesby i ci od innych kolorów tęczy 11 listopada powinni siedzieć w domu po kryjomu. Jakby się gzili w domu jak zawsze to by chłopcy z ONR i wszechpolscy młodzieńcy się nie zdenerwowali. A tak im nerwy puściły, ale to uzasadnione. Bo przecież jak można nie rzucić w takiego czy innego „kolorowego”, jak nie posłać go do gazu, jak mu nie wpierdolić, jeśli sam się o to przecież prosi wychodząc na ulicę. Takich komentarzy było dziś w mediach wiele. To niestety nie jest żart. Mam wrażenie, że politykom i publicystom zbrunatniały mózgi od tego „świętowania”. Brak jest w nich odwagi i rozsądku, by nazwać rzecz tak jak na to zasługuje, czyli, że wczoraj faszyzujący zadymiarze szli ulicami Warszawy propagując nienawiść, obrażając, wzywając do przemocy i na nich spoczywa odpowiedzialność za spustoszenie, którego byliśmy świadkami. Nikt mnie oszuka i nie wmówi, że to był marsz patriotów. To był marsz ziejących nienawiścią zdemoralizowanych ludzi, którym się wydaje, że tylko oni jako jedyni ze społeczeństwa mają prawo być obywatelami Polski, bo są heteroseksualni, biali, katoliccy i prawicowi. To gówno prawda. Mam takie samo prawo być pełnoprawnym obywatelem Polski będąc homoseksualny, mając korzenie w różnych częściach Europy, będąc ateistą i lewicowcem. Nikt nie wciśnie mi kitu, że fakt mojej obecności czy nieobecności na Placu Konstytucji miał wpływ na skandowane przez ONR-owców i Wszechpolaków hasła. Czy bym był w Warszawie czy siedział wtedy w domu to i tak leciałyby w eter z ich strony okrzyki „Raz sierpem raz młotem czerwoną hołotę” i inne, których z szacunku dla ludzi nie przytoczę. Poza tym mam prawo jako obywatel świętować Dzień Niepodległości. Porównywanie Marszu Niepodległości i manifestacji Kolorowej Niepodległej oraz obarczanie obu grup o wywołanie zamieszek jest nie tylko nieuczciwe, ale i oburzające. Ktoś kto tak czyni powinien się wstydzić. Jednak o wstyd, jak pokazał ostatni rechot w Sejmie, jest trudno. Znacznie łatwiej dostać kamieniem w głowę.

Nazwisko rodowe

2011-11-11T10:55:00.001-08:00

Dla austriackich gejów i lesbijek dzisiejszy dzień był zapewne bardzo miły. Odnieśli kolejne symboliczne, ale jednocześnie bardzo ważne zwycięstwo. Dotychczas osoby zawierające związek partnerski były dyskryminowane przez przepisy dotyczące zmiany nazwiska. Przykładowy Hans Muller i Frank Schulz mieli następujące możliwości zmiany swoich nazwisk:
- Hans Schulz Muller i Frank Muller
- Hans Muller Schulz i Frank Muller
- Hans Muller i Frank Muller Schulz
- Hans Schulz i Frank Schulz Muller
- Hans Schulz i Frank Schulz
- Hans Muller i Frank Muller
W przypadku małżeństw heteroseksualnych istniała dodatkowo możliwość posiadania jednocześnie dwóch nazwisk przez każdego z małżonków, a nazwiska te były łączone spójnikiem „-”. Poza tym wspólne nazwisko w przypadku małżeństw nosiło tradycyjną nazwę „Familienname” zaś w przypadku partnerów homoseksualnych używana była nazwa „Nachname” jak w przypadku osób stanu wolnego. Dzisiaj Trybunał Konstytucyjny uznał to za przejaw dyskryminacji i nakazał zmianę przepisów, która umożliwiłaby obu partnerom w związkach partnerskich posiadanie dwuczłonowego nazwiska połączonego spójnikiem. Niby kosmetyka, ale nawet Trybunał Konstytucyjny Austrii dostrzegł, że brak spójności małżeństw i partnerstw jest dyskryminujący, a poza tym może wskazywać na orientację seksualną osoby noszącej nazwisko.
Może to da też trochę do myślenia twórcom projektu polskiej ustawy o związkach partnerskich, zwłaszcza tym, którzy się upierają przy tym, że walka o wspólne nazwisko to burza w szklance wody. Jak widać tak nie jest.

David Testo

2011-11-11T09:38:00.000-08:00

Breaking news: David Testo, 30-letni piłkarz z Kanady powiedział wczoraj w radio, że jest gejem. Czekam na kolejne coming outy. A myslę, że mogłoby być ich dużo. Ostatnie doniesienia o gejach rugbystach i piłkarzach dowodzą, że nie jestesmy tylko projektantami mody, jak wyobrażają to sobie niektórzy ograniczeni mentalnie heterycy.

Kamil Durczok - Triumf kołtuna zamiast święta demokracji

2011-11-10T23:47:00.000-08:00

Kołtun się rozsiadł w sejmowym fotelu. Potoczył wzrokiem i znalazł ofiarę. Trudno nie było, bo kołtun ofiarą czyni wszystko co inne i niezrozumiałe. Mikroskopijny móżdżek kołtuna z prędkością światła przepuszcza obrazy. Co zrozumie, uznaje za swoje, a czego nie - za wrogie. Więc tego, co swoje, tyle co łeb szpilki, za to legiony wrogów mnożą się jak chińskie dywizje.

Kołtun atak przypuścił już w święto demokracji - na pierwszym posiedzeniu Sejmu. Było coś przerażającego w rechocie posłów toczącym się po sejmowej sali. Kiedy na mównicę wszedł Robert Biedroń i powiedział to samo zdanie, które kołtun wyrzuca z siebie dziesiątki razy, sala zarechotała. W końcu jak normalny mówi, że cios był poniżej pasa, to mówi OK. Ale jak Biedroń mówi, to… O! To już bezczelna homoprowokacja.

Ale kołtun to nie kretyn, żeby się dał tak podejść. Nie z nami te numery, my wiemy, co oni mają poniżej pasa i co z tym robią. Więc śmiechem zabijemy te jego wredne homoataki. My! Zdrowa część polskiego narodu! No to rechoczem!

Dramatyczny spektakl kołtuństwa polskiego był czymś wyjątkowo smutnym. Nie tylko dlatego, że spora grupa posłów odmawia gejom i lesbijkom prawa do pełnego uczestnictwa w życiu politycznym. Także dlatego, że reakcja sali na słowa Biedronia, a także na obecność w polskim parlamencie transpłciowej posłanki Anny Grodzkiej pokazuje, jak kosmiczny dystans dzieli nas od normalności. Od uznania, że każdy ma prawo kochać tak, jak dyktuje mu to własne pojęcie miłości. Od zgody na to, że każdy może żyć, będąc tym, kim się czuje. I że normalne są sytuacje, w których kobieta czuje się uwięziona w męskim ciele, a mężczyzna myśli i czuje jak kobieta.

Rechot nad Biedroniem i dziwy nad Grodzką występowały we wtorek w godnym otoczeniu. Wsparcie przyszło i od byłego marszałka Ludwika Dorna, i od mistrza intelektualnej finezji posła Artura Górskiego. U pierwszego poziom erudycji i misternego dowcipu połączony z gejzerem elokwencji zaowocował bajkowo dowcipnym zdaniem, iż "to, że Ewa Kopacz jest kobietą, nie ulega najmniejszej wątpliwości". Wielbiciel "cywilizacji białego człowieka" zaś, wdrapawszy się na szczyt sztuki oratorskiej i, niestety, zaraz potem na mównicę, oskarżył Wandę Nowicką o lobbowanie na rzecz frontu aborcyjnego.

Smutno było pierwszego dnia w Sejmie. Z jednej strony, wyborcy postawili na tych, którym do tej pory głosu odmawiano. Z drugiej - znaleźli się posłowie, którzy uznali, że ich dziejowa misja sprowadza się do zamknięcia ust tym, których nie cierpią. I tak święto demokracji błyskawicznie zamieniło się triumf kołtuna.

Chamstwo i prostactwo

2011-11-10T02:08:00.001-08:00

Obejrzałem dziś ponownie zachowanie posłów i komentarz do tego posłów Niesiołowskiego i Pitery. Wniosek nasuwa się jeden: chamstwo i prostactwo. To nie jest kwestia takich czy innych poglądów politycznych i światopoglądu. To jest całkowity brak kultury i poszanowania drugiego człowieka. Poniżej komentarz do tego kompromitujacego Polskę wydarzenia, pod którym i ja się podpisuję:

Nie jestem pierwszy, nie jestem jedyny, nie jestem ostatni, ale jestem bardzo zniesmaczony tym co działo się po pierwsze w sejmie w trakcie debaty na temat nowych marszałków, a także zachowaniem Julii Pitery w programie Moniki Olejnik. O dziwo jestem mile zaskoczony postawą pani redaktor, która tym razem zachowała się tak jak należało.
Robert Biedroń, poseł na sejm, wybrany w demokratycznych wyborach przez (nie pamiętam dokładnie liczb) chyba 17 000 osób w swoim okręgu, został wyśmiany po tym jak powiedział wprost co myśli o pytaniach jakie padały do Wandy Nowickiej przed głosowaniem jej kandydatury na wicemarszałka. Obrzydliwy rechot starych dziadów i wyposzczonych zakonnic rozległ się po stwierdzeniu Roberta, że pytania takie to „cios poniżej pasa”, co starym erotomanom gawędziarzom skojarzyło się jednoznacznie z penisem – swoją drogą bardzo dorosła postawa wybrańców narodu. Ale pominę to kwitując jednym zdaniem, naród ma takich rządzących na jakich zasłużył.
Następnie w programie „Kropka nad I” Julia Pitera w rozmowie z Robertem Biedroniem zachowywała się jak nie przymierzając wygłodniała suka spuszczona ze smyczy w klatce z królikami. Od pierwszej wypowiedzi, od pierwszego słowa rzuciła się na Roberta z zębami i plując jadem pokazała taką ilość nienawiści jaką obserwować można było na przestrzeni historii raptem w kilku przypadkach.
Zaskoczyła mnie postawa pani redaktor, która zazwyczaj jest tą atakującą, ale jak widać ostatnie wydarzenie związane z pewnym posłem RPP nieco ją utemperowały, a przynajmniej nieco zmniejszyły jej stronniczość w rozmowie. Tak czy inaczej, tam gdzie się należy – dziękuję, a należy się za stanięcie w obronie posła Biedronia i w obronie kultury, której – zwłaszcza rządzący – nie pokazali za grosz. W normalnym kraju media zrobiłyby z tych rechoczących głupców konfetti. W normalnym kraju, już w kilka godzin – lub nawet szybciej – po zdarzeniu ktoś by wystąpił publicznie i przeprosił za to haniebne zachowanie. W normalnym kraju, taka sytuacja by się pewnie nie wydarzyła. Ale przecież żyjemy w Polsce, kraju, który z normalnością nie ma nic wspólnego.

Komu nie wstyd, czyli o Julii Piterze

2011-11-09T13:00:00.000-08:00

Głupie i żenujące zachowanie oraz śmiechy posłów podczas wczorajszego wystąpienia w Sejmie Biedronia uważam za skandal. Ale komentarz Julii Pitery do tego zdarzenia uważam za jeszcze bardziej bulwersujący. Chodzi o sformułowanie "poniżej pasa, jakiego użył Biedroń.

-Bardzo się stresowałem i długo przygotowywałem. To było moje pierwsze wystąpienie. Jestem posłem dopiero drugi dzień, wczoraj zostałem zaprzysiężony. I ten argument, ze skojarzeniem seksualnym, dotyka mnie osobiście. Bo nie ma żadnego podtekstu seksualnego w stwierdzeniu, że coś jest "ciosem poniżej pasa" - odparł Biedroń w dzisiejszej rozmowie z Moniką Olejnik, która wtrąciła, że to "potoczne stwierdzenie".

- Jeśli ktokolwiek inny by to powiedział, to pewnie tego rechotu na sali sejmowej by nie było. (...) Kiedy apelowałem do posłów o poszanowanie mojej godności, to posłowie i z PiS i z PO się rechotali. Dla mnie, jako takiego nowicjusza w Sejmie, było to dość przykre - zakończył poseł Ruchu Palikota.- Nie wstyd pani poseł?- zapytała Piterę prowadząca. - Nie. Problem polega na tym, że nie wiem, z czym można jeszcze skojarzyć pana posła Biedronia poza aspektem dotyczącym seksualności (...) - odpowiedziała minister. W tym momencie Olejnik nie wytrzymała: - Ale pani poseł, gdyby premier Donald Tusk powiedział, że to jest "cios poniżej pasa", to pani też by się śmiała?- Z całą pewnością by się posłowie nie śmieli. Tak się składa, że pan poseł Biedroń kojarzy się wyłącznie z omawianiem spraw dotyczących seksualności i preferencji. I w związku z tym taka była reakcja - wyjaśniła Pitera.

- A ja uważam, że pani nie jest tolerancyjna wobec homoseksualistów. Homoseksualiści to są jakieś dziwolągi? - znowu wtrąciła Monika Olejnik. - Nie. Nie mam zamiaru... - próbowała odpowiedzieć Pitera, ale Olejnik jej przerwała: "No jakoś się to pani wczoraj skojarzyło z jednym". - Pan poseł Biedroń jest dość monotematyczny. Gdyby się zaangażował w jakieś inne sprawy (...), to myślę, że Wysoka Izba nie miałaby tych skojarzeń - powiedziała posłanka PO.- Ubolewam. Ja przed programem sprawdziłem stronę internetową pani poseł i w przeciwieństwie do informacji, jakie można znaleźć na mojej stronie internetowej, u pani poseł jest biografia męża pani poseł, syna pani poseł... Pani poseł pisze o swojej rodzinie. W przeciwieństwie do mnie - podkreślił Biedroń. - Niestety wiele osób takich jak ja, właśnie z obawy przed nietolerancją, ukrywa ten fakt, boją się reakcji społeczeństwa. Więc kto tu się obnosi ze swoimi preferencjami? - ripostował. - Ja wczoraj w trakcie mojego przemówienia ani razu nie wspomniałem o seksualności - zakończył Biedroń.

Przyznam, że byłem w szoku, kiedy usłyszałem dziś jak Pitera widzi posła Biedronia. Chyba coś z Panią Piterą jest nie tak, jeśli homoseksualista kojarzy się jej tylko z fiutem. Smutne i żałosne jednocześnie. Ubolewam nad tym, że Sejm przez takie osoby jak Pitera staje się pośmiewiskiem. To nie tylko chamstwo ale i głupota wyszła z ust Pitery podczas programu. Dedykuję Pani Piterze fragment z Dzienników Iwaszkiewicza, który wspominając najszczęśliwsze chwile z Błeszyńskim napisał: "Jakież szczęście, że mogłem mu to dać i że on mógł mi dać tyle. Dancing w Tivoli i ucieczka wśród gasnących lampionów - jakież to piękne. I nikt tego nie rozumie, tej radości i tego szczęścia. Wszyscy myślą, że to polega na rżnięciu w dupę! A przecież to już Sokrates wyłożył Alcybiadesowi, że nie na tym polega szczęście i radość, jakiej doznają dwaj mężczyźni z obcowania z sobą. I przez tyle wieków nikt tego właściwie nie zrozumiał - i zawsze to interpretują poprzez gówno"

Gleekizacja

2011-11-09T09:16:00.000-08:00

Kto ogląda pewnie wie, ale tym którzy nie wiedzą uswiadamiam, że niedawno Kurt i Blain w końcu się liznęli! Jak wyglądało to zdarzenie tutaj:

Najciekawsza wydaje mi się jednak reakcja amerykańskich dzieciaków oglądających to przed telewizorem. To dopiero jazda:

i nie tylko dzieciaków:

Ahmet Yildiz jest moją rodziną

2011-11-07T06:26:00.001-08:00

Poniżej opisana tragedia tąpnęła mną mocno. Nie ma co ukrywać. Turcja to nie jest cywilizowany kraj. Standardy bliskowschodniego fanatyzmu nijak przystają do europejskiego położenia tego kraju i związanych z nowoczesną Europą wartosci. Narodziło się w mojej głowie w związku z tym pytanie o naturze bardziej politycznej. Czy jest to powód, by nadal blokować wejscie Turcji do Unii Europejskiej czy też wręcz odwrotnie - powinien to być powód tego, by Turcja była członkiem wspólnoty? Wszak bycie w Unii Europejskiej do czegos zobowiązuje. Pytanie pozostawiam otwarte, bo znajduję tyle samo argumentów za jednym jak i za drugim. A oto historia, która nie pozostawia chyba nikogo obojętnym.

Międzynarodowa społeczność przyjaciół, aktywistów i ludzi walczących o prawa człowieka pośmiertnie zaadoptowała Ahmeta Yildiza – zabitego przez swojego ojca za to, że był gejem.

Na ścianach budynków i w tylnych alejkach modnej dzielnicy na starym mieście w Istambule, w 2008 roku zaczęły pojawiać się graffiti, przedstawiające przystojnego, brodatego mężczyznę o łagodnym spojrzeniu. Trzy lata później czarno-biały rysunek znanego japońskiego twórcy mangi Gengoroha Tagamy, z hasłem „ Ahmet Yildiz to moja rodzina”, zobaczyć można prawie wszędzie.

“Tak zwana najbliższa rodzina go zabiła“, czytamy na blogu założonym po śmierci Ahmeta. “ Całe szczęście, że ma prawdziwą rodzinę – nas”

15 lipca 2008 roku ojciec Ahmeta, Yahya Yildiz, odbył tysiąckilometrową podróż, wytropił syna, po czym strzelił do niego pięć razy. To pierwsze tak głośne morderstwo „honorowe” popełnione na homoseksualiście. Od trzech lat krytycy podkreślają, że powtarzająca się obojętność policji w prowadzeniu tego rodzaju spraw tylko uwydatnia dziejącą się niesprawiedliwość.

Historia morderstw „honorowych “ popełnianych na dziewczętach i kobietach, jest dobrze udokumentowana. Aktywiści LGBT
(z ang. Lesbians, Gays, Bisexuals, Transgenders– terminem tym określa się ogół osób, które tworzą mniejszości o odmiennej od heteroseksualnej orientacji seksualnej oraz osób o niezgodnej z biologiczną tożsamości płciowej) w Turcji i na świecie mówią, że teraz celem zabójstw stają się również homoseksualiści. Obawiają się, że seria ataków na gejów i transseksualistów tureckich to reakcja przeciwko rosnącej społeczności LGBT w kraju, w którym homoseksualizm uważany jest za chorobę.

„Honorowe” morderstwa lesbijek, gejów, biseksualistów i transseksualistów są w Turcji trudne do wykrycia. Rzecznicy praw człowieka uważają, że z jednej strony są one tuszowane przez rodzinę, a z drugiej policja unika tropienia sprawców. Obecnie szczególną uwagę aktywistów, którzy bacznie przyglądali się sprawie zabójstwa Ahmeta, zwraca nowy przypadek. 7 października Fevzi Cetin (27) oddał się w ręce policji po zastrzeleniu swojego transseksualnego brata, Ramazana Cetina (24). W przeciwieństwie do rodziny Ahmeta Yildiza, która do dzisiaj nie wzięła publicznej odpowiedzialności za jego śmierć, Cetin powiedział wprost: Zabiłem brata, ponieważ był transseksualistą. Oczyściłem mój honor.

W dokumentach dotyczących praw człowieka w Turcji starano się tak przedstawić sytuację, żeby ułatwić akcesję kraju do Unii Europejskiej. Jednak Human Rights Watch wielokrotnie krytykowała tureckie prawo dotyczące ochrony obywateli przed dyskryminacją płciową lub seksualną. Turecki rząd pozostaje głuchy na ich uwagi.

Urzędnik w ministerstwie do spraw rodziny i polityki społecznej, którego zadaniem jest zapobieganie dyskryminacji, odmówił magazynowi „Global Post” udzielenia wywiadu, dotyczącego wzrostu liczby „honorowych” zabójstw gejów, tłumacząc, że minister Fatma Sahin „ma kalendarz wypełniony spotkaniami.

Marsz po sprawiedliwość

W lipcu w Turcji odbyły się imprezy pod nazwą Gay Pride. Przez centrum Istambułu przeszła kolorowa demonstracja, co w muzułmańskim kraju było wyjątkowym wydarzeniem. Pośród tysięcy uczestników powiewających kolorowymi flagami i dmuchających w gwizdki był Ibrahim Can (46)- tęgi, wąsaty mężczyzna o smutnych oczach. Szedł w tłumie z ciężkim sercem – w ten sposób składał hołd zamordowanemu partnerowi.

Zabójstwo Ahmeta było pierwszą, publiczną egzekucją geja, wyjaśnił Can, a w jego słowach brzmiały nuty determinacji i gniewu. Walczę o jego prawa….o sprawiedliwość, dodał. Jego ojciec jest na wolności, a Turcja nie robi nic, aby morderca stanął przed sądem. (…) Yildiz miał 26 lat. Został zastrzelony pod swoim domem w Istambule. Chciał zrobić sobie przerwę w nauce do egzaminu z fizyki i pójść do cukierni, opisuje to wydarzenie Can, który widział morderstwo z okna, jako jeden z wielu tego wieczora.

W opublikowanym w tym roku raporcie Amnesty International stwierdziła, że policja, mimo wielu dowodów i relacji naocznych świadków, nie prowadziła w tej sprawie efektywnego śledztwa. Zanim policja zaczęła poszukiwania Yahya Yildiza, zdążył on wyjechać z kraju. Rejestr jego rozmów telefonicznych z okresu od października 2008 r. do marca 2009 r. wskazuje, że przebywał w irackim Kurdystanie. Nakaz aresztowania Yildiza został wydany dopiero w październiku 2008 roku, czyli trzy miesiące po morderstwie. Sprawa Ahmeta sprawiła, że Can znalazł się w centrum powstającego w Turcji ruchu obrony praw gejów. Otrzymuje listy i maile od tych, których bliscy stali się ofiarami „honorowych zabójstw”. Pomimo atmosfery strachu i izolacji oraz braku wsparcia ze strony policji coraz więcej takich spraw wychodzi na jaw.

Wiele mężczyzn i kobiet zostaje zamordowanych przez najbliższych. Nikt się o nich nie upomina, ponieważ sprawcy pochodzą z rodziny, a homofobiczny rząd nie robi nic, aby rozwikłać zagadkę tych morderstw- powiedział Can.

Kraj nietolerancji

W lipcu 2008 roku Yahya Yildiz pożyczył samochód od swojego byłego wspólnika, Orhana Aymeleka. Kiedy Aymelek dostał samochód z powrotem, znalazł w nim cztery puste opakowania po nabojach. Yahya wytłumaczył mu, że inny jego kolega „był na polowaniu’ . Policji ostatecznie udało się znaleźć telefon ojca ofiary na miejscu zbrodni, daleko od ich rodzinnego miasta w południowowschodniej Turcji.

Ummuhan Darama (40), właścicielka kawiarni pod mieszkaniem Ahmeta Yildiza, tak opisuje wieczór popełnienia morderstwa: Siedziałam i rozmawiałam z krewnymi przed moją kawiarnią, gdy nagle usłyszałam strzały… Obejrzałam się i zobaczyłam czarny samochód, ale nie zauważyłam kto strzelał. Po chwili poczuła ostry ból w nodze i zdała sobie sprawę, że strzelono jej w piętę. Jak twierdzi, wielu sąsiadów było świadkami tego morderstwa – także pobożne kobiety w chustach, ale jej zdaniem boją się o tym mówić. Po tym jak zgodziła się zeznawać w tej sprawie, okna w jej kawiarni zostały podziurawione kulami. Odebrała to jako ostrzeżenie.

Turecki rząd nas nie chroni – narzeka Darama. – Ahmet był cichym, nieszkodliwym chłopcem. Jest mi smutno z powodu jego śmierci. Ja osobiście nie pochwalam homoseksualizmu, ponieważ wierzę w boga, ale nikt nie ma prawa zabijać ludzi, gejów czy nie.

We wrześniu 2009 roku, Yahya Yildiz został oskarżony o nielegalny zakup i posiadanie broni oraz amunicji i o umyślne zabójstwo krewnego.

Ścieżka przemocy

W przeciwieństwie do większości gejów w Turcji, Ahmet Yildiz nie krył swojej orientacji seksualnej. Pisał artykuły dla gazety wydawanej przez organizację gejowską „Kaos GL” z siedzibą w Ankarze. Reprezentował też Turcję na spotkaniu gejowskich aktywistów w San Francisco.

Chcieliśmy pobrać się w Niemczech, ponieważ życie w Turcji jako jawny homoseksualista jest niebezpieczne, mówi Can. Uważa, że Ahmet nie powinien mówić rodzinie o swojej orientacji seksualnej, lecz zrobił to jednak w październiku 2007 roku. Jego ojciec był w szoku, wspomina Can. Na początku rodzina milczała, ale potem zaczęli naciskać na Ahmeta, aby poddał się leczeniu. Zajęli się też aranżowaniem dla niego małżeństwa. Rodzina Ahmeta, zamożna i mocno ze sobą związana, coraz bardziej go odrzucała..

W artykułach z 2007 i 2008 roku Ahmet opisuje ten kryzys: Nie widziałem się z moją rodziną przez ostatnich osiem miesięcy. Oczekiwałem, że przez ten czas pogodzą się z faktami. Ale tak się nie stało. Ich wiara, postrzeganie honoru i tradycji wywołały strach, który zakazał im nawet myśleć o mnie.

Potwierdza to bliska krewna Ahmeta , która woli pozostać anonimowa: Rodzice grozili mu i próbowali wpłynąć na niego na bardzo wiele sposobów. Jego ojciec naprawdę lubił swoje dzieci. Nie sądzę, aby mieli zamiar go zabić- chcieli go tylko zastraszyć. Dodała, że reszta rodziny wpadła we wściekłość, gdy dowiedziała się o zabójstwie. Nie mogli zrozumieć, dlaczego Yahya miałby zabijać syna.

Notatki Ahmeta opisują rozwój sytuacji. Powiedzieli mi, że tu, w Istambule, jest taki lekarz. Ojciec przyjechałby i poszlibyśmy do niego. Będę wyleczony. Oni myślą, że homoseksualizm to choroba.

Kiedy Yildiz odmówił leczenia, zaczęli używać mocniejszych argumentów. Grozili mu śmiercią, jeśli nie zgodzi się na terapię, mówi Can. Na początku listopada 2007 roku, przerażony groźbami ojca Ahmeta, poszedł z Yildizem do biura prokuratury, gdzie złożyli skargę i poprosili policję o ochronę. Jak się potem okazało, ich skargę przeniesiono do innego sądu i nigdy nie została rozpatrzona.

Śladami nienawiści

Od śmierci Ahmeta minął ponad tydzień, zanim ktoś z jego bliskich zgodził się zabrać zwłoki z kostnicy – mówi Can – Szybko go pochowali. Nikogo z rodziny nie było na pogrzebie.

Krewna Ahmeta broni rodziny mówiąc, że nie porzuciła jego ciała, co jest często praktykowane przy „honorowych” zabójstwach. Tłumaczy, że jego ojciec wyjechał z kraju – nie było więc nikogo, kto mógłby pójść do kostnicy. Ostatecznie stawił się wuj, jednak potrzebował czasu, aby dotrzeć do Istambułu. Ahmet był takim dobrym człowiekiem… wszyscy go kochali, powiedziała kobieta. Nie zasłużył na taki los.

Działacze LGBT w Turcji wciąż zbierają informacje na temat przemocy wobec gejów. To, co do tej pory zebrano, pokazuje, że tradycyjna, plemienna kultura często przedstawia świat zewnętrzny jako niebezpieczny i wrogi. Staramy się zbierać skargi, mówi Nevin Oztop (25), rzecznik i redaktor magazynu wydawanego przez Kaos GL – jedną z pierwszych tureckich grup walczących o prawa gejów. Nie ma ich wiele, ponieważ ludzie boją się upokorzenia. Nie wiemy, jak ta sprawa wygląda z punktu widzenia rodziny.

Pracując w porozumieniu z innymi organizacjami walczącymi o prawa człowieka, „Kaos GL” natrafił na szesnaście „zbrodni nienawiści” – morderstw gejów i transseksualistów w Turcji w 2010 roku. Według Oztopa, ta liczba to tylko część aktów przemocy, z których większość pozostaje nieudokumentowana. Organizacje walczące o prawa człowieka pracują nad tym, aby tego typu zbrodnie zaklasyfikować jako „zbrodnie nienawiści” – wbrew religijnemu i kulturowemu przekonaniu, że homoseksualizm jest moralnie niewłaściwy. Bez takiego oznaczenia, prawnikom LGBT jest szczególnie trudno wyśledzić i osądzić przestępstwa, takie jak zabójstwo, we wrześniu 2010 roku, transseksualnej kobiety w Bursie (została dźgnięta nożem trzydzieści razy) albo okaleczenie innej transseksualistki w Izmirze w marcu 2011 roku.

Amnesty International, starając się zwrócić uwagę opinii publicznej na przemoc wobec społeczności LGBT w Turcji, opublikowała w tym roku raport pod tytułem “To nie jest ani choroba, ani zbrodnia”. Andrew Gardner, zbierający informacje dla Amnesty, opowiada historię Irmak, transseksualnej osoby urodzonej jako mężczyzna w Diyarbakir, która została bezlitośnie pobita przez brata, gdy wyznała, że czuje się kobietą i pociągają ją mężczyźni. Uciekła z domu i została prostytutką, ponieważ, jak większość transseksualistów, nie mogła znaleźć normalnej pracy.

Trybunał Praw Człowieka przy ONZ potępił brak reakcji władz tureckich na tego typu zbrodne. Turcja wstąpiła na drogę całkowitej bierności – władze nie podejmują żadnych kroków dla ochrony swoich obywateli, powiedział Gardner. Jest to kompletne fiasko administracji i sądownictwa, mającego realnie zapobiegać przemocy.

Prawa Gejów – prawa człowieka

Przez prawie trzy lata po wniesieniu oskarżeń , w sprawie Yahya Yildiza nie podjęto żadnych kroków. 15 września nowo mianowany sędzia zobowiązał policję do wystawienia międzynarodowego nakazu aresztowania.

Firat Soyle, obrońca praw człowieka i prawnik reprezentujący świadka oraz ofiarę tego wydarzenia, panią Darama, narzekał, że tylko orzeczono o winie, jednak nie zrobiono nic, aby schwytać podejrzanego.

Zastępca dyrektora wydziału zabójstw departamentu policji w Istambule powiedział: W przypadku morderstwa Ahmeta wiemy, kto był zabójcą, ale teraz nic nie możemy zrobić, ponieważ podejrzany wyjechał z kraju. (…) Ze względu na biurokratyczne procedury między sądem a ministerstwem sprawiedliwości, wydanie nakazu trwa czasem nawet do dziesięciu dni. Potem wszystko zależy od prokuratora, który powinien złożyć wniosek o wydanie międzynarodowego nakazu aresztowania. Zdaniem policjanta, niełatwa jest też współpraca z drugą stroną. W północnym Iraku, który nazwał „regionem w stanie terrorystycznym”, nie jest jasne, kto miałby być obarczony odpowiedzialnością za ściganie podejrzanego, który mógłby z łatwością pozostać w takim kraju przez wiele lat.

Im dłużej to trwa, tym bardziej pogłębia się nasze przekonanie, że reakcja władz na przemoc wobec osób LGBT nie spełnia standardów praw człowieka, powiedział Gardner. Trzeba by zapytać, dlaczego tak długo trwało wydanie międzynarodowego nakazu aresztowania.

Według Ozopa z „KaosGL”, turecki premier Erdogan, lider konserwatywnej, proislamskiej AKP, nigdy nie wspomina o homoseksualiźmie albo o osobach LGBT. Przyjął strategię całkowitego unikania wypowiedzi na ten temat.

Minister Selma Aliye Kavaf była o wiele bardziej bezpośrednia. W marcu 2010 roku powiedziała: Homoseksualizm to biologiczna dysfunkcja, która powinna być poddawana leczeniu. Później wpisała homoseksualizm razem z kazirodztwem na listę chorób „zagrażających społeczeństwu”.

Chociaż państwo posługuje się mową nienawiści, napełnia mnie to nadzieją – mówi Oztop. Ruch LGTB staje sie coraz liczniejszy i bardziej widoczny – dodaje i parafrazuje słowa Mahatmy Ghandiego: “Najpierw cię opuszczą, potem cię zranią, a na końcu cię docenią.”

Spośród głównych partii politycznych w Turcji tylko kurdyjska partia BDP przyznaje ludziom równe prawa – mimo konserwatyzmu w jej okręgu wyborczym, mówi Oztop. Dostrzeganie równości pomiędzy wszystkimi dyskryminowanymi osobami jest dla nich naturalne. Myślą tak, ponieważ sami znajdują się pod ostrzałem.

Teraz organizacje LGBT forsują swoje programy. Walczą o włączenie do tureckiej konstytucji zapisu, mówiącego o ochronie mniejszości seksualnych i zyskują coraz większe poparcie. Niemniej jednak w styczniu 2011 roku określenie „identyfikacja seksualna” zostało usunięte z projektu ustawy zwalczającej dyskryminację.

Domagamy się równości, prawnej ochrony , pełnej sprawiedliwości i wolności dla osób LGBT- mówi Can. Sąd nadal oczekuje na nadanie ważności międzynarodowemu nakazowi aresztowania Yahya Yildiza. Nowy termin przesłuchania został ustalony na 27 stycznia 2012 roku.

Z tego co wiem, policja nie przeprowadziła rzetelnego śledztwa. Oni w ogóle się tym nie zajmują. Powiedzieli, że mają nagrania jego rozmów,więc dlaczego nie mogą go schwytać?, mówi krewna Ahmeta Yildiza. Państwo tureckie nie chce aresztować Yahya, ponieważ wszyscy wiedzą, że aresztowanie mordercy homoseksualisty może stać się początkiem walki innych homoseksualistów o swoje prawa, dodaje.

***

Ibrahim Can wrócił do Kolonii i pracuje w biurze turystycznym. Wspomina, jak w 2007 roku radził Yildizowi, aby nie mówił rodzinie o swoim homoseksualizmie: Powiedziałem mu: ‘Ahmet, nie wszyscy muszą wiedzieć’. Ale Ahmet chciał, żeby jego rodzice poznali prawdę. Myślał, że właśnie oni powinni jako pierwsi poznać jego tożsamość i uczucia. „Od tamtego czasu grożono mu śmiercią, aż do dnia, gdy groźby stały się prawdą i Ahmet został na moich oczach zamordowany.

Przenieśmy Biblię do działu FANTASTYKA

2011-11-06T09:27:00.000-08:00

Zainspirowany peregrynacją "Dużej książki o aborcji" K. Szczuki z półki A na półkę B - i częściowo odwrotnie - proponuję wskazanie wszystkim zainteresowanym odpowiedniego miejsca dla Biblii.... a wiadomo, że miejsce tej księgi powinno się znajdować w dziale FANTASTYKA.

W nawiązaniu do wydarzenia "Poukładaj "Duże książki o aborcji" w Empiku": https://www.facebook.com/event.php?eid=179096372174070 apeluję, by przy okazji poukładać także Pismo Święte, ot tak, za ciosem i tak zwanym jednym zamachem.

dla niezorientowanych kilka linków na temat:

Tok FM
Gazeta Wyborcza

[ akcja jest oczywiście prześmiewcza, a zrobienie bałaganu na empikowych półkach wcale nie jest jej celem - celem jest proste napiętnowanie absurdalności pewnych sytuacji ]

[ tak czy inaczej, dziękujemy tym trzem tysiącom protestująch... tym "prawym, moralnym, wzorcowym katolikom" za promocję "Dużej ksiażki o aborcji" :) ]

Więcej na stronie akcji na Facebooku

Celebryci

2011-11-02T12:38:00.000-07:00

W mijającym roku w USA i Wlk. Brytanii mogliśmy obserwować wysyp coming outów aktorów, sportowców i polityków. Wszelkiej maści celebryci po ogłoszeniu światu tej radosnej nowiny zazwyczaj angażowali się w jakieś działania na rzecz środowiska LGB, najczęściej na rzecz małżeństw albo zwalczania homofobii. A w Polsce? Posucha… Wiem, wiem, Polska to nie Stany. Ani ten rozmiar, ani ta liczba, a i celebryta amerykański polskiemu nie równy. Ale przecież i nad Wisłą mamy też homoseksualnych aktorów, sportowców i polityków. Nie tylko jeden Biedroń przecież zasiada w poselskiej ławie. Tymczasem możemy obejrzeć w kolorowych magazynach Wolińskiego prezentującemu światu córkę, Piaska dom i Ziobrę nową żonę. Coming outów wśród polskich celebrytów jak na lekarstwo. Jak to mówią równie ważna co ilość jest jakość, ale i z jakością tych celebrytów jest marnie. Poniedziałek? Chyba lepiej nawet, żeby nie zabierał głosu i najpierw sam oswoił się z tym, że żyje w XXI w. a nie w XIX w. Jacyków? Widzę przemianę, ale nie nazwałbym jej jeszcze zadowalającą. Piróg? Ile razy można czytać jego odpowiedź na zadawane od lat przez dziennikarzy to pytanie „Jak to jest być gejem w Polsce?”. Odnoszę wrażenie, że polscy celebryci unikają jak ognia zaangażowania się w jakąś kampanię na rzecz gejów i lesbijek i zostania tęczowym posterboyem. Ostatnio w Polityce przeczytałem, że Piróg jest tym celebrytą, który bardzo chętnie angażuje się w akcje społeczne i nigdy nie odmawia w nich udziału. Tak się jakoś dziwnie składa jednak, że Piróga widzieliśmy w spocie przeciwko znęcaniu się nad karpiami, na plakacie na rzecz ochrony środowiska i wielu innych akcjach, ale nie na rzecz gejów i lesbijek. Taki paradoks. Polscy celebryci nie rozumieją tego, że bez względu na to czy chcą tego czy nie kształtują świadomość opinii publicznej i ciąży na nich pewna odpowiedzialność. Widać, że z perspektywy polskiego celebryty problemy gejów i lesbijek nie cieszą się dużym zainteresowaniem. Na pewno mniejszym niż karpi i drzew w Puszczy Amazońskiej. I to powinno ulec zmianie. Nie jest bowiem tak, że w Polsce nie realizuje się żadnych kampanii społecznych na rzecz gejów i lesbijek. Miłość nie wyklucza jest tylko jednym z przykładów. Zachodzę w głowę i nie rozumiem, jak to jest możliwe, że żaden z celebrytów nie zgłosił się do pomocy w tej kampanii i nie wyraził chęci współpracy z jej twórcami. Kiedy słucham niektórych z gejowskich celebrytów (czyt. Jacek Poniedziałek) odnoszę wrażenie, że nawet torpedują oni to, o co twórcy kampanii walczą. A walczą przecież też o to, żeby i im żyło się lepiej. Gdzie to zaangażowanie Piróga i Raczka, o którym można przeczytać w prasie?! Nie widzę!! Ani jednego ani drugiego nie było na żadnym spotkaniu w ramach kampanii „Miłość nie wyklucza”. Czy się w końcu doczekam? Póki co postuluję: więcej coming outów i więcej zaangażowania ze strony znanych gejów i lesbijek. I nie tylko ich, ale także heteroseksualnych celebrytów. Niech w końcu pokażą, że są za równouprawnieniem, że nie zgadzają się na dyskryminację, że nie jest to im obojętne, w jakim kraju żyją. Nie wystarczy wpleść w wywiadzie dla kolorowego magazynu między kilka zdań o tym, że jest się tolerancyjnym i ma się znajomych gejów. Uważam, że powinno ich być stać na więcej, znacznie więcej.

Sunday Boy - Eliad Cohen

2011-10-21T23:10:00.000-07:00

GET READY TO BE SUPRISED

2011-10-21T23:05:00.000-07:00

Brazylia dziś

2011-10-21T11:49:00.000-07:00

Kolejny kraj dołącza do grona tych, które gwarantują parom homoseksualnym możliwość zawarcia małżeństwa. Jest nim Brazylia. Nie jest to niczym zadziwiającym zważywszy na to, że Sąd Najwyższy tego kraju już w bieżącym roku zagwarantował prawa przysługujące małżeństwom parom homoseksualnym, aczkolwiek bez oficjalnego zawarcia małżeństwa na podstawie przepisów o związkach de facto. Jesteśmy dziś świadkami kolejnego etapu (r)ewolucji brazylijskiej. Pary homoseksualne od prawa do zawarcia małżeństwa dzieli już tylko jeden głos sędziego Sądu Najwyższego Brazylii. W dniu 20 października 2011 4 sędziów zagłosowało za zniesieniem dyskryminacji osób homoseksualnych w kwestii małżeństw. Trwa oczekiwanie na głos Marco Buzziego. Z tego powodu nie jest znana dokładna data wyroku, ale jest pewnym, że będzie to miało miejsce w 2011 roku. Jego głos nie ma już nawet żadnego znaczenia z tego względu, że wszyscy pozostali sędziowie zagłosowali już za równością w dostępie do instytucji małżeństwa.
Sprawa, która toczy się w Sądzie Najwyższym Brazylii została zapoczątkowana przez parę lesbijek ze stanu Rio Grande do Sul, które mieszkają razem od pięciu lat i wystąpiły o zmianę ich stanu cywilnego. Para ta złożyła wniosek o ślub cywilny przed podjęciem decyzji Sądu Najwyższego Brazylii z maja 2011, który zrównał prawa związków tej samej płci ze związkami heteroseksualnymi w ramach przepisów o związkach de facto. Parze lesbijek odmówiono zarejestrowania małżeństwa. Zaskarżyły one decyzję urzędu do sądu. Sąd w Rio Grande do Sul jednak oddalił skargę, co doprowadziło do zajęcia się sprawą przez Sąd Najwyższy.

Jeden z sędziów - Luis Felipe Salomeo – powiedział przed oddaniem głosu, że ślub cywilny jest najbezpieczniejszym sposobem na zagwarantowanie praw rodziny, także homoseksualnej. Salomão dodał, że odmowa prawa do ślubu cywilnego osobom homoseksualnym jest "znieważa zasady konstytucyjne takie jak wolność i równość”

Devil

2011-10-19T23:54:00.001-07:00

Smieszne? Hmmmmmmm?!

Jest taki kraj w Europie

2011-10-19T23:40:00.000-07:00

Kiedy opozycjoniści zosatli aresztowani na Białorusi nagłówki wszystkich gazet następnego dnia grzmiały o łamaniu praw człowieka. Podobnie było, kiedy w minionym tygodniu odbył się proces Julii Tymoszenko na Ukrainie. Wszystkich raziło, że w Europie w XXI w. istnieją totalitaryzmy i artykułowali głośno swój sprzeciw. Noty dyplomatyczne napływały z całego świata, media wrzały. Gdy wczoraj obiegła świat informacja o tym, że w tureckiej części Cypru policja zatrzymała trzech mężczyzn – wśród nich byłego ministra finansów greckiej Republiki Cypru Michaela Sarrisa – pod zarzutem próby odbycia stosunku homoseksualnego, w polskich mediach milczenie. Nieuznawana przez większość państw Turecka Republika Cypru Północnego jest jedynym terytorium w Europie, gdzie seks z osobą tej samej płci stanowi przestępstwo. Jest to drugi przypadek w tym roku dokonania aresztowania gejów. Z informacji prasowych z zagranicy wynika, że mężczyźni są torturowani. Dziwi mnie czemu tak drastyczne przejawy łamania praw człowieka są niezauważalne w polskich mediach. Rozumiem, że w dyskursie publicystycznym dominuje nurt zgodnie z którym, jeśli zamykają gdzieś pedałów to nic strasznego się nie dzieje. A dzieje się bardzo źle. Cypr Północny to największy reżim w Europie. Nie chodzi mi o wielkość tego quasi państwa ale o mechanizmy władzy. Jest to kontrolowana przez tureckie wojsko dyktatura, która notorycznie depcze prawa człowieka. Osoby homoseksualne w północnej części Cypru są prześladowane i ścigane na mocy kodeksu karnego, będącego spuścizną jeszcze po brytyjskim kolonializmie. Liczę na to, że za sprawą aresztowania ważnej osoby jaką jest Sarris w końcu świat zainteresuje się łamaniem praw człowieka na Cyprze. Podejrzewam, że gdyby nie Sarris nikt kolejny raz nie ruszyłby palcem w obronie północnocypryjskich gejów. Żeby się tylko nie okazało, że sprawa „dyplomatycznie” i po cichu zostanie załatwiona w ten sposób, że Sarris zostanie uniewinniony dzięki wstawiennictwu rządu Republiki Cypru i Unii Europejskiej, a północnocypryjscy geje nadal będą prześladowani i skazywani na więzienie za to, że żyją w zgodzie ze swoją naturą. Co na to polski MSZ? Myślę, że niestety nic.

Nycz, nie pierdol głupot!

2011-10-19T13:39:00.000-07:00

- Kiedy dzisiaj w niektórych środowiskach dostrzegamy próby powrotu do tworzenia getta dla Kościoła, dla chrześcijan, dla katolików - tego nowego getta - kiedy jesteśmy świadkami prób prywatyzowania wiary, prywatyzowania religii, trzeba nam wracać do słów dzisiejszej Ewangelii: "nie bójcie się, będą was prześladować" - mówił Nycz dzisiaj w kociele. Dodał, że prześladowania stanowią "normalny kontekst życia Kościoła". - Dlatego nie lękamy się tego, nie lękamy się także wtedy, kiedy czytamy na łamach gazet tytuły "jak zeświecczyć państwo", czy "jak usunąć wartości duchowe i etyczne ze sfery życia społecznego" - mówił.

Powiem prosto z mostu: Facet, nie pierdol bzdur! Urojone przesladowania możesz wsadzić między bajki. Jak wyglądają rzekome przesladowania podała dzisiaj Wyborcza:

Portal money.pl wyliczył, ile pieniędzy dostaje kosciól katolicki od państwa, czyli od podatników. Fundusz Kościelny zasili w tym roku największy polski Kościół kwotą 94 mln zł. Mimo to, obradujący obecnie nad finansami Kościoła Episkopat Polski jest gotowy przystać na likwidację Funduszu - mówił "Gazecie Wyborczej" rzecznik Episkopatu ks. Józef Kloch. W zamian Kościół chce wprowadzenia możliwości dobrowolnego przekazania 1 proc. z PIT na rzecz wybranego kościoła lub związku wyznaniowego. Tyle, że według wyliczeń "Gazety Wyborczej" potencjalne wpływy z proponowanego przez Episkopat 1 proc. odpisu podatkowego mogłyby sięgnąć nawet 600 mln zł. Te pieniądze, zamiast trafić do państwowej kasy, zasiliłyby finanse Kościoła. I dołączyłyby do niemałej kwoty, którą Kościół dostaje bądź wprost z budżetu, bądź w formie ulg podatkowych i dotacji unijnych.

Dotacje z budżetu: 1,63 mld zł na katechetów, szkoły...

Jak wyliczył portal Money.pl, na państwowe dotacje dla katechetów oraz na katolickie uczelnie, szkoły i przedszkola państwo wydaje 1,63 mld zł. Same tylko wynagrodzenia katechetów uczących religii rzymskokatolickiej w szkołach podstawowych, średnich i gimnazjach sięgnęły w poprzednim roku szkolnym ponad 1,1 mld zł. Na kościelne uczelnie budżet wydał 180 mln zł. Na przedszkola i szkoły - prawie 300 mln zł. Z kolei na pensje kapelanów i innych duchownych w wojsku i służbach mundurowych wydano ponad 21 mln zł.

Polski proboszcz zarabia średnio 6 tys. złotych miesięcznie

Formalnie do Kościoła rzymskokatolickiego należy 33,7 mln Polaków, czyli prawie 90 proc. społeczeństwa. Według Instytutu Statystyki Kościoła Katolickiego w mszach świętych regularnie uczestniczy około 40 proc. wiernych - 13,8 mln Polaków. W ciągu roku 30 tys. księży oraz wikariuszy zbiera od wiernych "na tacę" ponad 1,22 mld zł. Każda parafia płaci od zebranych datków ryczałtowy podatek, a ok. 30 proc. pieniędzy proboszczowie przekazują przełożonym.

Ale "taca" to niejedyne dochody księży. Kapłani Kościoła katolickiego zarabiają na ofiarach na msze święte w określonej intencji, na opłatach za chrzty, zapowiedzi, śluby, pogrzeby, a także za święcenia przedmiotów i miejsc, np. budynków. Ile kosztuje ślub w Kościele katolickim? Może być bardzo tani - ok. 50 zł, może być bardzo drogi - aż 2 tys. zł. Jeszcze droższe potrafią być pogrzeby, których cena waha się od skromnych 50 aż do 5 tys. złotych.

Jak te liczby przekładają się na dochody samych księży? Według cytowanych przez Money.pl szacunkowych danych Sedlak&Sedlak oraz Fundacji FOR polski proboszcz zarabia średnio 6 tys. zł, a wikariusz - ponad 2,2 tys. zł miesięcznie.

W chwili wejścia Polski do Unii Europejskiej przed działającymi w Polsce kościołami i związkami wyznaniowymi otworzyła się unijna żyła złota. W ramach programu operacyjnego Kapitał Ludzki oraz w ramach programów regionalnych UE wsparła realizowane przez organizacje religijne inwestycje o wartości ponad miliarda zł. Bruksela dołożyła do nich 750 mln, z czego 700 mln złotych dostał Kościół katolicki. Na co idą unijne pieniądze? Na pożyteczne cele - "remonty, renowacje, przebudowy i modernizacje kościołów i innych obiektów sakralnych" - pisze Money.pl. A także na dopłaty do uprawianej ziemi będącej własnością Kościoła.

Księża płacą kwartalny podatek zryczałtowany - od 384 do 1374 zł. Nie muszą go płacić zakonnicy, biskupi, arcybiskupi i kardynałowie. Księża mogą od tego podatku odliczyć kwotę dobrowolnego ubezpieczenia zdrowotnego. Rocznie suma tego zryczałtowanego podatku, jaką polskie państwo otrzymuje od księży, to 63 mln zł. Jak wyliczyło Money.pl, gdyby księża tak, jak zwykli obywatele, płacili podatek według stawek PIT, dochody skarbu państwa wzrosłyby do 233 mln zł. "Państwo (...) de facto funduje Kościołowi ulgę podatkową w wysokości 170 mln zł. rocznie" - podsumowuje Money.pl.

Kolejne pole oszczędności, z którego korzysta Kościół, to wspomniane składki zdrowotne i emerytury. Na ZUS księża płacą sami. Za to 40 proc. duchownych opłacających dobrowolną składkę zdrowotną w NFZ korzysta z całkowitego lub częściowego dofinansowania na ten cel z Funduszu Kościelnego. Wyasygnowana z budżetu państwa na obsługę Funduszu kwota sięgnie w tym roku 94 mln zł - na składki oraz remonty kościołów i zakonów. "Gdyby każdy z 30 tys. księży samodzielnie płacił składkę do NFZ i ZUS, państwo oszczędziłoby 224 mln zł" - wyliczyli analitycy Money.pl.

2 mld zł ulg dla Kościoła? Plus hojna Komisja Majątkowa

Zarejestrowane w Polsce kościoły, a raczej reprezentujące je w kwestiach finansowych osoby prawne, są zwolnione z podatków lokalnych, podatków od nieruchomości, czynności cywilnoprawnych, spadków i darowizn. Księża są też zwolnieni są z opłat celnych. Na wszelkich tych zwolnieniach "państwo traci rocznie około 1,5 mld zł" - pisze Money.pl. W połączeniu z ulgami podatkowymi daje to łącznie kolejne prawie 2 mld zł, które zostają w Kościele, zamiast w budżecie państwa.

To jednak nie koniec. Kościół potrafił też skutecznie zadbać o swoją dawną własność, naruszoną przez władzę PRL. W ciągu ostatnich 20 lat Komisja Majątkowa przekazała Kościołowi majątek o wartości około 5 mld. zł. Do tego doszły rekompensaty i odszkodowania - 143,5 mln zł. A jeszcze wcześniej, po 1989 r., jako zadośćuczynienie za prześladowania w latach 40. i 50. organizacje religijne otrzymały nieruchomości o powierzchni ponad 150 tys. ha.

Kościół proponuje państwu, żeby płaciło mu jeszcze więcej?

Co na to politycy największych partii w kraju? PO najchętniej nie zmieniałaby w obecnym prawie regulującym działalność kościołów w Polsce nic. PiS jest za propozycją Episkopatu. Jakie to będzie mieć skutki dla budżetu państwa? Money.pl policzyło: nawet, gdyby tylko połowa Polaków regularnie uczęszczających na msze święte zdecydowała się w tym roku skorzystać z proponowanej możliwości odpisania 1 proc. podatku właśnie na Kościół katolicki, do kościelnej kasy zamiast 94 mln zł z Funduszu Kościelnego wpłynęłoby blisko 300 mln zł.

"Gazeta Wyborcza" idzie jeszcze dalej i podkreśla, że biskupi najprawdopodobniej nie chcą robić konkurencji organizacjom pożytku publicznego, na rzecz których podatnicy mogą odpisywać 1 proc. Episkopat chce, by do dyspozycji obywateli był kolejny 1 proc. A to oznacza, że państwo płaciłoby na kościoły jeszcze więcej, niż płaci dziś.

Więc proszę mnie dyskryminować tak jak tę katolicką sektę. Poddam się takiej dyskryminacji bez sprzeciwu.

Piękni

2011-10-17T11:22:00.000-07:00

Mr Sejm

2011-10-17T11:20:00.000-07:00

Buszując w necie znalazłem najprzystojniejszego posła nowej kadencji. Oto on: Michał Kabaciński.

Magdalena Środa - Sejm miejscem kultu?

2011-10-17T10:11:00.000-07:00

Janusz Palikot chce uregulować status symboli religijnych w sejmie, tak by instytucja ta działała w zgodzie z Konstytucję. Sejmowa sala obrad nie jest przecież miejscem kultu religijnego.

A wiara posłów nie jest chyba aż tak krucha, że bez ciągłego widoku krzyża, zaniknie zupełnie. A może? Posłowie mają przecież do dyspozycji własną kaplicę, do której w przypadkach nagłej bądź cyklicznej potrzeby religijnej, mają swobodny wstęp. Dla zaznaczenia swojego wyznania czy przynależności religijnej mogą nosić krzyżyki na szyi, jak również umieszczać w swoich teczkach wizerunki świętych, których szczególnie cenią lub którzy są im pomocni w pracy poselskiej. W przypadku poczucia szczególnego zagrożenia posłowie mogą się udać po pomoc do posłanki Radziszewskiej, która trzyma gdzieś w sejmie Matkę Boską Trybunalską. Na terenie Warszawy (również w okolicach sejmu) posłowie mają do dyspozycji mnóstwo Kościołów, otwartych i właściwie zaopatrzonych. W eterze kilka stacji nadaje modlitwy oraz audycje krzewiące wiarę. Spowiadać się można - w razie potrzeby - nawet internetowo. Nigdzie na świecie - prócz krajów fundamentalistycznych i to najczęściej muzułmańskich - religia nie ma się tak dobrze jak w Polsce. Kościół nie tylko jest nietykalny, poza krytyką, ale i poza jakąkolwiek kontrolą. Wszelkie działania (publicystyczne, artystyczne) które mogą narazić wiernych oraz biskupów na obrazę uczuć, są ścigane i karane przez państwo. Kościół ma nie tylko wszystkie prawa, ale i mnóstwo ekskluzywnych przywilejów (finansowych, medialnych, opiniotwórczych, obyczajowych), którymi nie cieszy się żadne inne wyznanie. A przecież art. 25 Konstytucji mówi o równym traktowaniu wszystkich wyznań przez władzę a także o jej bezstronności wobec nich.
Jak więc traktować krzyż na Sali sejmowej, gdzie siedzą posłowie innych wyznań niż katolickie oraz bezwyznaniowi? Jeśli władza ma być bezstronna i stać na straży równego traktowania, to w sejmie powinny znaleźć się symbole innych religii. Można - dla sprawiedliwości - zachować ich należyte proporcje: krzyż katolicki może być znacznie większy, prawosławny całkiem malutki, a Gwiazda Dawida - powiedzmy - średnia. Samotny krzyż katolicki jest tymczasem wyrazem stronniczości władzy, łamania konstytucji, słabości wiary katolickiej (bo silnie wierzący nie potrzebują w każdym miejscu przypominania o własnej religii), ale przede wszystkim - elementem walki politycznej.Obrońcy krzyża nie zgadzają się z konstytucją i domagają się uznania dla religijnej większości jak również dla tradycji. Argumenty to nader dziwne, bo przecież to, co stanowi większość, ani to czego się ona domaga, nie może w demokracji ograniczać praw mniejszości. Żyjemy w demokracji liberalnej a nie greckiej. Większość nie może ograniczać praw mniejszości. Poza tym gdyby każdy katolik musiał obłożyć się podatkiem na rzecz Kościoła to liczba wyznawców tej wiary spadłaby gwałtownie. I argument że większość domaga się krzyża okazałby się nieważny.Jeśli zaś chodzi o uznanie dla polskiej tradycji, to warto zwrócić uwagę, że jest istotnym elementem - oprócz katolicyzmu - jest od XVI wieku tolerancja; Polska wszak zawsze była państwem wielowyznaniowym. Krzyż w tym kontekście jest więc raczej symbolem symbolicznej przemocy (wobec mniejszości) niż miłości i tolerancji.Rozumiem jednak polityczne i emocjonujące funkcje krzyża. Już zastanawiałam się, czym będzie po wyborach i przepędzeniu Nergala z telewizji, zajmował się na przykład taki biskup Michalik. Opieka nad kultem religijnym wyraźnie mu nie wystarcza. Biskup Michalik ma temperament polityczny. Teraz będzie wraz z "bogobojnymi" posłami bronił krzyża w sejmie. I znów tak jak na Krakowskim Przedmieściu stanie się on nie symbolem ale przedmiotem wiary. Politycznej.I myślę sobie, że w tym kontekście lepszym wyrazem szacunku dla krzyża jest jego ściągnięcie, niż walczenie pod nim. Wydaje mi się też, że Boga lepiej jest mieć w sercu niż w ręku, jako oręż politycznej walki. Ale mogę się oczywiście mylić.

Powtórka z dyskryminacji

2011-10-17T09:49:00.001-07:00

Szok! W swej naiwności myślałem, że wyrok Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu w sprawie Kozak przeciwko Polsce zagwarantował osobom homoseksualnych brak dyskryminacji przynajmniej w sprawach przejęcia najmu mieszkania. Z dzisiejszych wiadomości dowiedziałem się jednak, że warszawski sąd oddalił wniosek o przejęcie najmu mieszkania po zmarłym partnerze homoseksualnym uznając, że jest to możliwe tylko przy konkubinacie heteroseksualnym. Co tam wyroki ze Strasburga. Sędzia z Warszawy wie lepiej, co komu wolno. Prawo prawem, a orzeczenia polskich sądów swoją drogą. Czyżby przyszedł czas na nową sprawę w Strasburgu? Obawiam się, że tak. To smutne, że obywatele muszą pozywać swoje państwo, ponieważ je dyskryminuje. Kto zapłaci za te sądowe pomyłki? Jak myślicie? Tak, macie rację. Obywatele ze swoich podatków. W ramach zbiorowej społecznej obrony homofobii. Ciekawe, czy ten skandaliczny wyrok zauważy Pani Radziszewska. Często mówi w wywiadach, że ona nie zna przypadków dyskryminacji osób homoseksulnych. Nie zna bo nie chce. Ta sprawa jest tego dowodem.

Quinto

2011-10-16T11:30:00.000-07:00

Zachary Quinto oświadczył, że jest gejem. Wow?! Raczej ŁOŁ! Żyjemyw XXI wieku i szokiem jest dla mnie, że takie oświadczenia wciąż wywołują ekscytację. Szokujące jest to, że aktor musiał przeżyć 34 lata, by w końcu oświadczyć światu coś co jest jedną z najważniejszych cech w życiu, co decyduje o tym, w kim się zakochujemy i z kim spędzamy życie. Oczywiście lepiej późno niż wcale, ale coming outy a la Ricky Martin (czyli z poślizgiem 20 lat) są czymś smutnym. Nic bowiem nie stało ani Rickiemu Martinowi ani Zacharemu Quinto żyć otwarcie wcześniej. Potem wszyscy mówią "ale on nie wygląda na geja" jakby gej miał wyglądać jakoś inaczej. Dziwią się, że męski facet jak Quinto jest homoseksulany. I to jest szokujące! A w Polsce? Lepiej nie mówić. Kammelizm i Piasecznizm.

Polska laicka nie katolicka

2011-10-15T10:33:00.000-07:00

Ulicami Krakowa przeszedł dziś marsz ateistów i agnostyków. Wcześniej, na rozpoczęcie marszu ateistów na placu Wolnica głos zabrała eurodeputowana Sojuszu Lewicy Demokratycznej Joanna Senyszyn. - Drogie siostry ateistki i agnostyczki, drodzy bracia ateiści i agnostycy - rozpoczęła. - Cieszę się, że po raz kolejny spotykamy się na marszu ateistów i agnostyków. Pokazujemy w ten sposób naszej klerykalnej ojczyźnie, że jesteśmy jej pełnoprawnymi obywatelami - mówiła Senyszyn. Stwierdziła, że państwo powinno być świeckie. Nawiązała do spraw aborcji i in-vitro. - Większość w Sejmie wciąż mają politycy katolicy, o mentalności dziewiętnastowiecznej, którzy nie rozumieją świeckości. (...) Bardzo żałuję, że tutaj z nami nie ma Janusza Palikota - kontynuowała. Po tych słowach rozległy się brawa, a część ateistów zaczęła krzyczeć: "Precz z polityką!". Senyszyn odpowiedziała: - raczej bym zaproponowała go wygwizdać za takie lekceważenie. Ateiści znów zareagowali okrzykami: "Stop politykom!". - Tu politycy powinni być obecni - zakończyła Senyszyn.

Pod pomnikiem Tadeusza Boya-Żeleńskiego głos zabrał Jan Hartman (bez powodzenia startował w ostatnich wyborach parlamentarnych z listy Sojuszu Lewicy Demokratycznej). - Czternaście lat temu nieznany sprawcy pod osłoną nocy zawiesili nad drzwiami sali obrad plenarnych Sejmu RP krucyfiks. Dlaczego zrobili to pod osłoną nocy? Dlaczego nie zrobili tego w świetle jupiterów przed kamerami telewizji Trwam! Dlaczego nie zrobili tego jawnie? Chyba dlatego, że mieli poczucie, że coś jest nie tak. Liczyli na to, że nikt nie waży się dotknąć krzyża. To doskonała sposobność do tego, by obrońcy krzyża mogli się wykazać. To się w języku etyki nazywa szantaż moralny - przekonywał. Stwierdził też, że krzyż powinien zniknąć z przestrzeni publicznej. - Dlaczego państwo musi zachować powściągliwość, neutralność, bezstronność w tym zakresie? Bo tylko pod tym warunkiem obywatele będą mogli wierzyć, że państwo traktuje wszystkich obywateli i wszystkie grupy tak samo! - mówił.

Wielkoduszność chama

2011-10-15T04:24:00.000-07:00

Na powyborczej klęsce PJN wyrósł nowy homofob na skalę Terlikowskiego. Krzysztof Oksiuta. Stan psychiczny tego pana od kilku dni wskazuje na konieczność interwencji psychiatrycznej. Kiepski stan psychiki widać w jego komentarzach na blogu i facebooku. Pierwsze symptomy choroby uzewnętrzniły się dzień po wyborach:

„Jestem antyhomosiem” – pisze Oksiuta. I dalej: „Ale ja nie pocałuję pana/i ryszarda/anny grodzkiego/kiej w rękę ,bo ten gest mam zarezerwowany dla prawdziwych kobiet. Nie będę wspierał homosiów w adopcji dzieci. Nie pozwolę też nikomu zbliżyć się do moich dzieci z trawą. A jeśli dowiem się o tym, to urwę łeb palikota, zaniosę do TVN, a potem spalę pod Sejmem. Ja też mam prawo do obrony, ja też chcę mieć prawo do życia, wolnego od dewiantów i chorych psychicznie, otumanionych narkotykami ludzi.”

My wiemy panie Oksiuta kim pan jest i bardzo współczujemy. Ale mamy radę. Są psychoterapeuci, którzy panu pomogą. Choć czytając kolejny wpis widać, że przypadek fobii Oksiuty jest ciężki i będzie wymagał zapewne dłuższej terapii:

„Mianowanie Pani Minister Zdrowia Ewy Kopacz na Marszałka Sejmu to bardzo dobra decyzja Pana Premiera. Świadczy ona o pełnej świadomości zagrożeń jakie spowodowało wejście partii homosiów, tranzusiów i narkomanów do parlamentu.
Wiadomym powszechnie faktem jest to, że wśród homosiów jest najwięcej nosicieli wirusa HIV. Nie można lekceważyć tego faktu. Choroba AIDS nadal jest niewyleczalną mimo miliardów dolarów wyłożonych na badania poszukujące skutecznego leku.
To dobrze, że Pani minister Zdrowia zostanie Marszałkiem Sejmu. Gratuluję jej już dziś i liczę na zlecenie wszystkich niezbędnych badań medycznych posłów oraz na publikację ich wyników na stronie internetowej Sejmu. Mamy prawo wiedzieć kto nami rządzi.”

Ja bym chciał zobaczyć wynik badań psychiatrycznych Oksiuty. Myślę, że nie zdziwię się. Zwłaszcza, że dziś Oksiuta o gejach pisze tak:

„Dziś, gdy dano im (niestety) możliwość wpływania na życie publiczne, nie potrafią odreagować inaczej niż nienawiścią i brakiem wdzięczności za okazywaną im wielkoduszność.”

Wielkoduszność?!?!?!?! Mnie zamurowało. Niech Oksiuta pozna i moją wielkoduszność. Choć na to zasługuje powstrzymam się od powiedzenia mu tego kim naprawdę jest – chamem i homofobicznym ćwokiem.

Misja telewizji publicznej

2011-10-13T10:27:00.000-07:00

Nergal jednak zostanie wyrzucony z TVP pod naciskiem katolskich popaprańców. Dla mnie szok. Darski w programie telwizyjnym nawet nie ujawniał swojego światopoglądu nie mówiąc już o satanizmie. Nawet gdyby to robił to miałby on do tego takie samo prawo jak katolik do mówienia o swoim katolicyźmie a kalwin kalwiniźmie zaś buddysta buddyźmie. Żenujące jest dowodzenie, że gdy rzekomo prywatnie Darski obraża uczucia katolików wprowadza do dyskusji agresję i nietolerancję. Szczególnie w sytuacji, gdy Cejrowski i Terlikowski publicznie obrażając osoby homoseksualne, wyborców Palikota oraz osoby niewierzące dostają za to nowe angaże w publicznych mediach, a nawet nagrody od TVP. To czyste skurwysyństwo.

Piiiiiiiiitera

2011-10-13T01:32:00.000-07:00

Julia Pitera z PO zapytana o sukces Ruchu Palikota w wyborach odpowiedziała: - Tak się zdarza, że pojawia się niewielka formacja, która jest czarnym koniem. Palikot to nie Lepper, ale mechanizm tu jest podobny. Jest jakaś grupa ludzi, która uważa, że istniejące partie nie spełniają ich oczekiwań i głosują z przekory - ponieważ bardzo wątpię, żeby wyborcy wiedzieli kim są osoby na które głosowali.

Pani Pitera, ja nie glosowalem z przekory. Glosowalem z powodu konkretnych propozycji swiatopogladowych i propozycji, ktore pani jako antyfeministce sa obce. Poza tym nie rozumiem kobiet, ktore wystepuja przeciwko feministkom. One chyba nie rozumieja tego, ze gdyby nie faministki to Julia Pitera siedzialaby dzis w domu z szydelkiem w reku i czekala na meza z obiadem a nie lansowala sie na politycznych salonach Warszawy.

Euforia

2011-10-11T06:03:00.000-07:00

Po wyborach zrobiło się euforycznie. Biedroń i Grodzka w Sejmie, Polska świecka i nowoczesna, naród wykazał się mądrością i tolerancją – takie hasła w nagłówkach internetowych newsów można znaleźć na każdym portalu internetowym. No, może nie każdym. Zdarzają się też wezwania do walki ze skurwysynem-trefnisiem i jego poplecznikami, ale to wytłumaczyć można tylko chorobą psychiczną. Euforia króluje. Ja z tym sukcesem mam niemały dylemat. Miałem obawy, czy to co napiszę nie wystudzi za mocno rozbudzonego w nas optymizmu, ale uznałem, że lepsze trzeźwe spojrzenie na rzeczywistość niż uleganie złudzie, choćby była wyjątkowo piękna. Sukces sił postępowych odtrąbiony w mediach mocno mnie nie zadowala. Zamiast o sukcesie wolałbym raczej mówić o nadziejach. Nadziejach, które rozbudził Ruch Palikota. Spójrzmy jednak na wyniki. 10% Ruchu Palikota plus 8% SLD świadczy o tym, że w Sejmie ponad 80% miejsc zajmą partie reprezentujące poglądy konserwatywne. I to już nie wygląda optymistycznie. Polska jest bardzo tolerancyjna - ocenia czarnoskóry poseł John Godson komentując fakt, że w polskim Sejmie po raz pierwszy na świecie zasiądzie osoba transpłciowa i pierwszy raz w historii Polski otwarty homoseksualista. Czyżby?! O tym, że tak nie jest świadczy sama wypowiedź posła, który w peanach na cześć tolerancyjności Polaków i swojej mówi tak: „W sprawach światopoglądowych jestem konserwatywny , ale uważam, że nie ważne kim jesteśmy, wszyscy potrzebujemy szacunku. Jestem jednak przeciwny małżeństwom homoseksualnym i adoptowaniu przez takie osoby dzieci. Uważam, że nie ma takiej potrzeby. Polskie prawo mówi o tym, że małżeństwo to związek kobiety i mężczyzny. Jestem jednak za tym, żeby w czasie choroby homoseksualista mógł odwiedzić swojego partnera w szpitalu, chciałbym żeby nie byli oni dyskryminowani ze względu na ich życiowe wybory.” Na czym więc ma polegać owa tolerancja i szacunek? Odnoszę wrażenie, że tylko na tym, że na geja nie powinno się pluć, bić go i co najwyżej pozwolić mu na odwiedziny w szpitalu swojego partnera. Reszta jest zdaniem Godsona nie potrzebna. O !!#%*!!! I jakie wybory życiowe ma na myśli Godson?! Miałem taką samą możliwość wybory swojej orientacji jak Godson koloru skóry, ale do posła to niestety nie dociera. Taką tolerancję to niech Godson sobie wsadzi w swoje cztery litery, bo ja oczekuję znacznie więcej. I oczekują tego też inni polscy geje i lesbijki. O tym, że nie będzie łatwo przełamać konserwatywny mur niewiedzy i fałszywie pojmowanej tolerancji świadczy to, co mówi ponoć jeden z najbardziej tolerancyjnych posłów PO. I jeszcze jedna kwestia, której Godson nie zauważa – osoby homoseksualne mają prawo do adopcji dzieci w Polsce. Przynajmniej teoretycznie.

Komentarze powyborcze

2011-10-11T01:32:00.001-07:00

Chcę dziś polecić dwie powyborcze oceny dokonane przez Joannę Senyszyn i Magdalenę Środę. Obie bardzo trafne. Joanna Senyszyn widać zdaje sobie z czegoś, czego do dnia dzisiejszego nie zauważyło kierownictwo SLD, a mianowicie tego, że aby osiągnąć sukces w polityce trzeba być stanowczym, mieć jaja, spójną wizję tego co się chce osiągnąć i przede wszystkim być wiarygodnym. SLD kilka lat temu zapowiedziało z wielkim hukiem, że jedzie uczyć się od hiszpańskich socjalistów, a Napieralski będzie drugim Zapatero. Czas pokazał, że kierownictwo SLD z tych nauk nie wyciągnęło żadnych wniosków, a odnoszę nawet wrażenie, że się z poglądami hiszpańskich socjalistów nietylko nie utożsamiało ale przestraszyło się ich . Pomimo tego, że SLD kreowało się na postępową i nowoczesną partię, realia wskazywały, że tak jednak nie jest. Polityka w stylu Panu bogu świeca a diabłu ogarek nie mogła i nie dała pozytywnego wyniku wyborczego. SLD wiele razy zdradziło swoich wyborców i było nieautentyczne. Ponieważ wszystko ma swoje granice to i cierpliwość wyborców także. Pomysł na uzdrowienie SLD był bardzo prosty. Niestety nie przebił się on do mainstreamu w SLD. Skutki tego zaniechania są teraz dla tej partii badzo bolesne. Na tym koniec mojego komentarza. Oddaję miejsce Joannie Senyszyn i Magdalenie Środzie.

Joanna Senyszyn:

SLD odniósł spektakularną porażkę. RP - sukces. Dziękuję wszystkim naszym Wyborcom, współczuję mojej partii i oczywiście gratuluję partii Janusza Palikota, choć zabrała głosy Sojuszowi.

Przepływ elektoratu nastąpił niczym w naczyniach połączonych. Gdyby na prawach fizyki, mielibyśmy po 9,15%. Na prawach polityki odpłynęło od nas nieco więcej - wyborcy partii Racja PL, ateiści, agnostycy, katolicy mający dość klerykalizmu, osoby LGBT, czytelnicy tygodników "Fakty i Mity" oraz "Nie". Oczywiście nie wszyscy, ale wielu.

Najgorsze, że nie było to wcale nieuniknione. Gdyby SLD potrafił się mentalnie wyzwolić z fałszywego, narzuconego 20 lat temu przez Michnika przeświadczenia, że lewicy wolno mniej, a 10 lat temu jeszcze szkodliwszego Millerowego, że UE warta mszy, Janusz Palikot nie miałby z czym startować w wyborach.

A tak szef Ruchu swojego imienia otwarcie głosi wszem i wobec opracowany przeze mnie program świeckiego państwa, który kolejni szefowie SLD z taką pewną nieśmiałością chowali w szufladzie. Środowiskom manifestującym w Paradach Równości, dumnym, że w ten sposób zmieniają oblicze ziemi, tej ziemi, nie podoba się, że poseł Kalisz za to przeprasza. Można tak długo wyliczać.

Trzeba rzetelnie ocenić wyniki, przeanalizować przyczyny klęski SLD w powiązaniu z sukcesem RP i przestać sobie mydlić oczy, że to tylko personalna kwestia przywództwa i wyłącznie jednostkowa odpowiedzialność.

Musimy zmienić oblicze partii! Tej partii!

Magdalena Środa:

Ze zdziwieniem wysłuchałam wczoraj komentarzy wyniku wyborów. Kuriozalni wydali mi się zwłaszcza "mędrcy" rutynowo zapraszani przez TVN 24. To, że do ich grona należą wyłącznie mężczyźni, przestało mnie już dziwić, (TVN 24 postanowiło być telewizją patriarchalną i już!), to że żadna z wyrażanych opinii nie była w stanie wykroczyć poza mainstream ("Napieralski jest kiepski", "Palikot chce władzy") - nie dziwi mnie również. To, że nikt z zapraszanych panów nie zauważył, że wygrana Palikota nie jest wygraną personalną, lecz społeczną opcją na rzecz radykalnie odmiennej, świeckiej wizji państwa - też uważam za coś normalnego; bo skoro za głos opinii publicznej uważa się tych, którzy ją formułują, to nic dziwnego że będą adorowali swoje własne osądy. I pomysł o potrzebie państwa odmiennego od ich wizji - spokojnie odrzucą.Tymczasem w tych wyborach wydarzyło się coś naprawdę istotnego; znacząca część społeczeństwa opowiedziała się za wizją naprawdę nowoczesnego państwa. To znaczy państwa racjonalnego, egalitarnego, świeckiego, różnorodnego, jednym słowem państwa, które nie skrywa "feudalizmu" w sferze prywatnej, państwa, które stawia na wartości oświeceniowe, na rozdział Kościoła od państwa, na prawa kobiet i mniejszości, na nowoczesną a nie XIX wieczną edukację. A edukacja - w przeciwieństwie do obrony, finansów, kultury i polityki socjalnej - jest najbardziej istotnym elementem kreowania przyszłego państwa, czego Tusk i jego koledzy za nic nie potrafią zrozumieć, obsadzając w roli ministra edukacji "Giertycha w spódnicy" czyli panią Hall (w tej kadencji - podejrzewam - nie będzie lepiej, będzie w zgodzie z zasadą "byle polska szkoła spokojna, byle religia obfita").
Jeśli PO wejdzie w koalicję z PSL i zlekceważy (jak wczorajsi komentatorzy polityczni) postulat nowoczesności czyli wyzwanie, które stawia przed rządzącymi Ruch Palikota, to będzie to zapewne ostatnia kadencja tej partii i duży krok wstecz wobec wyzwań nowoczesności. Dla świętego spokoju, dla panowania, dla trwania - PO zapewne pójdzie na prosty układ, czy na koalicję z PSL.Wybory wygrywa się po to, by nic nie zmieniać i Tuska ma niezwykłą szansę pod tym względem, ale czy nam się to rzeczywiście opłaci? Tusk po kilku latach władzy w stabilnym zakonserwowanym państwie pójdzie na wysokie stanowiska do Uni Europejskiej, a Polska zakonserwowana w nowoczesnej folii, ale dziewiętnastowieczna od środka - pozostanie.Dla społeczeństwa, koalicja PO- PSL będzie to znaczyć cztery lata marazmu, dryfowania, układania się z Kościołem, wbrew wyzwaniom nowoczesności. PO - z tajemniczych dla mnie powodów - jest w stanie zrezygnować z walki o postęp, skuteczność, równość, nowoczesność tylko dlatego, że jego przywódca łudzi się, że konserwatywne skrzydło partii zapewni mu stabilność i siłę. Nic bardziej mylnego. Posłowie "watykańscy" PO (Gowin i reszta) czy PSL-owcy ciągną PO w dół: bez fajerwerków ale systematycznie i nieuchronnie. Jeśli ta opcja wygra, za cztery lata PO w koalicji z PiS będzie rywalizować z Palikotem, który naprawdę urośnie w siłę (ku dobru państwa).

Wybory, wybory i po wyborach

2011-10-09T12:16:00.001-07:00

Dzisiaj SLD dostało w kulkę w kolano od wyborców. I to chyba dobrze. W czasie kampanii wyborczej SLD pokazało, że jest partią bez idei, bez wizji nowoczesnego państwa, instrumentalnie traktującą wyborców, składającą obietnice tylko po to, by je schować po wyborach do szuflady na kolejne 4 lata. Środowiska, które w przeszłości przez tę partię zostały oszukane dziś postanowiły oddać swój głos na kogoś innego.

Ζάκυνθος 30.09.2011 - 8.10.2011

2011-10-09T07:00:00.000-07:00

30'C w cieniu, błękitne niebo i lazurowe morze w październiku... Było to dla mnie jeszcze niedawno niewyobrażalne, ale dowiadczyłem tego i zapewniam, że jest możliwe. Było przecudnie.

Moje top 5 na Zante:
1. Zatoka wraku (wiem, nie jestem oryginalny i nikogo tym nie zdziwiłem)
2. Gerakas
3. Dafni
4. Kalamaki
5. Base Cafe Zakynthos (dawno nie widziałem tylu pięknych mężczyzn zgromadzonych w jedym miejscu)

Gorszy człowiek wg M. Żuraw

2011-09-22T11:09:00.000-07:00

Kandydatka PiS na posłankę - Magdalena Żuraw - ma specyficzne spojrzenie na swoją płeć. Pisze tak:

"Wszędzie też gdzie się pojawiają - niszczą. Gdy nie zajmują się nauką czy szeroko pojętą kulturą - niszczą siebie (swoją kobiecość); gdy zaś zajmują się (zawodowo) nauką czy kulturą - zaniżają ich poziom, przez co niszczą ludzkiego ducha".

Dalej jest jeszcze dziwniej:

1. Nauka: Niemal wszystkie przełomowe odkrycia w dziejach ludzkości dokonywane są przez mężczyzn. Żadnego Lorentza, Newtona płci pięknej.
2. Poezja: dziś w większości pisana przez kobiety ? upada. Żadnego Baudelaira, Poego.
3. Literatura: żadnego Dostojewskiego, Goethego.. Wybitna literatura nie wyszła nigdy spod kobiecego pióra - wymienia Żuraw z całą bezwzględnością
- Świat nie rozwija się dzięki kobiecie - i to jest FAKT - stwierdza.

Zastanawiające jest wobec tego co robi w polityce ten dziwotwór. Samo na usta ciśnie się pytanie: Po chuj kobieto startujesz w wyborach skoro uważasz, że jako kobieta do niczego innego się nie nadajesz jak tylko do bycia kurą domową i niszczenia świata?

Albo piękny albo mądry

2011-09-22T10:52:00.001-07:00

Miałem dziś nieprzyjemność słuchania Pawła Poncyljusza w Radiu Tok FM. Polityk ów przedstawił swoją wizję wyboru orientacji seksualnej. Według Poncyljusza dzieje się tak: wybiera się bycie gejem, pstryk, pstsryk i już się jest, a potem homoseksualizm wchodzi w nawyk. Na dowód swojej chorego poglądu polityk podał przykład swojego znajomego, który porzucił żonę dla mężczyzny. Według Poncyljusza tak sobie wybrał. Nieodgadnione dlaczego Poncyljuszowi nie przyszło najprostsze rozwiąznie - że znajomy był gejem zawsze i dlatego porzucił kobietę dla mężczyzny. Niby oczywistość, ale widać nie dla Poncyljusza. Ten polityk tkwi mentalnie nadal w XIX w. Często mówi się, że albo się jest pięknym albo mądrym. W przypadku Poncyliusza coś z tego stereotypu się sprawdza. Urody odmówić mu nie można, ale mądrością to on poszczycić się nie może.

Cytat dnia

2011-09-19T00:10:00.001-07:00

Newsweek: Pan jest dobrym człowiekiem?

Adam Darski: Zdecydowanie. Jestem też szczery, a z pozycji katolika szczerość nie zawsze znaczy dobroć. Katolicy uważają, że trzeba kochać bliźniego swego jak siebie samego, i oczywiście mają to w dupie. A ja uważam, że nie trzeba kochać i że to jest w zasadzie głupota. Nie zamierzam szastać swoją miłością i obdarzać nią całego świata, bo, po pierwsze, mało jej mam, a po drugie, chciałbym się jednak skoncentrować na ludziach wartych tego uczucia.

Przedwyborcza reklama Palikota

2011-09-18T09:00:00.000-07:00

Wszyscy ekscytują się Biedroniem. Ja nie. Nie uważam, że wypadł w debacie telewizyjnej gorzej niż inni. Może żal jedynie, że nie wypadł lepiej. I tyle mam do skomentowania. Polecam za to wszystkim wywiad z Januszem Palikotem na TVPInfo.

K!@#a mać!

2011-09-18T08:48:00.000-07:00

Jacek Tomczak - temu panu dziękujemy na Facebooku.

Przedwyborcze przesłanie

2011-09-08T09:41:00.000-07:00

Dużo ostatnimi dniami przeglądam przeróżne fora internetowe i czytam polską sferę homoblogerów i z zaniepokojeniem zauważam pewne zmęczenie tematem związków partnerskich. Oczekiwałem tego, że to prawne uregulowanie naszych związków będzie głównym tematem przedwyborczych dyskusji. Tymczasem blogerzy zastanawiają się głównie nad tym na kogo nie głosować. I o dziwo nie kwestia związków partnerskich jest często motywem tego, by oddać swój głos lub go nie oddać na któregoś z kandydatów na parlementarzystę, a całkiem drugorzędne lub trzeciorzędne kwestie. Nawet ci, których uznałem za "bojowników za naszą równość i wolność" rozprawiają nad polityczną kompromitacją w postaci wibratora w ręku Palikota i ten wibrator całkowicie przysłonił im inne rzeczy. Nie rozumiem czemu tak się dzieje, ale nawet wśród gejów i lesbijek kwestie związków partnerskich nie stały się głównym tematem wyborczym, choć moim zdaniem powinny.

Przy okazji zrobię trochę reklamy mojemu najnowszemu odkryciu blogowemu - blog "miłość po 30". Przewertowałem historię od jego założenia i czytało mi się bardzo dobrze. Dlatego polecam innym. Na koniec cytat z w/w bloga, który zadedykowałbym nie tylko Panu Gowinowi, ale i innym wypatrującym miejsca w przyszłym parlamencie. Nich to będzie i moje przedwyborcze przesłanie:

"Przestańmy, drogie środowisko LGTB, odżegnywać się od jakiejkolwiek chęci brania ślubów i posiadania dzieci. Stańmy Gowinowi naprzeciw i powiedzmy mu bezczelnie: Panie Gowin, pan dla mnie jest żaden autorytet w dziedzinie tego, kogo mam kochać, a kogo nie, pana poglądy na temat ślubów osób tej samej płci też mnie nie ciekawią, pan się mnie nie pytał przed ślubem, nie wiem, czemu ja miałbym się pana pytać przed moim. Jeśli jest pan przekonany, że rodzina tradycyjna musi się rozpaść i ulec rozkładowi pod wpływem legalizacji związków osób homo, to albo pan nie kocha żony i pragnie uciec w ramiona mężczyzny, albo boi się pan, że żona ucieknie w ramiona kobiety, ale naprawdę, pana osobiste problemy kompletnie mnie nie interesują. Co mnie interesuje? Interesuje mnie, że mój mężczyzna ma syna z małżeństwa z kobietą płci odmiennej, mieszkamy razem od 6 lat, mieszkanie jest na męża, a mąż ma raka z przerzutami i nie dość, że nie mogę go odwiedzać w szpitalu, nie mogę się doprosić o informację, czy jeszcze żyje, a syn płacze wieczorami, że nie chce jechać do mamy do Anglii, tylko chce zostać ze mną, u nas w domu, na który nie będzie nas stać, bo nawet jeśli mąż mi go zapisze w spadku, w życiu nie zdołam zapłacić podatku. I wiecie co, pp. Gowin, Terlikowski, Kaczyński, Niesiołowski et consortes? W dupie mam wasze poczucie estetyki, w dupie mam wasze uczucia religijne, w dupie mam "to się da przecież załatwić u notariusza", w dupie mam "homoseksualizm to kwestia wyboru" i ogólnie w dupie mam małe miasteczka."

Czekając na Zapatero

2011-09-08T01:34:00.000-07:00

Zarzuca się Januszowi Palikotowi tu i ówdzie, że mglisty jest jego program ekonomiczny i wizja gospodarki. Nie jest on w moim odczuciu jednak bardziej mglisty niż program ekonomiczny SLD, PO czy innej partii startującej w wyborach. Powiem szczerze - mało mnie nawet interesuje wizja gospodarki według Palikota. Nawet, gdyby nie miał on żadnej i tak zamierzam zagłosować na jego ugrupowanie. Kwestie światopoglądaowe i równościowe zawsze były dla mnie najważniejszymi przy podejmowaniu decyzji wyborczej. I tak jest też obecnie. Dlatego nie widzę na chwilę obecną żadnej alternatywy wobec Palikota. Czekam wciąż na polskiego Zapatero. Jeden już miał nim zostać. Wiemy jak się skończyło. Palikot wydaje mi się najbliższy temu ideałowi.

Wyborcze za

2011-09-07T11:52:00.000-07:00

Przesłanie do rodziców

2011-09-07T00:28:00.001-07:00

Wszystko załatwić?!

2011-09-05T23:31:00.000-07:00

Związki partnerskie? - Głosowałabym przeciw ustawie proponowanej przeze SLD.Są notariusze, umowy cywilnoprawne. Można się umówić co do dziedziczenia, odwiedzania w szpitalu. Można wszystko uregulować, jeśli się chce. - Jakubiak.
To, że Jakubiak tak to powiedziała mnie nie dziwi. Wszak to kobieta ograniczona, religijnie uzależniona i nie raz dawała temu wyraz. Ale co piszą geje i lesbijki na forach przeraża. W komentarzach znalazłem wiele komentarzy jak nastepujące: "Po co małżeństwa, skoro są notariusze", "Wszystko można uregulować u notariusza bez specjalnej ustawy o związkach."
Wszystko? Dobry żart. Mentalność pańszczyźnianego chłopa i ciotki-niewidki wciąż dominuje w dyskursie. Homofobia zinternalizowana wśród gejów i lesbijek jest bardziej powszechna niż mogłoby się wydawać. Niepojęte i niezrozumiałe. I to nie nastraja optymistycznie. Gdzie jest to młode pokolenie, które miało być wolne od stereotypów, wyzwolone i nowoczesne? No, gdzie?!

Zła wola

2011-09-04T10:57:00.000-07:00

Odsyłam do Eliasza, któy rozprawia się z opinią Sądu Najwyższego dotyczącą związków partnerskich. Też nie jestem w stanie zrozumieć upośledzonej opinii Sądu Najwyższego, który wyczytał z konstytucji coś czego tam nie ma. Chodzi oczywiście o zakaz zrównania albo nawet zbliżenia co do praw i obowiązków związków osób tej samej płci z małżeństwami. Sądy najwyższe w różnych krajach orzekały w tej kwestii i zawsze wynik rozważan tych sadów był taki, że ochrona małżeństwa nie oznacza, że prawodawca nie może przyznac takiej samej ochrony innym związkom. Wobec tego opinią polskiego sądu wydaje się być absurdalna.